บทที่ 41 ความกังวลเล็กๆ น้อยๆ ของหญิงสาว
บทที่ 41 ความกังวลเล็กๆ น้อยๆ ของหญิงสาว
“ทำภารกิจนี้เสร็จ ฉันจะไปสารภาพรักกับเขา”
…
“เอลก้า เธอมัวเหม่ออะไรอยู่ รีบใช้เวทมนตร์รักษาเร็วเข้า ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”
“โอ้ๆ!”
เอลก้าได้สติกลับมา คทาเวทมนตร์ในมือโบกสะบัด พลังเวทมนตร์จำนวนมากถูกฉีดเข้าไป
“【รักษา】!”
วงเวทที่งดงามถูกสร้างขึ้นในทันที พลังที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตกลายเป็นลำแสงสีเขียว หลอมรวมเข้ากับร่างของชายหนุ่มที่สวมชุดเกราะรัดรูป
“ฮึ่ม!”
ร็อดที่ได้รับพลังกลับมาตะโกนเสียงดัง ดาบยาวเปื้อนเลือดในมือเปล่งประกายคมดาบที่แหลมคม ฟันลงไปยังผิวน้ำที่คลื่นลมแรงอยู่ใต้ฝ่าเท้าอย่างแรง
ผิวน้ำถูกฉีกออกอย่างรุนแรง เผยให้เห็นสัตว์ยักษ์ที่ขดตัวอยู่ใต้น้ำลึก
นั่นคือปลาดำยักษ์ที่มีความยาวอย่างน้อยยี่สิบเมตร ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยเกล็ดที่แข็งราวกับเหล็กกล้าและหนามกระดูกที่น่ากลัว ส่วนหัวถูกปกคลุมด้วยโครงกระดูกภายนอกที่แข็งแกร่ง เขายาวแหลมคมอันหนึ่งชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าจากบนศีรษะ แฝงไปด้วยความงามที่น่าขนลุกอีกแบบ
นี่คือสัตว์อสูรระดับราชันย์ เจ้าแห่งทะเลสาบเบโปลล์!
เมื่อมองดูสัตว์ยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวตัวนี้ ต่อให้จะเป็นนักผจญภัยมาสามปีแล้ว เคยเห็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวมานับไม่ถ้วน เอลก้าก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขาอ่อน
“ฉันยังไม่ชินกับอาชีพนักผจญภัยจริงๆ สินะ?”
อาศัยช่วงว่างจากการร่ายเวทมนตร์ เอลก้าใช้นิ้วพันเส้นผมของตัวเอง มองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด ซึ่งกำลังต่อสู้กับเจ้าแห่งทะเลสาบอย่างต่อเนื่องด้วยสายตาที่ซับซ้อน
ร็อด
ฉายาคืออัศวินเลือดเหล็ก
เขาเริ่มเป็นนักผจญภัยเมื่อสามปีก่อน และด้วยท่าทางที่ราวกับมังกรทะยานฟ้า ใช้เวลาเพียงสามปี ก็กลายเป็นนักผจญภัยระดับ B ถือได้ว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งเลยทีเดียว
ในเบลแลนด์ถือว่ามีชื่อเสียงพอสมควร
และเธอ เอลก้า คือเพื่อนสมัยเด็กของร็อด ขณะเดียวกัน ก็กำลังแอบรักเขาอยู่ข้างเดียว
“ทั้งๆ ที่เลือกที่จะเป็นนักผจญภัยเพราะชอบเขา แต่ตอนนี้ฉันก็ยังรู้สึกกลัว...”
“แอบรักเขามาแปดปีแล้ว แต่ฉันกลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะสารภาพรัก ฉันมันไร้ประโยชน์เกินไปหรือเปล่านะ?”
“ฉันไร้ประโยชน์ขนาดนี้ ร็อดจะเกลียดฉันไหมนะ?”
“เขาจะคิดว่า ฉันไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่ข้างๆ เขาหรือเปล่านะ?”
“ฉันควรจะทำยังไงดี...”
วันนี้ เอลก้ายังคงจมอยู่กับความกังวลเล็กๆ น้อยๆ ของหญิงสาว
แต่ว่า ความกังวลของเธอยังมีมากกว่านี้
“ตอนนี้แหละ!”
ร็อดที่บังคับให้เจ้าแห่งทะเลสาบขึ้นมาจากน้ำได้ เริ่มออกคำสั่งอีกครั้ง
“รีบใช้เวทมนตร์โจมตี!”
“ได้ ได้เลย!”
ความคิดฟุ้งซ่านถูกขับไล่ออกจากสมองในทันที สัญชาตญาณที่ฝึกฝนมาสามปี ทำให้เอลก้าโบกคทาเวทมนตร์และร่ายเวทมนตร์ในทันที
“เทพเจ้าผู้ปกครองน้ำแข็งและหิมะ โปรด...”
