บทที่ 10 สร้างคาแรคเตอร์

กลางคืน ที่ร้านอาหารเล็ก ๆ
มีโต๊ะห้าตัว ลูกค้าสามโต๊ะ บนเพดานสีดำอมเหลืองมีพัดลมแขวนอยู่ แสงไฟไม่สว่างมากนัก ผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มลูกนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ สามีของเธอยกอาหารจานหนึ่งออกมา ถือโอกาสหยิกแก้มลูกหนึ่งที แล้วก็รีบกลับเข้าครัวไป
เหยาหยวนและหรงหรงนั่งตรงข้ามกัน กำลังทานอาหารเย็น
อาหารดีกว่าข้าวกล่องตอนกลางวันเล็กน้อย มีข้าวสวยกับกับข้าวที่เป็นเนื้อ หรงหรงอิ่มแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้หยุดกิน เพราะถ้าหยุดแล้วก็ไม่รู้จะคุยอะไรต่อ ได้แต่เคี้ยวเนื้อเส้นช้า ๆ จิบชาไปทีละนิด
นี่เป็นวันที่แสนวิเศษ
ทั้งสองคนไปเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวฟรี ๆ มาหลายแห่ง ตั้งแต่แสงอรุณที่แม่น้ำเลี่ยงหม่า ไปจนถึงสะพานลอยที่ซีตาน ตรอกซอกซอยที่เฉียนเหมิน ต้นฤดูใบไม้ร่วงที่สือช่าไห่ และค่ำคืนที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ล้วนทิ้งร่องรอยของเธอไว้
ก็แค่ถ่ายรูป
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา รูปที่เธอเคยถ่ายยังไม่เยอะเท่าที่ถ่ายในวันนี้วันเดียวเลยด้วยซ้ำ ตอนเที่ยงเธอยังบ่นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเรียบง่ายเกินไป เลยไปซื้อเสื้อเชิ้ตมาสองตัว
สิ่งนี้ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ คลายความตึงเครียดและความระแวงลง ทั้งตัวรู้สึกผ่อนคลาย เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีจริง ๆ
ตรงข้ามกับเธอ
เหยาหยวนก็กินอิ่มแล้วเช่นกัน ตอนนี้เขากำลังจดบัญชีอยู่ในสมุด “ค่าจ้าง 200 เสื้อเชิ้ตสองตัว 40 ข้าวกลางวัน 10 หยวน ข้าวเย็น 23 รวมเป็น 273 หยวน”
แล้วก็มองดูนาฬิกา เกือบจะสามทุ่มแล้ว เกินเวลาที่ตกลงกันไว้
“จะให้ค่าล่วงเวลาดีไหมนะ? ช่างเถอะ ช่างเถอะ ธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ”
เขาบ่นพึมพำในใจเสร็จ ก็วางสมุดบัญชีลงแล้วถามว่า “อิ่มหรือยัง?”
“อิ่มแล้วค่ะ”
หรงหรงโพล่งออกมา แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าในปากยังมีข้าอยู่ เลยรีบพูดว่า “ยังค่ะ ยังไม่อิ่มเท่าไหร่”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบ วันนี้งานเสร็จหมดแล้ว”
เหยาหยวนยิ้ม แล้วหยิบซองจดหมายออกจากกระเป๋า ยื่นไปให้แล้วพูดว่า “นี่ค่าจ้างของคุณ วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ”
จากนั้นก็หยิบถุงกระดาษขึ้นมา ในนั้นมีเสื้อเชิ้ตราคาถูกสองตัว แล้วพูดว่า “เรื่องเสื้อผ้านี่อยู่นอกข้อตกลง แต่เป็นผมที่เสนอขึ้นมาเอง ค่าใช้จ่ายผมรับผิดชอบ แต่ผมก็ไม่ได้ใช้ เอาไว้ที่คุณเถอะ”
พูดจบก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว เลยถามต่อว่า “คุณยังมีธุระอะไรอีกไหม?”
