บทที่ 31 ความสุขของการเริ่มต้นทำธุรกิจ

เที่ยงคืน 12 นาฬิกา
พนักงานฝ่ายบรรณาธิการที่ทำงานกะดึกของสำนักพิมพ์เลิกงานแล้ว เหลือเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ปฏิบัติหน้าที่ตลอด 24 ชั่วโมงยังคงเฝ้าอยู่
เสียง ติ๊ง ดังขึ้น ประตูลิฟต์เปิดออก หยูเจียเจียพาเหยาหยวนเดินออกมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่กำลังตรวจการณ์อยู่ชั้นหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาว่า “เลิกงานดึกจังเลยนะครับ?”
“อืม ทำงานล่วงเวลาน่ะ!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองทั้งสองคนเดินออกไป แล้วพูดกับเพื่อนร่วมงานอีกคนอย่างมั่นใจว่า “วงการบันเทิงมีเรื่องใหญ่แล้ว!”
“นายรู้ได้ยังไง?”
“นั่นคือหัวหน้าแผนกข่าวบันเทิง ปกติพวกเขาไม่ทำงานล่วงเวลา แต่วันนี้ทำถึงเที่ยงคืน นายว่าจะมีเรื่องใหญ่ไหมล่ะ?”
“โห งั้นพรุ่งนี้ฉันต้องตามข่าวหน่อยแล้ว!”
ขณะที่กำลังพูดกันอยู่ ประตูลิฟต์ก็เปิดอีกครั้ง หานเทาเดินออกมา
“เลิกงานดึกจังเลยนะ?”
“อืม ทำงานล่วงเวลาน่ะ!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองเขาเดินออกไป แล้วพูดอีกว่า “แผนกเทคนิคก็มีเรื่องใหญ่เหมือนกัน!”
“จริงเหรอ งั้นฉันต้องไปสืบข่าวหน่อยแล้ว”
“ติ๊ง!”
ลิฟต์ดังขึ้นอีกครั้ง หลิวเวยเวยเดินออกมา
“เลิกงานดึกจังเลยนะ?”
“อืม ทำงานล่วงเวลาน่ะ!”
“ทำไมนายไม่พูดต่อล่ะ?”
“คนนี้ไม่รู้จัก...”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองแผ่นหลังของหลิวเวยเวย แล้วถอนหายใจซ้ำ ๆ “คนทำสื่อลำบากจริง ๆ นะ!”
คนทำสื่อผู้เหนื่อยยากทั้งสี่คนมาเจอกันข้างนอก ขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่ง เลี้ยวไปสองสามถนน ก็เจอร้านหม้อไฟที่ยังเปิดอยู่
เข้าไปในห้องส่วนตัว ปิดประตู หานเทาเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว ถอดเสื้อขนเป็ดโยนลงบนเก้าอี้ กำหมัดแน่นแล้วชกอากาศ “120,000! คืนเดียวทำเงินได้ 120,000! เชี่ย ฝันยังไม่กล้าฝันแบบนี้เลย!”
“อย่าพูดคำหยาบสิ!”
หลิวเวยเวยรินน้ำชาให้ทุกคน ใบหน้าเรียบเฉย แต่รอยยิ้มที่มุมปากก็ซ่อนไว้ไม่มิด “วันนี้ฉันได้เปิดหูเปิดตาเลยล่ะ นี่มันไม่เหมือนกับสื่อดั้งเดิมเลยจริง ๆ”
“อืม ทั้งหมดต้องขอบคุณผู้บัญชาการเหยา”
หยูเจียเจียดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง ถือว่ายอมรับตำแหน่งผู้นำของเหยาหยวนในทีม เพราะไม่มีใครทำแบบนี้มาก่อน
ตั้งแต่แนวคิดเรื่องสื่อตนเอง ถือกำเนิดขึ้นมา รูปแบบแรกสุดคือการเผยแพร่ผ่านกระดาษ ต่อมากลายเป็นวิทยุ จากนั้นก็เป็นโทรทัศน์ และตอนนี้คืออินเทอร์เน็ต
การเกิดขึ้นของอินเทอร์เน็ต ทำให้คนในวงการสื่อดั้งเดิมจำนวนมากรู้สึกไม่พอใจและไม่สบายใจ เพราะสิ่งนี้แพร่กระจายได้ง่ายเกินไป
แต่ยังไม่ทันที่อินเทอร์เน็ตจะพัฒนาไปถึงระดับหนึ่ง ก็มีข้อความสั้น (SMS) โผล่ขึ้นมาแทรกกลาง ข้อความสั้นสะดวกกว่าอินเทอร์เน็ต! รวดเร็วกว่า! และยังเจาะจงเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ สามารถส่งแบบตัวต่อตัวได้!
หยูเจียเจียรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะวุ่นวาย
อินเทอร์เน็ตนับเป็นสื่อ แล้วข้อความสั้นล่ะนับไหม? ก่อนหน้านี้เธอไม่แน่ใจ แต่วันนี้พอได้เห็น ก็รู้ว่าข้อความสั้นก็สามารถเป็นสื่อได้เช่นกัน
เธอคิดในมุมมองของศาสตร์แห่งการสื่อสารที่เป็นมืออาชีพมากขึ้น ซึ่งทำให้การรับรู้ของเธอเปลี่ยนไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นข้อความสั้นยังมีศักยภาพในการทำกำไรที่น่าทึ่งขนาดนี้
เมื่อครู่นี้เอง ในโกดังเก่า ๆ แห่งนั้น หานเทาส่งข้อความหาคน 90,000 คน
อัตราการตอบกลับน่าประหลาดใจอีกครั้ง สามารถยืนหยัดอยู่ที่ 15% ได้ บวกกับหนึ่งหมื่นคนก่อนหน้านี้ กำไรขั้นต้นสูงถึง 154,000!
หักส่วนแบ่งให้ ไชน่าโมบายล์ หักต้นทุน ซึ่งก็คือค่าโทรคมนาคม ส่งข้อความหนึ่งฉบับหนึ่งเหมา 100,000 ฉบับก็คือ 10,000
คืนนี้ พวกเขาทำเงินไปได้ 120,090!
มันคืออะไร? ปี 2001 ค่าแรงขั้นต่ำในปักกิ่งคือ 435 หยวน เงินเดือนเฉลี่ยต่อเดือนคือ 1,507 หยวน ถ้าไม่เลือกทำเล ก็สามารถซื้อบ้านในปักกิ่งได้สองหลัง
ที่ร้านหม้อไฟเหลือวัตถุดิบไม่มากแล้ว มีอะไรก็เอามาให้หมด
สั่งเบียร์มาสองสามขวด กินกันอย่างมีความสุขและร่าเริง ต้องขอบคุณเหยาหยวนจริง ๆ ที่ทำให้ได้สัมผัสกับความสุขของการเริ่มต้นทำธุรกิจตั้งแต่วันแรก
เหยาหยวนคีบเนื้อแกะชิ้นหนึ่งลงไปลวกในหม้อทองแดง น้ำซุปกระเด็นขึ้นมาส่งเสียงฉ่า ๆ แล้วพูดว่า “มีคนสมัครสมาชิกทั้งหมด 15,400 คน เหลืออีก 84,600 คน
คนที่สมัครแล้วยังไม่ต้องไปยุ่งกับพวกเขา คนที่ยังไม่สมัครก็พักไว้ก่อนสองสามวันแล้วค่อยส่งต่อ
พวกเขาไม่ตอบสนองต่อคำทักทายของเพื่อน แต่อาจจะตอบสนองต่อเรื่องดวงดาว ดูดวง หรือจับคู่ก็ได้ ลองไปทีละอย่าง ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของพวกคุณแล้ว”
“เราสองคนเหรอ?”
หลิวเวยเวยชี้มาที่ตัวเองกับหานเทา
“ผม ผมกลัวว่าจะทำไม่ได้น่ะสิ!”
หานเทาเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาทันที เขาเป็นเพื่อนที่ดีกับหยูเจียเจีย ตอนแรกมาด้วยความคิดที่จะช่วยหรือแค่มาเล่น ๆ แต่พอเห็นว่าเป็นธุรกิจจริงจังก็เริ่มกังวล
“จริง ๆ แล้วไม่มีอะไรหรอก กลยุทธ์ฉันก็สาธิตให้ดูแล้ว ลอกเลียนแบบยังทำไม่ได้เหรอ? แน่นอนว่าฉันสนับสนุนให้พวกคุณใช้ความคิดสร้างสรรค์ สร้างสรรค์ข้อความโฆษณาให้ดึงดูดใจมากขึ้น”
เหยาหยวนคิดถึงเวลาแล้วพูดว่า “เหลืออีกสิบวันจะสิ้นเดือน เป้าหมายของพวกคุณคือการดึง 84,600 คนนั้นมาให้ได้มากที่สุด ทำให้รายได้ของเราทะลุ 500,000 ให้ได้!”
“พรวด!”
หานเทาถึงกับสำลัก รีบโบกมือ “ไม่ได้ ๆ ผมไม่มีเล่ห์เหลี่ยม เอ่อ ไม่ใช่ ผมไม่ได้ฉลาดเท่านาย สิบวันมันสั้นเกินไป”
“ใช่ค่ะ สั้นไปหน่อย ยี่สิบวันได้ไหมคะ?” หลิวเวยเวยเสริม
“ไม่ต้องต่อรองแล้ว สิบวันก็พอ!”
เหยาหยวนไม่สนใจพวกเขา หันไปถาม “หัวหน้าหยู ตอนนี้มีไอเดียรึยัง?”
