บทที่ 20 หมาเลียยุคแรก

อัลกอริทึมการจัดอันดับแบบเสียเงินของไป่ตู้นั้นค่อนข้างซับซ้อน จะไม่ขอกล่าวถึงในที่นี้
รูปแบบโดยประมาณคือ ลูกค้าลงทะเบียนคีย์เวิร์ดสองสามคำ ฝากเงินจำนวนหนึ่งไว้ที่ไป่ตู้ ไป่ตู้ก็จะโปรโมทให้คุณ ชาวเน็ตคลิกหนึ่งครั้งก็หักเงินไปจำนวนหนึ่ง จนกว่าเงินที่คุณฝากไว้จะหมด
ตอนนี้ไป่ตู้เพิ่งจะเริ่มทำ ราคาจึงถูกและโปร่งใส เหยาหยวนจ่ายเงินล่วงหน้าไป 600 หยวน ลงทะเบียนคีย์เวิร์ดอย่าง หาคู่ผ่านข้อความ นัดเดทในเมืองเดียวกัน เป็นต้น คลิกหนึ่งครั้งไม่กี่สิบเฟิน
คลับหาคู่หลังจากพัฒนามาเกือบหนึ่งเดือน สมาชิกใหม่ที่ลงทะเบียนในแต่ละวันอยู่ที่ประมาณ 130-160 คน บางคนก็เข้ามาดูเล่น ๆ สองสามวันก็ไม่มาอีก บางคนก็ชอบบรรยากาศแบบนี้ เลยแวะเข้ามาบ่อย ๆ ค่อย ๆ กลายเป็นวงสังคมเล็ก ๆ บนโลกออนไลน์
เหยาหยวนก็ทำตามกระแส เปิดเว็บบอร์ดให้ทุกคนได้เข้ามาพูดคุยกัน
………
วันที่ 7 ตุลาคม กลางดึก
ถนนเสวียย่วนในเขตไห่เตี้ยนยังคงคึกคัก เสียงแตรดังระงม แสงไฟถนนส่องกระทบใบหน้าของเหล่าวัยรุ่นที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและความสะใจหลังได้ปลดปล่อย
จักรยานคันหนึ่งขี่มาจากด้านหลัง คนขี่ถอดเสื้อ ถือธงแดงเล็ก ๆ โบกให้เจียงเชาและเพื่อน ๆ เจียงเชาบีบแตรตอบ แล้วก็ยกนิ้วโป้งให้กัน
ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ!
หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ผู้คนนับไม่ถ้วนทั่วประเทศกำลังเฉลิมฉลอง ส่งเสียงโห่ร้อง หลายคนถึงกับจุดประทัด
เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ทีมฟุตบอลชายได้ลงเล่นที่สนามกีฬาสู่หลี่เหอในเสิ่นหยาง และเอาชนะโอมานไปได้ 1:0 ด้วยประตูชัยของอวี๋เกินเหว่ย ทำให้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายได้ก่อนกำหนดถึงสองนัด!
ตอนที่การแข่งขันจบลง แม้แต่บนหน้าจอของช่อง CCTV-5 ก็ยังขึ้นตัวอักษรตัวใหญ่ว่า เราเข้ารอบแล้ว!
จริง ๆ แล้วตอนที่จับสลากแบ่งกลุ่มรอบ 10 ทีมสุดท้าย เกาหลีใต้กับญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพร่วม ผ่านเข้ารอบโดยอัตโนมัติ จีนก็หลีกเลี่ยงทีมที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างซาอุดีอาระเบียและอิหร่านได้ คู่แข่งทั้งหมดเป็นทีมระดับสอง
ตอนนั้นก็รู้สึกได้ลาง ๆ แล้วว่าครั้งนี้น่าจะได้
แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูด จนกระทั่งวันนี้ ตั้งแต่ปี 1958 ที่พยายามจะเข้ารอบฟุตบอลโลกเป็นครั้งแรก ผ่านมาแล้ว 43 ปีเต็ม!
ทีมฟุตบอลชายกลายเป็นไอดอลชายที่ดังที่สุด มีทั้งกิจกรรมทางการ การแสดงเชิงพาณิชย์ รูปปั้นทองคำที่สู่หลี่เหอ คึกคักอยู่ถึง 8 เดือนเต็ม แล้วก็พ่ายแพ้ในฟุตบอลโลก
พอมองย้อนกลับไปในยุคของเหยาหยวน นักเตะชุดนี้ หลี่เซียวเผิงกลายเป็นแพะรับบาป ฟ่านต้าเจียงจวินกลายเป็นมีมในอินเทอร์เน็ต
ทำได้แค่พูดว่าเวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน
เจียงเชาเหงื่อท่วมหัว ถึงแม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่จิตใจกลับตื่นเต้นอย่างมาก
เขาและเพื่อน ๆ ตกลงกันไว้แล้วว่าคืนนี้จะไม่กลับมหาวิทยาลัย จะไปเล่นเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ตทั้งคืน เลยเดินไปตามทางจนถึงร้านอินเทอร์เน็ตที่ไปเป็นประจำ พอเข้าไปก็ต้องอุทานว่า โอ้โห!