“เวทมนตร์ระเบิด!”
มีคนเร็วกว่าเธอ
ข้างๆ เอลก้า นักเวทหญิงที่มีหน้าตาสวยงาม รูปร่างดี โดยเฉพาะหน้าอกที่ใหญ่มาก ดูเหมือนจะเตรียมพร้อมไว้แล้ว ในวินาทีที่ร็อดเอ่ยปาก เวทมนตร์ที่ทรงพลังที่กระทั่งละเว้นขั้นตอนการร่าย ก็พุ่งทะยานออกไป
แสงไฟที่ร้อนแรงขับไล่ความมืดมิดที่เกิดจากเมฆดำบดบัง อุณหภูมิที่สูงอย่างน่าสะพรึงกลัวระเหยน้ำในทะเลสาบจำนวนมากในทันที ขณะเดียวกัน มันได้เจาะทะลุเกล็ดที่แข็งแกร่งของเจ้าแห่งทะเลสาบ
“ทำได้ดีมาก เทีย!”
เมื่อเห็นว่าการป้องกันของเจ้าแห่งทะเลสาบถูกเจาะทะลุ ร็อดจึงเผยสีหน้าดีใจ โห่ร้องชมเชย ขณะเดียวกันก็คว้าโอกาสที่หาได้ยากนี้ แทงดาบยาวในมือเข้าไปในบาดแผลขนาดใหญ่ที่ถูกเผาจนเป็นรอยไหม้เกรียมของเจ้าแห่งทะเลสาบ
“โฮก!”
เจ้าแห่งทะเลสาบคำราม ดิ้นรนอย่างรุนแรง
สายฟ้าแลบแปลบปลาบ ฝนตกกระหน่ำลงมา
แต่ใครๆ ก็มองออกว่า สัตว์อสูรระดับราชันย์ที่น่าสะพรึงกลัวตัวนี้ มันเป็นเพียงลูกศรที่หมดแรงล้า กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเท่านั้น
เพราะดาบของร็อด กำลังแทงเข้าไปในหัวใจของเจ้าแห่งทะเลสาบอย่างแม่นยำ
เกรงว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป หลังจากปราบสัตว์อสูรระดับราชันย์ได้แล้ว ชื่อเสียงของอัศวินเลือดเหล็กร็อด ย่อมต้องดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งเบลแลนด์อีกระดับหนึ่ง
แต่เอลก้ากลับไม่ได้ดีใจเท่าไหร่นัก
เธอเหลือบมองนักเวทหญิงที่ชื่อเทียอย่างระมัดระวัง พึมพำว่า:
“กับเธอคือขอบคุณ แต่กับฉันกลับไม่พูดอะไรเลยงั้นเหรอ?”
ไม่ยุติธรรมเลย
เพียงเพราะฉันไม่ถนัดเวทมนตร์โจมตี ในสถานการณ์แบบนี้เลยช่วยอะไรไม่ได้งั้นเหรอ?
แต่ฉันไม่ใช่เพื่อนสมัยเด็กของนายเหรอไง?
“ฉันชอบนายมานานขนาดนี้แล้วนะ...”
เอลก้าสูดหายใจเข้าลึกๆ บังคับกดบางสิ่งที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ
“ตายซะ!”
ทางนี้ ร็อดบิดดาบยาวอย่างแรง และเจ้าแห่งทะเลสาบก็ในที่สุดก็ค่อยๆ หยุดดิ้นรน
ร็อดดึงดาบออกมา ปล่อยให้เจ้าแห่งทะเลสาบจมลงไปในน้ำ เลือดสีแดงสดย้อมทะเลสาบ แล้วศพปลาตัวใหญ่ที่หงายท้องขาว ก็ลอยขึ้นมาจากสีแดงเข้ม
“ในที่สุดก็จัดการได้แล้ว”
ร็อดปลดเวทมนตร์ลอยตัว ตกลงบนศพของเจ้าแห่งทะเลสาบ ขณะที่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าดีใจ
หลังจากจัดการสัตว์อสูรระดับราชันย์ตัวนี้ได้แล้ว แต้มผลงานของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเลื่อนระดับเป็น A ได้แล้ว!
เมื่อก้าวสู่ระดับ A ได้แล้ว ทั้งเงินทองและชื่อเสียงก็จะถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้นอย่างมหาศาล!
ไม่เสียแรงที่เขารับภารกิจนี้มาอย่างเสี่ยงภัย
“พวกเธอสองคนทำได้ดีมาก”
ร็อดเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างใจกว้างให้คนทั้งสอง:
“การร่ายเวทมนตร์ทำได้ดีมาก วันนี้ก็เป็นวันที่ถูกพวกเธอสองคนช่วยไว้อีกครั้ง”
“ที่... ที่ไหนกัน...”