“ต่อไปก็คือการรวบรวมเบอร์โทรศัพท์ให้ได้มากที่สุด เพิ่มเป้าหมายการส่งข้อความ ยิ่งฐานใหญ่ยิ่งทำเงินได้มาก ผู้ใช้ ไชน่าโมบายล์ ในปักกิ่งมี 5 ล้านคน ถึงเราจะได้มาแค่ 1/10 ก็มีกำไรขั้นต้น 5 ล้าน แล้ว”
หยูเจียเจียเรอออกมา พูดว่า “ฉันรู้จักคนในสำนักพิมพ์ทุกแห่งในปักกิ่ง สามารถจ่ายเงินซื้อข้อมูลผู้ใช้ของพวกเขาได้ ปริมาณเยอะ แต่ต้นทุนสูง มีความเสี่ยงอยู่บ้าง และต้องคัดกรองผู้ใช้ที่ซ้ำซ้อนออก”
“คุณหาคนที่ไว้ใจได้ที่สุด ความปลอดภัยต้องมาก่อน ไม่ต้องรีบ”
“ได้!”
“ฉันก็คิดวิธีหนึ่งได้เหมือนกัน ตอนนี้นอกจากศูนย์บริการแล้ว ร้านค้าเล็ก ๆ ริมถนนก็มีซิมการ์ดขาย เราไม่ซื้อซิม แค่ซื้อเบอร์ พวกคุณคอยสังเกตดู ถ้าเจอที่ไหนก็เข้าไปคุย”
“อืม ดีเลย!”
“ที่มหาวิทยาลัยของผมก็มีหลายที่”
หานเทาดื่มไปเล็กน้อย ก็ทุบโต๊ะเสียงดัง “ผมก็มีเพื่อนกับญาติสิบกว่าคนที่ใช้มือถือ พรุ่งนี้จะเอามาให้หมดเลย!”
“ไม่ต้อง ๆ เราไม่หากินกับคนรู้จัก”
เหยาหยวนปวดหัวขึ้นมาทันที แล้วพูดว่า “อีกอย่าง ฉันขอเตือนอีกครั้ง การส่งข้อความจำนวนมากใช้เพื่อสะสมเงินทุนเท่านั้น สิ่งสำคัญคือการสร้างแบรนด์ ทุกคนต้องจำไว้ให้ดี อย่าหลงระเริงเพราะมันทำเงินง่ายจนสูญเสียความมุ่งมั่น ไม่อย่างนั้น ภายในไม่เกินสองปีก็จะถูกคัดออก!
ข้อความสั้นเป็นแค่งานเสริม งานหลักคืออินเทอร์เน็ตเสมอ หานเทา นายปรับเวลาหน่อย สองสามวันนี้คลับจะมีฟังก์ชันใหม่”
“ฟังก์ชันอะไร?”
“ใกล้จะถึงคริสต์มาสแล้ว”
เหยาหยวนยิ้มแล้วพูดว่า “อย่างที่รู้กัน เทศกาลก็ต้องใช้เงิน”
………………
มื้ออาหารดำเนินไปจนถึงรุ่งสาง
ออกจากร้านหม้อไฟ หานเทาไม่กลับที่พัก แต่ตรงไปที่สำนักพิมพ์เพื่อพักผ่อน หยูเจียเจียเรียกรถแท็กซี่แล้วไปส่งหลิวเวยเวยกลับบ้านด้วย
เหยาหยวนตรงไปตรงมายิ่งกว่า บอกว่าวันนี้จะลาหยุด ไปเก็บเบอร์โทรศัพท์ตามท้องถนน
หัวหน้าอนุมัติทันที
ประมาณตีสาม หยูเจียเจียกลับถึงบ้าน อาบน้ำล้างหน้าก็ยังนอนไม่หลับ ความกระตือรือร้นในการทำงานที่ไม่ได้รู้สึกมานานก็กลับมาอีกครั้ง เหมือนตอนที่เพิ่งเริ่มทำงานใหม่ ๆ
เธอนอนอยู่บนเตียง หลับตาลงครึ่งหนึ่ง ในหัวคิดว่าคนจากสำนักพิมพ์ไหนที่ไว้ใจได้ แล้วก็คิดหาวิธีอื่น ๆ ไปด้วย
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการรวบรวมเบอร์โทรศัพท์ให้ได้มากที่สุด
ยิ่งเยอะยิ่งดี ยิ่งน้อยยิ่งไม่พอ
เธอนอนอยู่ครู่หนึ่ง ก็นึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ลุกขึ้นมาค้นหาของในบ้าน แล้วก็เจอกล่องใหญ่ใบหนึ่ง ข้างในเต็มไปด้วยกล่องนามบัตรที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แต่ละกล่องมีนามบัตรประมาณร้อยใบ
ดูจากชื่อแล้ว หลายคนก็เป็นที่รู้จัก
ทั้งหมดเป็นนักแสดง นักร้อง ผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ ผู้บริหารในวงการบันเทิง ประมาณหนึ่งพันกว่าคน
“…”
หยูเจียเจียยิ้มอย่างมีเลศนัย พวกคุณรวยกันขนาดนี้ เก็บเงิน 30 หยวนคงไม่เป็นไรหรอกนะ