เสี้ยววินาทีตัดสินแพ้ชนะ

ตอนที่ 20 เสี้ยววินาทีตัดสินแพ้ชนะ

“อย่างน้อยก็ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด” เขามองด้วยสายตาเหยียดหยาม

A013 ปฏิเสธคำกล่าวบางส่วนของกู้อิน

“กู้อินบอกความจริงกับคุณแค่บางส่วนเท่านั้น”

“คุณน่าจะพอเดาได้ ครั้งหนึ่งผมก็เป็นนักวิจัยเหมือนกัน จริงๆ แล้วเป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเธอด้วย”

“ที่ผมติดเชื้อไวรัสก็เพราะเกิดอุบัติเหตุจากการทดลอง แต่นึกไม่ถึงเลยว่าหลังจากติดเชื้อแล้ว ผมยังคงสติสัมปชัญญะเอาไว้ได้ ราวกับว่ามันเป็นการคัดสรรจากวิวัฒนาการตามธรรมชาติ”

"เห็นมั้ย ผมยังคงรักษาความนึกคิดแบบมนุษย์เอาไว้ได้ เพียงแต่ร่างกายของผมกลายเป็นซอมบี้ แข็งแกร่งกว่าขีดจำกัดของมนุษย์หลายเท่า แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ตัวเล็กๆ มาก ดังนั้น มนุษย์ควรยอมรับวิวัฒนาการ ไม่ใช่หาทางทำลายมัน”

A013 พูดกับหลินชิงอย่างเย่อหยิ่ง ราวกับว่าเขาคิดว่าสิ่งนั้นจะทำให้เธอเกิดความประทับใจ

หลินชิง “...”

จริงๆ แล้วเธอต้องการบอกเขาว่าเขาไม่ใช่คนเดียวที่มีความคิดแบบนี้ และเธอเคยดูหนังแนวนี้มาหลายเรื่อง

และเหล่าวายร้ายก็มักที่เชื่อเช่นนี้ พวกเขามีความสุขที่จะได้พูดเรื่องไร้สาระ

“ฟังดูดี แต่จะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะวิวัฒนาการได้สำเร็จ สักเท่าไหร่กันล่ะ หนึ่งในแสน หรือหนึ่งในล้าน ส่วนญาติพี่น้อง และเพื่อนของพวกเขาต้องตายกันหมด จากนั้นก็กลายเป็นซอมบี้ที่ไร้ความนึกคิด ช่างเป็นชีวิตที่มีความหมายซะจริง”

หลินชิงพูดเหน็บแนมออกไปตรงๆ

แต่ดูเหมือนว่า A013 จะไม่ได้ตอบรับ และเห็นด้วยกับความคิดของเธอ

เขายิ้มพลางส่ายหัว พูดอย่างมีความหมายว่า "ไม่ ความหมายของวิวัฒนาการคือการแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เมื่อเราไปถึงระดับหนึ่ง พวกเราก็จะก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น และเข้าใจว่าสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นไม่ได้มีความสลักสำคัญเลยสักนิด”

ถ้าให้หลินชิงประเมินเกี่ยวกับบทบาทที่เขาแสดงอยู่ล่ะก็ ก็คงจะเป็นบทบาทของนักวิจัยหัวโบราณที่มีเชื่อมั่นในตัวเองสูงลิ่ว แล้วยังหลงตัวเองเป็นอย่างมากอีกด้วย

เมื่อเห็นว่าพูดคุยกันต่อก็ไม่มีประโยชน์อะไร เธอก็เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ “แต่ด้วยกำลังของฉัน ดูเหมือนว่านายก็ยังคงได้รับบาดเจ็บอยู่นิ นั่นเป็นส่วนหนึ่งของแผนด้วยหรือเปล่า”

รอยยิ้มของ A013 แข็งค้าง “ไม่หรอก นี่เป็นเพียงสัญญาณของวิวัฒนาการที่ไม่สมบูรณ์”

“โอ้ อย่างงั้นเหรอ” หลินชิงพยักหน้า คิดว่าน่าจะถ่วงเวลาได้มากพอแล้ว

ขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบเอาชีวิตรอดก็ดังออกมาจากสร้อยข้อมือ

[ ภารกิจดันเจี้ยน 1 : ช่วยนักวิทยาศาสตร์หญิง กู้อินหลบหนีจากเมืองน้ำพุร้อน ( สำเร็จ ) ]

[ รางวัลสำหรับภารกิจดันเจี้ยน 1 : เปิดแผงค่าสติปัญญา สติปัญญา +5 วัคซีนไวรัสซอมบี้ ( สามารถล้างสถานะซอมบี้ และป้องกันการติดเชื้อจากซอมบี้ได้ ) ]

[ รางวัลภารกิจได้ถูกส่งเข้าไปในไอเทมบ็อกซ์แล้ว ]