“ฉัน...ไม่มีค่ะ”
“งั้นก็ได้ ผมต้องกลับแล้ว คุณค่อย ๆ กินนะ”
เหยาหยวนลุกขึ้นไปจ่ายเงิน แล้วก็เปิดประตูเดินออกไป
…………
ตามแผนเดิม อย่างน้อยเขาก็อยากจะหาคนสามคน คนหนึ่งหน้าอกใหญ่ คนหนึ่งขายาว อีกคนหนึ่งเป็นแนวใส ๆ
น่าเสียดายที่คุณภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ผ่านไปอีกสองวัน ในที่สุดก็นัดเจอคนหนึ่งได้ คนนี้หน้าอกใหญ่
ตอนนี้อยู่ในห้องพักโรงแรมแห่งหนึ่ง ม่านถูกดึงปิดสนิท แสงไฟในห้องดูสลัว ๆ เตียงนอนนุ่มสีขาว รูปร่างที่โค้งเว้า กางเกงยีนส์รัดรูป ท่อนบนเปลือยเปล่ามีเพียงบราเซีย
เป็นพี่สาวคนหนึ่ง ใช่แล้ว เป็นพี่สาววัยสามสิบกว่า กำลังทำท่าโพสยั่วยวนต่าง ๆ บนเตียงตามคำแนะนำของเหยาหยวน
หน้าตาเธอธรรมดา แต่การแต่งหน้าช่วยเพิ่มความเซ็กซี่ขึ้นมาหลายส่วน ตัวก็สูง หุ่นก็ร้อนแรง เทียบได้ประมาณ 0.75 ของอุสึโนะมิยะ ชิออน
ถ่ายรูปไปด้วย คุยไปด้วย “อาจารย์เฉิน ทำไมไม่ถอดหมดเลยล่ะคะ?”
“อะไรนะ?”
“ฉันหมายถึงทำไมยังใส่กางเกงอยู่ล่ะคะ ชุดชั้นในก็น่าจะคู่กับกางเกงในสิ?”
“เมื่อคุณอยากให้ร่างเปลือยดูเปิดเผยมากขึ้นอีกนิด วิธีที่ดีที่สุดคือให้เธอสวมถุงเท้าหนึ่งคู่”
“ฟังไม่เข้าใจ”
“ไม่เข้าใจก็ ถ่ายรูปดี ๆ”
ครั้งนี้ง่ายกว่าตอนหรงหรงเยอะ แชะ ๆ ๆ ก็เสร็จ
พี่สาวคนนี้ช่ำชองมาก ไม่มีปัญหาอะไรเลย ลุกขึ้นมายังรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ “แค่นี้เหรอ? โอ๊ย ได้เงินคุณมาสองร้อยนี่รู้สึกเกรงใจจัง ไม่งั้นฉันแถมให้รอบหนึ่งไหม?”
“เพิ่งเจอกันอย่าทำตัวพื้น ๆ แบบนี้เลย ใส่เสื้อผ้าเถอะ”
“ชิ! งั้นคุณก็เพิ่มเงินให้ฉันสิ ใครจะไปรู้ว่าคุณถ่ายรูปไปทำอะไร!”
“...”
เหยาหยวนไม่ชอบยุ่งกับคนประเภทนี้ พอได้ยินก็หน้าบึ้งทันที แล้วพูดว่า“มานี่ มานี่ เรามาคุยกันให้รู้เรื่อง! ผมบอกคุณล่วงหน้าหมดแล้วใช่ไหมว่าต้องการรูปถ่ายแบบไหน เงื่อนไขอะไร ราคาเท่าไหร่ คุณก็ตกลงหมดแล้วใช่ไหม?
คุณตกลงแล้วผมถึงได้เริ่มงานใช่ไหม?
เงิน 200 หยวนผมก็ให้คุณไปก่อนครบทุกหยวน ค่าห้องนี้ผมจ่ายไป 100 ค่าชุดชั้นในใหม่ให้คุณอีก 60 แล้วตอนนี้คุณมาพูดเรื่องเพิ่มเงินกับฉันเนี่ยนะ?!”
