บทที่ 4 สามัญชนบนพื้นพิภพ

เด็กชายเกร็ตเป็นลูกชายของชาวนาธรรมดาๆ คนหนึ่ง
เขาเป็นหนึ่งในสามัญชนที่แสนธรรมดาที่สุดในดินแดนอันกว้างใหญ่นี้ ครอบครัวของเขาต้องกังวลเรื่องปากท้องทุกวัน
ในความทรงจำของเขา หมู่บ้านที่ชื่อว่า หมู่บ้านหินกลิ้ง แห่งนี้ไม่เคยสงบสุขเลย
ในทุ่งรกร้าง มักจะมีก็อบลิน และโกโบลด์โผล่ออกมาปล้นสะดมหมู่บ้านอยู่เป็นครั้งคราว
ไม่มีใครคอยปกป้องพวกเขา ดังนั้นชาวบ้านจึงจำต้องจับอาวุธขึ้นต่อสู้กับอสุรกายร่างเล็กที่น่าเกลียดน่ากลัวเหล่านี้
ที่ร้ายกาจกว่าก็อบลินคือออร์ค พวกมันสูงสองเมตร มีพละกำลังมหาศาล ทั่วร่างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและขนที่ดูเกินจริง ทุกครั้งที่พวกออร์คบุกเข้ามา จะต้องมีคนตายเสมอ ลุงของเกร็ตก็เสียชีวิตด้วยน้ำมือของพวกออร์ค
การต่อสู้กับอสุรกายรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่น่าเกลียดเหล่านี้ ทั้งก็อบลินและออร์ค คือสิ่งที่มหากาพย์ ที่สุดเท่าที่เกร็ตเคยประสบมาในชีวิตนี้
สำหรับเรื่องราวเกี่ยวกับจอมเวทและวีรบุรุษในมหากาพย์นั้น สำหรับเกร็ตแล้ว มันเป็นเพียงเรื่องเล่าของนักกวีในโรงเตี๊ยมเท่านั้น
วันนี้ นักกวีในโรงเตี๊ยมได้เล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่ง ในเรื่องนั้นตัวเอกได้ครอบครองเวทมนตร์อันน่าอัศจรรย์ เพียงแค่ร่ายคาถาก็สามารถเรียกเมฆหมอกและสายฟ้าได้
หลังจากที่เกร็ตน้อยวัยห้าขวบได้ฟังจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า
“ข้าจะเรียนเวทมนตร์ได้หรือไม่ขอรับ?”
“สวรรค์โปรด เกร็ตน้อย เจ้าอย่าได้คิดเช่นนั้นเชียว นั่นเป็นเรื่องที่นักกวีขี้เมาแต่งขึ้นมา ฟังไว้เป็นนิทานก็พอแล้ว”
แม่ดุเขา
“เหล่าท่านจอมเวทน่ะอาศัยอยู่บนเมืองลอยฟ้าบนสวรรค์โน่น เจ้าควรจะภาวนาให้ทั้งชีวิตนี้ไม่ต้องเจอพวกเขาเลยจะดีกว่า”
“ทำไมล่ะ แม่?” เกร็ตเบิกตากว้าง ถามด้วยความสงสัย
“ในสายตาของเหล่าท่านจอมเวทพวกนั้นน่ะ พวกเราคนธรรมดาที่ใช้เวทมนตร์ไม่เป็น ก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงบนพื้นดินหรอก!”
“ถ้าพวกเขาลงมายังโลกเบื้องล่างนี้ล่ะก็ ต้องมาเอาชีวิตเจ้าแน่!”