เอลก้าก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเอง กล่าวอย่างเขินอายด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ:
“เป็นเพราะร็อดเก่งต่างหาก...”
—ดูเหมือนเขาก็ยังใส่ใจฉันอยู่
ในใจของเอลก้ามีความหวานซึ้งเล็กน้อย
“อ๊ะ นายเลือดออก”
ยังไม่ทันได้สัมผัสความหวานซึ้งนั้นอย่างละเอียด เอลก้าก็ได้ยินเสียงที่เจือไปด้วยความห่วงใยของเทียที่อยู่ข้างๆ
เทียบินไปข้างๆ ร็อด มองดูบาดแผลบนแขนของร็อดด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง
นั่นคือบาดแผลที่เกิดจากการถูกหนามกระดูกข่วนโดยไม่ตั้งใจในการต่อสู้เมื่อครู่
“ฮ่าๆ แค่แผลเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก”
“ต้องรีบจัดการนะ ไม่อย่างนั้นถ้าติดเชื้อจะทำยังไง”
เทียกล่าวอย่างงอนๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าที่หอมกรุ่นออกมา เช็ดเลือดและพันแผลให้ร็อดอย่างระมัดระวัง
“ต่อให้ร็อดจะเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจรายละเอียดแค่ไหน แต่ร่างกายของตัวเองก็ต้องดูแลหน่อยนะ ไม่อย่างนั้นจะทำให้คนที่ใส่ใจนายเสียใจนะ”
ร็อดอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าที่ประทับใจ: “เทีย เธอช่างอ่อนโยนจริงๆ มีเพื่อนร่วมทีมอย่างเธอ ช่างดีจริงๆ...”
เทียแก้มแดงระเรื่อ: “ที่ไหนกัน ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันควรทำเท่านั้นเอง กลับกัน มีร็อดอยู่ด้วย ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็จะทำให้คนรู้สึกสบายใจนะ”
“…”
เมื่อมองดูทั้งสองคนที่กำลังหวานชื่นกัน เอลก้าเกือบจะหักคทาเวทมนตร์ในมือทิ้งอย่างโมโห
ต่อหน้าฉันที่เป็นนักเวทสายรักษา พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย? มีแผลก็ให้ฉันรักษาหน่อยก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนต่อสู้ไม่ใช่ว่านึกถึงได้ทันทีเหรอไง?
แล้วก็เทียเธอนี่อีก พันแผลก็พันไปสิ แต่ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าหน้าอกของเธอไปโดนแขนของร็อดเข้าแล้วนะ เธอตั้งใจหรือเปล่า? เธอกำลังอวดอะไรอยู่เหรอ? ห๊ะ?
“ถ้ามีอะไรสักอย่าง ที่สามารถลงโทษยัยตัวแสบคนนี้ได้ก็คงจะดี”
เอลก้าอดไม่ได้ที่จะคิดอย่างเคียดแค้นในใจ
แต่ก็แค่คิดเท่านั้น
ยังไงซะภาพลักษณ์ของเธอต่อหน้าร็อด ก็เป็นหญิงสาวที่อ่อนหวานน่ารักและใจดีมาโดยตลอด
หญิงสาวที่ใจดีย่อมไม่ควรมีความคิดชั่วร้าย!
อืม ไม่สมควรมีจริงๆ
…
เหรอ? มีไม่ได้จริงๆ เหรอ?
…
“เอ๊ะ? เหมือนจะมีเสียงแปลกๆ?”
ร็อดที่กำลังเพลิดเพลินกับการบริการพันแผลของสาวสวย พลันมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา มองไปรอบๆ
แต่พายุฝนที่โหมกระหน่ำบวกกับไอน้ำที่เกิดจากการระเหยของเวทมนตร์ระเบิดเมื่อครู่ บดบังทัศนวิสัย มองไม่เห็นอะไรเลย
“โอ้ย อย่าขยับสิ ฉันกำลังพันแผลอยู่นะ”
เทียกล่าวอย่างแง่งอน:
“อือ ต้องเป็นฉันคิดไปเองแน่ๆ เจ้าแห่งทะเลสาบไม่ใช่ว่าตายไปแล้วเหรอ? จะมีเสียงแปลกๆ อะไรอีก
สัตว์อสูรระดับราชันย์เป็นไปไม่ได้ที่จะปรากฏตัวพร้อมกันสองตัว ไม่อย่างนั้นเนื่องจากสัญชาตญาณอาณาเขต ไม่ต้องรอให้เราลงมือก่อน พวกมันก็คงจะสู้กันเองแล้วล่ะ”