ความคึกคักในร้านยังไม่จางหาย มีพี่ชายสองสามคนกำลังดื่มเหล้าจากขวด คุยกันแต่เรื่องฟุตบอล
เปิดคอมพิวเตอร์สองสามเครื่อง นั่งเรียงกันเป็นแถว
ทักษะการเล่นอินเทอร์เน็ตของเจียงเชาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เขาเล่น สโตนเอจ เป็นแล้ว ไม่นานมานี้ก็มีเกม เลเจนด์ ออฟ มีร์ ออกมาใหม่ เขาก็ติดงอมแงมจนถอนตัวไม่ขึ้น
แต่ก่อนจะเข้าเกม เขาต้องไปที่คลับหาคู่ก่อน
นี่เป็นนิสัยของเขาในช่วงนี้ ทุกครั้งที่เล่นเน็ตต้องเข้าไปดู แค่เพื่อจะได้คุยกับเทพธิดาในฝันสักสองสามคำ น่าเสียดายที่ช่วงนี้เทพธิดายุ่ง ไม่ค่อยออนไลน์
แต่วันนี้พอเขาเปิดหน้าเว็บ ก็ต้องอุทาน “เอ๊ะ” ขึ้นมา เพราะเห็นว่าเนื้อหาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
มีลิงก์เชื่อมโยงเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน ชื่อว่า “เว็บไซต์ข้อมูลการแสดงแห่งประเทศจีน” จากนั้นตรงตำแหน่งที่เด่นที่สุดก็มีกิจกรรมจับรางวัล ตัวอักษรตัวใหญ่เขียนว่า กล้องถ่ายรูปมูลค่า 3,000 หยวนรอคุณอยู่!
นาน ๆ ครั้งก็มีข้อความวิ่งผ่านไปว่า
“ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ ‘จอมยุทธ์สายลม’ ที่ถูกรางวัลที่หนึ่ง กล้องดิจิทัลแคนนอนมูลค่า 3,000 หยวน! (ของรางวัลเหลือเพียงชิ้นเดียว)”
“ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ XXX ที่ถูกรางวัลที่สาม บัตรเติมเกม ‘สโตนเอจ’ มูลค่า 15 หยวน! (ของรางวัลเหลือเพียง 30 ใบ)”
โย่!
เจียงเชาใจเต้นแรง
ชาวเน็ตสมัยนี้ยังใสซื่อ หลอกง่าย พูดอะไรก็เชื่อ แถมยังมีความรู้สึกร่วมสูงมาก ถ้าคุณเล่าเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาอะไรสักหน่อย ก็จะมีคนมาร้องไห้เป็นเพื่อนคุณเป็นกอง
ไม่เหมือนสมัยนี้ ที่มีแต่พวกเกรียนคีย์บอร์ดที่ชอบพูดจาแดกดัน
เจียงเชาเชื่อจริง ๆ ว่าเป็นการจับรางวัล เขาดูกติกา สมาชิกมีสิทธิ์จับรางวัลวันละหนึ่งครั้ง เขาก็กดเริ่มไปส่ง ๆ วงล้อหมุนไปหมุนมา แล้วก็เหลือตัวอักษรตัวใหญ่สี่ตัว
“ขอให้โชคดี!”
ชิ!
เจียงเชาสะกิดเพื่อนข้าง ๆ ที่เขาชวนมาด้วยกัน แล้วพูดว่า “เฮ้ย ๆ เดี๋ยวค่อยเล่น ไปจับรางวัลก่อน”
“รางวัลอะไร?”
“คลับ คลับ!”
เพื่อนทำอะไรไม่ได้ เลยต้องจับรางวัลดู
ทั้งสองคนจ้องมองผล ปรากฏว่าถูกรางวัล ขอแสดงความยินดี คุณได้รับรางวัลปลอบใจ ตั๋วเข้าชมการแสดงตลกที่ปักกิ่งสองใบ ตรวจสอบข้อมูลการแสดงโดยละเอียดได้ที่ลิงก์ด้านหลัง
“หืม?”
ทั้งสองคนงงเป็นไก่ตาแตก ลองเข้าไปดูที่ เว็บไซต์ข้อมูลการแสดงแห่งประเทศจีน ก็เจอข้อมูลการแสดงตลก แล้วก็มองหน้ากัน
ของรางวัลนี่มันแปลกเกินไปแล้ว!
กล้องถ่ายรูป บัตรเติมเกม ตั๋วดูการแสดงตลก?
เล่นอะไรกัน!
“ของแบบนี้นายจะเอาเหรอ?” เพื่อนพูดอย่างไม่สนใจ
“นายดูสิ รับตั๋วยังไง?”
“เอ่อ บอกว่าพอไปถึงที่ก็แค่โชว์เบอร์โทรศัพท์ก็เข้าได้เลย งั้นก็สะดวกดีนะ ไปไหม?”