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอจึงรีบหยิบวัคซีนไวรัสซอมบี้ที่ได้รับเป็นรางวัลจากระบบออกมา และฉีดหลอดยาสีฟ้าเงินเข้าไปที่แขนของตัวเอง

A013 มองการกระทำของเธอแต่ไม่ได้โต้ตอบอะไร กลับพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนคุณจะถูกกัดมาสินะ กู้อินคงบอกแค่ว่าวัคซีนนี้ใช้ได้ผล แต่ไม่ได้บอกว่ามันถูกสกัดมาจากผม”

“วัคซีนพวกนั้นไม่เพียงแต่เป็นยาแก้พิษเท่านั้น แต่ยังเป็นพิษอีกด้วย เหล่าซอมบี้ที่ได้รับเลือดจากผมจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของผม”

“ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่”

เขาเอามือไพล่หลัง และเดินเข้ามาหาหลินชิงด้วยความมั่นใจ

เมื่อเห็นว่าดวงตาของเธอแดงก่ำ และร่างกายสั่นเทาไปหมด และกำลังจะหยิบเลื่อยยนต์ที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา

“อย่าดิ้นรน ยอมแพ้ซะ แล้วคุณจะชอบพลังอันเหลือล้นนี้”

“ถึงกู้อินจะสกัดวัคซีนออกมาได้ แต่ก็ไม่มีทางหยุดผมได้อยู่ดี”

“ฮ่าๆๆ อีกไม่นาน โลกจะเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม”

เมื่อเห็นว่าหลินชิงไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาก็คิดว่าเธอยอมรับสถานการณ์ของตัวเองแล้ว

เขาเหยียดแขนออก และตบไหล่หลินชิงเบาๆ

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า หลินชิงจะยกแขนขึ้นอย่างกะทันหัน เหวี่ยงเลื่อยยนต์ด้วยความเร็วสูงและตัดผ่านคออันอ่อนนุ่มของเขา

A013 ตอบสนองอย่างรวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ โดยยื่นแขนออกไปเพื่อป้องกันโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขายังคงเหมือนเดิม ไม่เคยจางหายไปเลย

แต่เสียงเลื่อยยนต์อันดุร้ายยังดังอยู่ในหูของเขา และคราวนี้ มันตัดผ่านแขนของเขาอย่างแม่นยำ และง่ายดาย ทำให้หัวของเขาหลุดกระเด็นออกไป

ดวงตาของ A013 เบิกโพลนด้วยความตกใจสุดขีด หลังจากกลิ้งไปมาบนพื้นหลายครั้ง มันยังคงมีสติอยู่

“เป็นไปได้ยังไง? เลื่อยยนต์นั้นมันอะไรกัน”

“ไม่มีทาง ไม่มีทางเป็นไปได้ ผมคือมนุษย์กลายพันธุ์ที่ทรงพลังที่สุด ผู้ถูกเลือกจากหนึ่งในพันล้าน มนุษย์กลายพันธุ์ที่โดดเด่นมากที่สุด”

A013 ยังคงสาปแช่งอยู่ และร่างกายของเขาดูเหมือนจะพยายามต่อต้าน โดยเหวี่ยงกรงเล็บมาข้างหน้า

หลินชิงเตะร่างของเขาอย่างรวดเร็ว และร่างที่ไร้หัวก็ล้มลงบนสะพานอย่างแรง

“หึ ใครบอกว่าฉันถูกฉีดวัคซีนที่กู้อินให้มา จิ๊จิ๊ ฉันได้ยินเรื่องไร้สาระมามากพอแล้ว บทมันแย่ยิ่งกว่าละครน้ำเน่าตอนเที่ยงคืนเสียอีก”

“จุดแข็งของคุณคงมีแค่ปากเก่งล่ะมั้ง ไม่เห็นแน่จริงอย่างที่พูดเลย”

หลินชิงถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย

“แกคิดจะทำอะไร?”

หัวของ A013 บนพื้นดูเหมือนจะมีลางสังหรณ์ไม่ดี

ระหว่างนั้นความสามารถในการฟื้นฟูอันทรงพลังก็ยังส่งผล ร่างกายของเขาค่อยๆ งอกกลับมา

แต่หลินชิงก็ไม่คิดเปิดโอกาสให้กับศัตรู เธอใช้มีดสั้นงัดเปิดหัวของเขาออก “มีแก่นคริสตัลอยู่หรือเปล่า?”