คนบางคน ดูภายนอกดูเป็นมิตร เข้ากับคนง่าย แต่จริง ๆ แล้วเจ้าเล่ห์แสนกล แถมยังชอบข่มคนที่อ่อนแอกว่า แต่กลัวคนที่แข็งแกร่งกว่า
พี่สาวคนนั้นพอได้ยินก็หัวเราะแห้ง ๆ “ฉันก็แค่พูดเล่น ๆ น่ะ ดูสิคุณยังโกรธอีก”
เหยาหยวนขี้เกียจจะสนใจเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเงินทุนของเขามีน้อย เขาก็คงจะหานางแบบตัวเล็ก ๆ มาถ่ายแล้ว ไม่ต้องมาแอบอ้างชื่ออาจารย์เฉินหลอกลวงชาวบ้านแบบนี้
ออกจากโรงแรม เขาก็ไปหาร้านอินเทอร์เน็ต กะว่าจะอยู่ทั้งคืน
เขากับเหยาเสี่ยวโปไม่มีคอมพิวเตอร์ จะทำงานอะไรก็ต้องทำที่ร้านอินเทอร์เน็ต หรือไม่ก็ห้องคอมของมหาวิทยาลัย เหยาเสี่ยวโปสร้างโครงสร้างเว็บไซต์เสร็จแล้ว รอแค่ใส่เนื้อหาเข้าไป
กล้องของเขาเป็นกล้องดิจิทัล
อย่าคิดว่ากล้องดิจิทัลเพิ่งมีมาไม่นาน จริง ๆ แล้วมีมานานแล้ว แต่ตอนนี้พิกเซลอยู่ที่ 2 ล้าน 3 ล้าน 4 ล้าน 5 ล้านก็ถือว่าสุดยอดแล้ว
ตั้งแต่ต้นปีมานี้ สินค้าอิเล็กทรอนิกส์รวมถึงโทรศัพท์มือถือและกล้องดิจิทัลต่างก็ลดราคาลง เทคโนโลยีก็พัฒนาอย่างรวดเร็ว ปีหนึ่งมีรุ่นใหม่ออกมาเป็นสิบเป็นร้อยรุ่น รุ่นที่ถูกที่สุดก็แค่สามร้อยกว่าหยวน
ตอนนี้ก็เกิดปัญหาขึ้นมา กล้องดิจิทัลใช้พอร์ต USB แต่เมาส์ คีย์บอร์ด และคอมพิวเตอร์หลายเครื่องยังเป็นพอร์ตกลมอยู่ ต้องหาเครื่องที่มีพอร์ต USB โดยเฉพาะ
เหยาหยวนเปิดเครื่องหนึ่งเครื่อง เหยาเสี่ยวโปก็รออยู่ที่ QQ แล้ว พอเข้ามาก็พูดว่า “พี่ครับ ผมมีความมั่นใจในโครงการของเราสองคนเพิ่มขึ้นมากเลย”
“หมายความว่ายังไง?”
“ วันนี้ผมไม่ได้ทำแค่เว็บไซต์ แต่ยังค้นหาดูด้วยว่ามีเว็บคล้าย ๆ กันไหม ปรากฏว่าไม่มีเลยสักเว็บ เราเป็นผลิตภัณฑ์ใหม่!!!”
เครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัวแสดงถึงความตื่นเต้นของเด็กคนนี้
เหยาหยวนกลอกตา แล้วพูดประโยคเดิมซ้ำ “ก็เพราะแกเป็นน้องชายฉัน ฉันถึงได้ชวนแกมาทำด้วย คนอื่นอยากจะทำด้วยยังไม่มีโอกาสเลย! เอาล่ะ เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รีบทำงานได้แล้ว!”
