เนื้องูทะเลหายาก

ตอนที่ 3 เนื้องูทะเลหายาก

เมื่อตกกลางคืน ลมทะเลจะมีรสเค็ม และเย็นเล็กน้อย

วันแรกของการเอาชีวิตรอด หลินชิงเก็บหีบสมบัติไม้ได้ 3 ใบ หีบสมบัติสำริด 1 ใบ และงูทะเลอีก 1 ตัว ตอนกลางคืนเมื่อน้ำลง เธอยังเก็บปูเกยตื้น และปลาตัวเล็ก ๆ ได้อีกด้วย

หลินชิงไม่เลือกที่จะสำรวจต่อ และกลับไปที่บ้านฟางหลังเล็กๆ

บนเกาะร้างยามค่ำคืนอาจมีอันตรายที่ไม่อาจคาดเดาได้ แม้จะเป็นอยู่ในช่วงเวลาคุ้มครอง แต่หลินชิงก็ยังคงเลือกหนทางที่ปลอดภัยกว่า

หลังจากเข้าไปแล้ว เธอผลักเตียงเล็กที่เป็นของหนักเพียงอย่างเดียวไปที่ประตู จากนั้นคลิกที่ช่องแชทภูมิภาค และเห็นข้อความชุดหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

"โอ้พระเจ้า พระองค์หายหัวไปไหนหมดว่ะเนี่ย ฉันอยู่ในป่าฝน ทำได้แค่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านฟางที่มีรอยรั่ว แล้วตัวสั่นเทาเท่านั้น"

"คุณยังคงดี ต่างจากฉันที่อยู่ท่ามกลางทุ่งหิมะ ฉันนั่งอยู่คนเดียวในบ้านฟางที่กันลมหนาวอะไรแทบไม่ได้เลย และที่เลวร้ายกว่านั้น เสื้อที่ฉันสวมยังเป็นเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสำหรับหน้าร้อน น้ำมูกน้ำตาไหลไปหมดแล้ว”

“ทางด้านฉันเองก็ซวยไม่น้อย ที่นี่มีงูเหลือมด้วย ถ้าฉันวิ่งไม่เร็วพอ คงจะถูกรัดจนตายไปแล้ว”

.ฉันอยู่ในหนองน้ำ เลยไม่เจออันตรายอะไร แต่ท้องฟ้ามืดครึ้มกับฝูงกาหน้าตาประหลาดที่จ้องมองมาอยู่นั้นช่างน่าขนลุกเหลือเกิน แต่ฉันเจอหีบสมบัติไม้สองใบ แล้วก็ได้อาหารและน้ำมาด้วย วันนี้เลยถือว่าโอเคเลยทีเดียว”

“ฉันอยู่ในที่ๆ เหมือนเหมืองร้างที่มีภูมิประเทศแปลกๆ ฉันมียาปฏิชีวนะ ใครมีอาหารและน้ำเหลือบ้างมั้ย ฉันจะแลกยากับอาหารสักอย่าง หลังจากวิ่งมาทั้งวัน ฉันหิวจนตาลายแล้ว”

คนส่วนใหญ่ต่างพร่ำบ่น บางคนได้รับบาดเจ็บ และมีจำนวนน้อยที่ปฏิเสธที่จะออกจากห้อง และไม่แม้แต่จะมองดูว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร

บางคนพบหีบสมบัติ และได้รับน้ำและอาหาร แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาเหล่านั้นก็เป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น

นอกจากนี้ยังมีคนอย่างหลินชิงที่คอยสอดส่องอยู่ในกลุ่ม และเฝ้าสังเกตเพื่อดูว่ามีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ใดๆ หรือเปล่า

ในที่สุด หลินชิงก็เห็นไอดีที่คุ้นเคยพิมพ์ข้อความ ผู้เล่นที่ชื่อชิงเฟิงจ้านคนนี้ได้ให้คำแนะนำมากมายในตอนต้น และสถานการณ์ที่หลินชิงเผชิญนั้น มีบางส่วนที่เป็นไปตามที่เขาบอก

“ทุกคน ฉันได้รับหีบสมบัติสำริด ภายในมีธนูและลูกธนูสำหรับล่าเหยื่อ แถมยังมีรางวัลมากกว่าหีบสมบัติไม้เป็นเท่าตัว”

“ดูเหมือนว่าหีบสมบัติจะแบ่งออกเป็นหลายระดับ หีบสมบัติไม้เป็นระดับต่ำสุด และของที่ดรอปออกมาก็มีจำกัด หรืออาจถึงขั้นไร้ประโยชน์เลยก็ว่าได้ หีบสมบัติสำริดจะเริ่มมีของดรอปที่แน่นอน และน่าจะเป็นของที่เราต้องการในขณะนั้น ฉันจึงแนะนำว่าให้ทุกคนพยายามสังเกตรอบๆ บ้าน ถ้าได้หีบสมบัติระดับสูง โอกาสรอดชีวิตในระยะหลังๆ ก็จะมากขึ้นอย่างแน่นอน"