“ไปสิ!”
เจียงเชาเกาหัว แล้วพูดว่า “ตอนไปต้าซื่อหลานก็แวะไปดูหน่อยแล้วกัน ยังไงก็ฟรี”
หลังจากจับรางวัลเสร็จ เจียงเชาก็ดูคลับต่อ พอดูอีกทีก็รู้สึกว่าเปลี่ยนไปอีกแล้ว คนเหมือนจะเยอะขึ้น ข้อมูลนัดเดทมีถึง 60 หน้าแล้ว เว็บบอร์ดแสดงว่ามีคนออนไลน์อยู่ 253 คน
“เว็บนี้ทำไมถึงดังขึ้นเรื่อย ๆ นะ”
ความรู้สึกไม่ปลอดภัยของเจียงเชาผุดขึ้นมา เขารีบไปที่หน้าของเทพธิดาในฝัน เห็นว่าเพื่อนสนิทยังคงเป็น 0 ก็ถอนหายใจโล่งอกอีกครั้ง
“ฉันสงสัยว่าสาวน้อยรอยยิ้มเป็นของปลอม!”
กระทู้หนึ่งถูกดันขึ้นมาอยู่บนสุด
“หลักฐานก็คือเธอปรากฏตัวมาเกือบเดือนแล้ว ทำไมถึงไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคน? พี่สาวตุ๊กตามีเป็นร้อยแล้ว!
แล้วตอนแรก ๆ ที่ฉันคุยกับเธอ ฉันเคยคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักและน่าสนใจ ตอนนั้นเธอก็ออนไลน์บ่อย แต่สัปดาห์ที่แล้วเธอออนไลน์แค่ครั้งเดียว แล้วก็ตอบฉันแบบขอไปที!
ดังนั้นฉันจึงสงสัยอย่างมากว่าคนนี้เป็นของปลอม!”
“เจ้าของกระทู้ตลกเกินไปแล้ว ตอบแกแบบขอไปทีก็คือของปลอมเหรอ? ฉันจะบอกว่าแกองุ่นเปรี้ยวได้ไหม?”
“ใช่เลย ฉันมาดักรอที่นี่ตั้งหลายวัน เมื่อคืนเพิ่งจะคุยกัน ยังน่ารักมีเสน่ห์เหมือนเดิม”
“คนจริงไม่พูดอ้อมค้อม พวกเราก็แค่รอว่าใครจะได้เปิดซิงเธอก่อนใช่ไหมล่ะ?”
“อย่าบอกนะว่าแกไม่ใช่ อย่างน้อยฉันก็ใช่ ฉันอยากเป็นเพื่อนสนิทคนแรกของเธอ!”
“ฉันหมดความอดทนแล้ว ผู้หญิงคนนี้จีบยากเกินไป ช่วงนี้ในคลับมีสมาชิกระดับดาวเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามคน ฉันจะย้ายไปที่อื่นแล้ว ลาก่อนเพื่อน ๆ!”
กำลังคุยกันอยู่ สาวน้อยรอยยิ้มก็อัปโหลดรูปใหม่ พร้อมกับข้อความว่า
“วันหยุดชาติไปบ้านญาติที่ทงเซี่ยนมา ไม่ได้ทำอะไรเลย นอนอยู่หลายวัน เกือบจะเป็นปลาเค็มแล้ว อิงอิงอิง”
เจียงเชาเพิ่งจะคิดจะตอบกลับ ไอ้พวกนั้นก็ไวกว่า แย่งกันตอบก่อน
“น้องสาวอยู่ทงเซี่ยนเหรอ? ฉันก็อยู่เหมือนกัน ขอที่อยู่หน่อยสิ จะไปเจอโดยบังเอิญ!”
“รูปน่ารักจัง เธอหมายถึงปลาเค็มในหนังของโจวซิงฉือเหรอ?”
“55555 ไม่เจอกันนานคิดถึงจัง ต่อไปห้ามหายไปนานขนาดนี้นะ อิงอิงอิง”
“...”
เจียงเชามองดูไอ้พวกที่ในยุคหลังถูกเรียกว่า ซิมป์ แย่งกันตอบกลับ และไอ้คนที่บอกว่าจะย้ายไปที่อื่นก็รีบกลับมาอิงอิงอิงด้วย เขาก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
อีกฝั่งของอินเทอร์เน็ต
เหยาหยวนที่ว่าง ๆ ก็มาเล่นเน็ตทั้งคืนเหมือนกัน หาวออกมาหนึ่งที ไม่น่าสนใจเลย รูปของสาวน้อยรอยยิ้มใกล้จะหมดแล้ว คงถึงเวลาที่จะต้องถอนตัวแล้วล่ะ
เขามองดูซิมป์ยุคแรกของปี 2001 ด้วยสายตาดูแคลน เดี๋ยวจะสุ่มเลือกมาสักคน ให้ความทรงจำที่ลืมไม่ลงกับแกแล้วกัน!
……….
ซิมป์ - หมาเลีย