เหยาเสี่ยวโปให้สิทธิ์เขา เขาก็ล็อกอินเข้าเว็บไซต์โดยตรง แล้วเริ่มอัปโหลดเนื้อหา
สิ่งนี้เรียกว่า “คลับหาคู่”
พูดง่าย ๆ คือลงทะเบียนด้วยเบอร์โทรศัพท์ แล้วเข้าร่วมคลับเพื่อหาคู่ ง่ายมาก ๆ ถึงเขาไม่ทำ เว็บไซต์ใหญ่ ๆ ก็จะเปิดตัวบริการแบบนี้ในไม่ช้า แล้วก็จะดังเป็นพลุแตก ทำเงินมหาศาลจากโมบายล์ดรีมเน็ตเวิร์ก
อย่ามองปัจจุบันด้วยสายตาของคนในอนาคต
ปี 2001 ยังมีคนอีกมากมายที่ไม่รู้ว่าคอมพิวเตอร์คืออะไร ยังมีคนอีกมากมายที่เพิ่งจะมี QQ เป็นของตัวเองเป็นครั้งแรก ยังมีคนอีกมากมายที่แค่ค้นหาในไป่ตู้ก็เล่นได้ทั้งวัน
ดังนั้นขอแค่คุณสร้างอะไรขึ้นมาสักอย่าง แล้วเอาไปวางบนอินเทอร์เน็ต ก็จะมีคนสนใจแน่นอน
ถ้าสิ่งนั้นมีความแปลกใหม่ขึ้นมาอีกหน่อย ก็จะกลายเป็นสินค้ายอดนิยม
ทั้งสองคนทำงานกันอยู่พักใหญ่ พอมีเวลาว่างก็คุยกันบ้าง เหยาเสี่ยวโปเหมือนเด็กขี้สงสัย มีคำถามเป็นแสนแปด ตอนนี้ก็ส่งคำถามมาอีกหนึ่งคำถาม “พี่ครับ พอเว็บไซต์เปิดตัวแล้ว เราจะโปรโมทยังไง?”
“แกก็ไปโพสต์โฆษณาตามเว็บบอร์ด ห้องแชทต่าง ๆ ส่วนฉันจะไปพิมพ์ใบปลิวเล็ก ๆ แล้วไปแจกตามร้านอินเทอร์เน็ต”
“หา? แบบหยาบ ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?”
“คนจนสองคนอย่างเราจะโปรโมทยังไงได้อีกล่ะ? แน่นอนว่าหยาบกับหยาบมันไม่เหมือนกัน เราเป็นแบบหยาบแต่มีชั้นเชิง เอาล่ะ เอาล่ะ ทำงานต่อได้แล้ว!”
เหยาหยวนมองดูเว็บไซต์เล็ก ๆ บนหน้าจอ รูปถ่ายที่เขาถ่ายเอง คนหนึ่งเป็นแนวใส ๆ เป็นธรรมชาติ เป็นรูปถ่ายในชีวิตประจำวันทั้งหมด อีกคนหนึ่งเป็นแนวเซ็กซี่ ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นการโพสท่าถ่าย
ผลลัพธ์ก็ไม่เลว ในยุคที่รูปถ่ายส่วนตัวยังหายาก และคนส่วนใหญ่ยังไม่รู้วิธีอัปโหลดรูปภาพลงอินเทอร์เน็ต รูปเหล่านี้จะช่วยดึงดูดผู้คนเข้ามาได้แน่นอน
ก็ไม่รู้ว่าแนวใสกับแนวเซ็กซี่ อันไหนจะได้รับความนิยมมากกว่ากัน
จัดการรูปถ่ายเสร็จ เหยาหยวนก็เริ่มสร้างตัวตน
“หรงหรง บ้านอยู่ปักกิ่ง อายุ 19 ปี สูง 167 หนัก 82 ชอบอ่านหนังสือ ท่องเที่ยว ดูหนัง เงื่อนไขการหาคู่ บลา ๆ ๆ ชื่อในเน็ตก็เอาเป็น ‘สาวน้อยรอยยิ้ม’ แล้วกัน”
“พี่สาวคนนั้นเป็นสาวใหญ่ งั้นก็อายุ 30 ปี สูง 170 เป็นนางแบบสมัครเล่น ชอบหาเพื่อน ชื่อในเน็ต ชื่อในเน็ต”
เหยาหยวนเกาหัว
“เอาเป็น ‘พี่สาวตุ๊กตา’ แล้วกัน”