เธอจำได้ว่าภารกิจหลักมีการกล่าวถึงแก่นคริสตัล

เธอเคยลองมันกับซอมบี้ธรรมดาแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่พบ มันจึงมีความเป็นไปได้สูงที่จะพบเจอได้เพียงจากซอมบี้กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น

แน่นอนว่าหลินชิงคว้านไปรอบๆ และพบแก่นคริสตัลรูปเพชรสีน้ำเงินเรืองแสงซ่อนอยู่ในหัวของเขา

“อยู่นี่เอง”

เมื่อนำแก่นคริสตัลออกมา หัวของ A013 บนพื้นก็ดูเหมือนจะหมดสติ และร่างกายของเขาก็หยุดสั่น

เสียงแจ้งเตือนจากสร้อยข้อมือก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ ภารกิจดันเจี้ยน 2 : สังหารบอสซอมบี้กลายพันธุ์ที่กำลังอาละวาดในเมืองน้ำพุร้อน ( สำเร็จ ) ]

[ รางวัลสำหรับภารกิจดันเจี้ยน 2 : ผู้เล่นจะได้รับฉายา ‘ผู้ควบคุมซอมบี้’ ฉายานี้จะทำให้ผู้เล่นสามารถปราบซอมบี้หนึ่งตัวในโลกซอมบี้ และสั่งการมันได้ ]

[ ตรวจพบว่าผู้เล่นมีแก่นคริสตัลซอมบี้ ต้องการอัปเกรดฉายาหรือไม่? ]

หลินชิงเลือกที่จะตอบตกลง

วินาทีต่อมา เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ ฉายาผู้ควบคุมซอมบี้ระดับหนึ่งได้รับการอัปเกรดเป็นผู้ควบคุมซอมบี้ระดับสอง จำนวนซอมบี้ที่สามารถควบคุมได้เพิ่มขึ้นเป็น 3 ตัว ผู้เล่นสามารถหยิบยืมความสามารถของซอมบี้ที่ถูกควบคุมได้หนึ่งอย่าง ]

เมื่อหลินชิงได้ยินเกี่ยวกับความสามารถของฉายา ดวงตาของเธอก็เปล่งประกาย

A013 นอนอยู่บนถนน เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะยังขยับตัวได้เหมือนปกติหรือเปล่า หลังจากเย็บหัวกลับเข้าที่

เธอได้เห็นความแข็งแกร่ง และพลังป้องกันอันน่าทึ่งของ A013 แล้ว

หากเขาไม่หยิ่งผยอง และหลงตัวเองมากเกินไป และถูกเธอหลอกให้ถ่วงเวลา เมื่อไม่ได้รับรางวัลจากภารกิจดันเจี้ยน 1 จากนั้นก็ปรับปรุงสมรรถภาพทางกาย เปิดโจมตีทีเผลอ กว่าจะฆ่าเขาได้จริงๆ ก็คงจะต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก

เมื่อหลินชิงคิดได้เช่นนี้ เธอก็เก็บร่างของเขา แล้วรีบวิ่งออกห่างจากถนน

ไม่นานหลังจากที่หลินชิงจากไป รถถัง และยานพาหนะหุ้มเกราะกลุ่มหนึ่งก็ขับมาจากอีกด้านหนึ่งของสะพานแขวนอย่างรวดเร็ว

พวกเขาหยุดอยู่ตรงจุดที่หลินชิง และ A013 เคยปะทะกัน กู้อินกระโดดลงจากรถ และมองหาหลินชิงอย่างกระวนกระวาย แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ

“ดอกเตอร์กู้ ไม่เห็นจะมีหญิงสาวคนนั้นหรือซอมบี้กลายพันธุ์ที่คุณพูดถึงแล้ว คุณแน่ใจหรือว่าพวกเขาอยู่ที่นี่?” เจ้าหน้าที่ติดอาวุธครบมือก้าวออกมาข้างหน้า

“ใช่แล้ว น่าจะเป็นที่นี่แหละ”

กู้อินกวาดตามองไปรอบๆ และพบกระสุนที่เหลืออยู่บนพื้น และพูดด้วยความมั่นใจ

“นี่ไง นั่นคือปลอกกระสุนของปืนกลมือที่ฉันทิ้งไว้ให้กับเธอ”

“ถ้าเป็นงั้นจริง ผมก็ต้องขอแสดงความเสียใจด้วย บางทีเธออาจถูกซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นพาตัวไปแล้ว หรือบางทีเธออาจจะหนีรอดจากที่นี่ได้สำเร็จ แล้วกลับไปที่เมืองเพื่อค้นหาใครสักคน”

“ไม่ต้องห่วง พวกเราได้ปิดล้อมเมืองแห่งนี้เอาไว้แล้ว เราจะพยายามค้นหา และเก็บกวาดโดยเร็วที่สุด ส่วนคุณรีบไปพักผ่อนเถอะ การพัฒนาวัคซีนป้องกันไวรัสเป็นเรื่องที่มีลำดับความสำคัญสูงสุด”

ดวงตาของกู้อินแดงก่ำ ราวกับเธอทำใจเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ได้