“ว้าว พี่ใหญ่ชิงเฟิงกลับมาแล้ว ขอบคุณมาก ฉันจะทำตามคำแนะนำ และรีบออกไปหา ทำให้เจอหีบสมบัติไม้สองกล่อง พอเปิดออกก็เจอซาลาเปากับน้ำเปล่าขวดหนึ่ง อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องทนหิวแล้ว”

“หลังจากนี้มันจะยากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ เหรอ ตอนนี้ที่ๆ ฉันอยู่มันคืออะไรก็ไม่รู้ สภาพแวดล้อมรอบตัวก็อันตรายมากอยู่แล้ว แถมยังยากลำบากสำหรับฉันอีก เฮ้อ ฉันจะผ่านมันไปได้ยังไงกันเนี่ย มีใครพอจะช่วยได้บ้างมั้ย”

"ช่วย… ใครจะมีเวลาไปช่วยคนอื่นกัน ในเมื่อทุกคนต่างพยายามเอาชีวิตรอด จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้เลย”

“ใช่แล้ว แต่พวกคุณสังเกตเห็นมั้ยว่า จำนวนคนในกลุ่มของเราที่แสดงที่มุมซ้ายบนเปลี่ยนจาก 1,000 เป็น 991 นั่นหมายความว่ามีหลายคนที่ตายไปแล้ว”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา บทสนทนาในกลุ่มก็หยุดลงชั่วครู่ และในไม่ช้า ข้อความมากมายก็พุ่งราวกับจรวด

“โอ้พระเจ้า คิดถูกแล้วที่ฉันเอาแต่อยู่ในห้อง ไม่งั้น หากออกไปล่ะก็คงเป็นหนึ่งในคนตายเหล่านั้นเป็นแน่”

“โชคดีที่ฉันไม่ได้ออกไปไหนและซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ถ้าฉันออกไปล่าสมบัติ บัญชีของฉันอาจจะถูกลบไปแล้ว”

"พี่ใหญ่ชิงเฟิง นี่ยังอยู่ระหว่างโหมดฝึกหัดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมีคนตายเยอะมากขนาดนี้?"

เมื่อหลินชิงเห็นข้อความ หัวใจของเธอก็เต้นรัว

เธอนึกถึงงูทะเลที่ขดตัวอยู่บนหีบสมบัติสำริด หากไม่ใช่เพราะระบบคำใบ้เอ่ยปากเตือนก่อน และความระแวงระวัง เธออาจมองข้ามอันตรายเพราะความโลภต่อเสบียงในหีบสมบัติ และกลายเป็นอีกหนึ่งดวงวิญญาณที่ล่องลอยในทะเล

ท้ายที่สุดแล้ว งูทะเลตัวนี้ก็มีเขี้ยวพิษที่บรรจุสารพิษต่อระบบประสาทอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถฆ่าคนได้ คนธรรมดาทั่วไปคงถูกฆ่าตายโดยไม่ทันตั้งตัว หากพวกเขาเผชิญหน้ากับมัน

เมื่อตระหนักได้ถึงสิ่งนี้ หลินชิงกำลังจะปิดหน้าจอ แต่บังเอิญเห็นข้อความเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนวัสดุ

"ขออาหารหน่อย อะไรก็ได้ที่กินได้ ผมจะแลกกับหม้อเหล็ก! ผมกำลังจะอดตาย ได้โปรด ขอร้องล่ะ ขออะไรสักนิดให้ผมกินก็ยังดี"

ชื่อไอดีของบุคคลดังกล่าวคือ ‘หนึ่งน้ำหนึ่งอาหาร’ และไม่สามารถมองเห็นเพศจริงๆ ของเขาได้ แต่หลินชิงสนใจเกี่ยวกับสิ่งที่เขานำมาแลกมาก

หากมีหม้อเหล็กที่ใหญ่มากพอ เธอก็จะมีอุปกรณ์สำหรับปรุงเนื้องูทะเลหายาก

เนื้องูทะเลหายากมีประโยชน์ในการเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกาย ในสภาพแวดล้อมที่มีความเสี่ยงอยู่รอบตัว การพัฒนาสมรรถภาพทางกายอย่างรวดเร็วถือเป็นกุญแจสำคัญในการเอาชีวิตรอด

นอกจากการอัปเกรดห้องแล้ว เธอยังต้องการเพิ่มมาตรการป้องกันอีกชั้นให้กับตัวเองระหว่างออกผจญภัย และสำรวจด้วย

หลินชิงจึงคลิกที่รูปประจำตัวของผู้เล่นรายนั้น และส่งข้อความส่วนตัว

“สวัสดี ฉันมีซาลาเปาอยู่ พอจะแลกกับหม้อเหล็กของคุณได้มั้ย”

หลังจากที่ ลู่เหยียนส่งข้อความผ่านช่องแชท เขาก็ไม่ค่อยมีความหวังมากนัก

ท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นเพียงวันแรกของการเอาชีวิตรอด และมีหลายคนที่ยังไม่เปิดประตูบ้านหาอาหาร แม้จะมีอาหารอยู่ ใครจะยอมแลกกับหม้อเหล็กไร้ประโยชน์ที่เขามี