แม่ชี้ไปยังเงาที่มองเห็นได้ลางๆ บนท้องฟ้า แล้วบอกกับเกร็ตน้อยว่า นั่นคือเมืองลอยฟ้าที่อยู่ของเหล่าท่านจอมเวท
มีตำนานเล่าว่า ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ท่านจอมเวทได้ลงมาจากฟากฟ้า เลือกหมู่บ้านใกล้เคียงแห่งหนึ่ง แล้วจัดเกมล่าสัตว์ขึ้น ราวกับว่าชาวบ้านเป็นสัตว์ที่นายพรานกำลังล่า
นับจากนั้นเป็นต้นมา ทุกคืนแม่ก็จะใช้ประโยคที่ว่า ถ้ายังไม่นอนอีก เหล่าท่านจอมเวทบนฟ้าจะลงมากินเจ้านะ มาขู่เกร็ตน้อยและซิรูคาพี่สาวของเขา
เมื่อเกร็ตน้อยค่อยๆ เติบโตขึ้น เขาก็ได้รู้ว่า
ที่แท้แล้ว ในหมู่บ้านหินกลิ้ง มีชาวบ้านหลายคนที่เป็นผู้รอดชีวิตจาก เกมล่าสัตว์ของจอมเวท ครั้งก่อน พวกเขาหนีมาจากหมู่บ้านข้างๆ ที่ถูกทำลายมาอยู่ที่นี่
ผู้รอดชีวิตไม่กี่คนนี้เล่าเรื่องราวการทำลายล้างหมู่บ้านของตนด้วยความหวาดกลัว
จอมเวทขี่ม้า ต้อนเหล่าสามัญชนชั้นต่ำที่ใช้เวทมนตร์ไม่เป็นไปยังทุ่งกว้าง ไล่ต้อนพวกเขา ดูพวกเขาวิ่งหนีไปทั่วทิศ จากนั้นก็ปล่อยเปลวไฟและสายฟ้าสังหารพวกเขาเพื่อความสนุกสนาน
จอมเวทที่โหดเหี้ยมกว่านั้นจะสาปเด็กๆ ให้กลายเป็นกระต่ายและกวางป่า นำพวกเขามาทำเป็นอาหารเลิศรส แล้วบังคับให้พ่อแม่ของเด็กกินเข้าไป
เกร็ตน้อยและพี่สาวเติบโตขึ้นมาพร้อมกับเรื่องเล่าอันโหดร้ายเหล่านี้
ในหมู่บ้านหินกลิ้ง หลายครอบครัวได้ขุดห้องใต้ดินลับๆ หรือออกแบบเส้นทางหลบหนีเอาไว้
เพื่อป้องกันไม่ให้วันหนึ่ง หมู่บ้านหินกลิ้งต้องโชคร้ายถูกเลือกให้เป็นสนามล่าของเหล่าท่านจอมเวทบนฟ้าเหมือนกับหมู่บ้านข้างๆ
ในใจของเกร็ตน้อย เหล่าท่านจอมเวทบนฟ้า น่ากลัวกว่าพวกออร์คและก็อบลินที่ใช้แต่กำลังดุร้ายนับพันนับหมื่นเท่า!
“เหล่าท่านจอมเวทพวกนั้น เป็นอสุรกายแบบไหนกันแน่? พวกเขาแข็งแรงและหน้าตาน่ากลัวกว่าพวกออร์คอีกเหรอ?”
เกร็ตเคยถามคำถามนี้กับหญิงชราคนหนึ่งที่รอดชีวิตมาจากการล่าสังหาร
“ไม่ ไม่เลย” เธอกล่าว “พวกเขาเป็นมนุษย์เหมือนกัน หน้าตาเหมือนพวกเรา แต่สวมเสื้อผ้าที่หรูหรากว่า และผิวขาวกว่ามาก”
“เหล่าท่านจอมเวทก็เป็นมนุษย์เหมือนกันเหรอ?” เกร็ตรู้สึกหวาดกลัว
คืนนั้น เขาเต็มไปด้วยความสับสน และถามแม่ของเขาว่า
“ข้าได้ยินมาว่า เหล่าท่านจอมเวทบนฟ้า ก็เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพวกเราใช่หรือไม่? แล้วพวกเราจะมีโอกาสไปถึงเมืองลอยฟ้าบนนั้น กลายเป็นท่านจอมเวทได้บ้างหรือไม่?”