นั่นทำให้เมื่อลู่เหยียนเห็นข้อความนี้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที “ได้ ได้สิ เราแค่แลกเปลี่ยนผ่านระบบซื้อขายก็พอ”

หลังจากรอสักพัก ลู่เหยียนก็เห็นซาลาเปานึ่ง และเขาก็ร่ำไห้ด้วยความดีใจ

เขากัดซาลาเปา เปิดฝาขวดน้ำ และจิบมัน

ขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริงๆ

หลังจากกินและดื่มแล้ว เขาเห็นชื่อไอดีของผู้ที่แลกเปลี่ยนด้วย ‘รวยข้ามคืน’

เป็นชื่อที่แปลกมาก ดูเหมือนว่าไอดีแชทแปลกๆ พวกนี้จะถูกสร้างโดยกลุ่มผู้เล่นกลุ่มนี้จริงๆ

หลังจากที่หลินชิงได้หม้อเหล็กที่ต้องการมา เธอก็ใช้ถุงขนมปังแลกยาปฏิชีวนะกับผู้เล่นอีกราย ท้ายที่สุดแล้ว การป้องกันโรคก็สำคัญเช่นกัน เธอจึงต้องเตรียมตัวล่วงหน้า

สำหรับช่วงเวลาที่เหลือ หลินชิงหยิบฟืนที่เก็บอยู่ในไอเทมบ็อกซ์ออกมา และก่อกองไฟง่ายๆ กองหนึ่ง

จากนั้น เธอวางหม้อเหล็กบนเตา เทน้ำหนึ่งขวดลงไป และเมื่อน้ำเดือดแล้ว เธอใช้มีดตัดเนื้องูหายากให้เป็นชิ้นๆ ขนาดนิ้วหัวแม่มือแล้วใส่ลงไปในน้ำ

ตอนนี้ เธอไม่มีเครื่องปรุงติดมือมาเลย เธอจึงเปิดซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และวางแผนว่าจะใช้เครื่องปรุงในนั้น ส่วนบะหมี่ไว้กินทีหลัง

หลังจากผ่านไปประมาณ 20 นาที หม้อเหล็กก็เริ่มมีเสียงก๊อกแก๊ก และเนื้องูขาวก็ยังคงกลิ้งอยู่บนน้ำ พร้อมส่งกลิ่นหอมเนื้อออกมาเป็นระยะ

หลินชิงหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิมด้วยความคาดหวัง รสชาติคล้ายอกไก่ต้มเล็กน้อย กินแทบไม่ได้เลย

แต่เนื้องูทะเลหายากก็มีสรรพคุณอย่างที่ระบบบอกจริงๆ

เพราะในไม่ช้า หลินชิงก็รู้สึกถึงลมหายใจที่โล่งขึ้นจากส่วนท้อง และร่างกายของเธอก็ร้อนรุ่มขึ้นมาทันที ราวกับว่าเซลล์ทั้งหมดในร่างกายของเธอถูกกระตุ้น

หลินชิงกำหมัดแน่น และรู้สึกว่ามือของตัวเองแข็งแรงมากจนสามารถหักไม้ได้ด้วยการบีบเพียงครั้งเดียว

เธอพยายามวิดพื้นเพิ่มอีกสองสามครั้ง ปกติเธอทำได้แค่สี่ถึงห้าครั้ง แต่ครั้งนี้เธอทำได้มากถึงสิบห้าครั้ง นั่นทำให้หลินชิงรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

เธอคลิกที่ไอคอนคุณสมบัติบนสร้อยข้อมือ และตรวจสอบค่าสถานะของตัวเอง

[ ความเร็ว : 3 / 10 ]

[ ความแข็งแกร่ง : 5 / 10 ]

[ ความคล่องตัว : 4 / 10 ]

[ สติ : 100 / 100 ]

[ พลังชีวิต : 100 / 100 ]

[ ความอิ่ม : 100 / 100 ]

[ หมายเหตุ : ร่างกายของผู้เล่นได้รับการปรับปรุง ทำให้มีโอกาสรอดชีวิตเพิ่มมากขึ้น ]

หลินชิงมองแขนที่ป่องออกเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ และอุทานว่า “นี่มันน่าเหลือเชื่อมาก! คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะส่งผลดีถึงขนาดนี้”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝนแตกพรำๆ ดังมาจากนอกบ้านฟาง

ตอนนี้ฉันอยู่ในบ้านฟางแล้ว จึงไม่ต้องตากฝน แถมยังได้กินอาหารจนอิ่ม ทำให้รู้สึกสบายตัว

อย่างไรก็ตาม หลินชิงยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบที่หยุดไม่ไกลจากบ้านฟางที่เธออยู่

เธอตื่นตัวทันที และหยิบมีดสั้นที่เธอพกติดตัวออกมา

บนเกาะร้างแห่งนี้ หรือว่ายังอันตรายอื่นๆ อยู่อีก…