“ลูกโง่เอ๊ย ที่เจ้าพูดมามันก็เป็นไปได้ แต่หายากมาก” แม่หัวเราะอย่างขมขื่น
“มีตำนานเล่าว่า เวลาที่ท่านจอมเวทลงมายังโลกเบื้องล่าง ถ้าพวกเขาพอใจหญิงงามหรือชายหนุ่มคนไหน ก็จะเลือกคนๆ นั้นเป็นคู่ครองหรือข้ารับใช้ แล้วพาผู้โชคดีคนนั้นไปยังอาณาจักรบนฟ้า”
“แต่ว่ากรณีแบบนี้มันหายากมาก อย่าได้หวังลมๆ แล้งๆ ว่าโอกาสแบบนั้นจะมาถึงตัวเจ้าเลย”
คืนนั้น หลังจากได้ฟังคำพูดของแม่แล้ว เกร็ตก็พลิกตัวไปมาบนเตียง นอนไม่หลับ
“ที่แท้ พวกเราคนธรรมดาบนดิน ก็มีโอกาสที่จะไปยังอาณาจักรบนฟ้านั่นได้เหมือนกัน”
“หรือกระทั่ง มีโอกาสได้เรียนเวทมนตร์ และกลายเป็นจอมเวทด้วยเหรอ?”
เขาฝันไป
ในฝัน เขาถูกท่านจอมเวทหญิงผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งเลือก และได้ไปยังอาณาจักรบนฟ้านั้น
ในอาณาจักรบนฟ้า ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเหมือนฝันและเปี่ยมสุข
ไม่ต้องทำงานหนัก ไม่ต้องต่อสู้กับพวกก็อบลินที่ฆ่าไม่หมดสิ้นและออร์คสูงสองเมตร ไม่ต้องเหงื่อไหลไคลย้อยท่ามกลางแดดจ้า เวทมนตร์สามารถเสกอาหารเลิศรสออกมาได้
ในอาณาจักรแห่งความฝันบนฟากฟ้า เกร็ตน้อยได้เรียนรู้เวทมนตร์
เขาได้ครอบครองคาถาอันน่าอัศจรรย์ ที่เคยปรากฏอยู่แต่ในเรื่องเล่าของนักกวีและคำบอกเล่าของผู้รอดชีวิตจากการสังหารหมู่เท่านั้น
เกร็ตน้อยได้กลายเป็นท่านจอมเวทคนใหม่
แต่ทว่า เขาไม่เคยลืมเลยว่าตนเองมาจากที่ใด
บัดนี้ เขามีเวทมนตร์อันทรงพลัง เขารู้สึกว่าตนเองต้องเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง!
แล้วเขาควรจะทำอะไรกันแน่? ควรจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของเมืองลอยฟ้าและหมู่บ้านบนพื้นดินอย่างไรดี?
ขณะที่เกร็ตกำลังคิดว่าตนเองควรจะทำอะไรกันแน่ เขาก็ตื่นขึ้น
ดวงอาทิตย์ขึ้นเช่นเคย
เขาต้องไปที่นาอีกแล้ว
“ที่แท้ก็แค่ฝันไปนี่เอง”
เกร็ตรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ราวกับตกลงมาจากภูเขาสวรรค์สู่ขุมนรก
ช่วงเวลาอันเหมือนฝันเหล่านั้น คาถาอันน่าอัศจรรย์ที่เขาได้เรียนรู้ ทั้งหมดหายไปสิ้น
เกร็ตคิดพลางเดินออกจากประตูบ้าน
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว
“รีบไปซ่อนเร็วเข้า! รีบไปซ่อนเร็ว!”
“เมืองลอยฟ้าลงมาแล้ว เหล่าท่านจอมเวทบนฟ้ากำลังจะมาแล้ว!”