บทที่ 19 ไม่เคยมีมาก่อน

พาร์คซิตี้ โรงภาพยนตร์เมราโน
ภาพยนตร์เรื่อง ‘ผู้บุกรุก’ ฉายจบลงแล้ว รายชื่อทีมงานก็เลื่อนขึ้นมาบนจอ
ฮอว์กปรบมือไปพลาง ลุกขึ้นยืน
ผู้ชมคนอื่นๆ ก็ทยอยลุกขึ้นยืน ปรบมืออย่างร้อนแรงเช่นกัน
เพียงไม่กี่สิบวินาที ผู้ชมกว่าร้อยคนก็พร้อมใจกันลุกขึ้นยืนปรบมือแสดงความเคารพ
เสียงปรบมือดังราวกับฟ้าร้อง ไม่ขาดสาย
ที่นั่งสื่อสองแถวหน้า จีน่าถามเพื่อนร่วมงานด้วยความอยากรู้ “นานแค่ไหนแล้ว”
เพื่อนร่วมงานดูนาฬิกา “เกินห้านาทีแล้ว”
ผู้กำกับชาวบราซิล เบโต บรานท์ โค้งคำนับขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับยิ่งกระตุ้นความกระตือรือร้นของผู้ชม
เสียงปรบมือยิ่งร้อนแรงขึ้นไปอีก
ผู้กำกับชาวละตินโค้งคำนับขอบคุณเป็นเวลานาน ไม่ยอมลุกขึ้น
ผู้ชมก็ตอบรับด้วยเสียงปรบมือ
ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีความเข้าใจซึ่งกันและกัน
ผ่านไปสิบกว่านาที เสียงปรบมือก็ค่อยๆ เงียบลง
นักข่าวที่นั่งอยู่ในโซนสื่อต่างก็ประหลาดใจ
จีน่าแปลกใจ “หนังมันดีขนาดนั้นเลยเหรอ ปรบมือสิบกว่านาที มันเกินไปหน่อยนะ”
เพื่อนร่วมงานหญิงอีกคนก็ปรบมือด้วย “ก็ไม่เลวนะ ดูจากสถานการณ์วันนี้ ‘ผู้บุกรุก’ ก็มีหวังจะได้รางวัลเล็กๆ สักรางวัล”
เพื่อนร่วมงานคนเดิมเตือน “ใกล้ได้เวลาแล้ว ไปโรงแรมกันเถอะ กองถ่ายยังมีงานเลี้ยงรับรอง มีของขวัญลึกลับด้วย”
เพื่อนร่วมงานหญิงยิ้มกว้าง “ไม่รู้ว่ากองถ่ายเตรียมของขวัญอะไรไว้”
จีน่ายักไหล่“รับของขวัญแล้ว ข่าวก็ต้องเขียนตามข่าวประชาสัมพันธ์ของพวกเขา”
ภาพยนตร์ฉายจบ นักข่าวสื่อมวลชนก็ทยอยออกจากโรงก่อน ภายใต้การนำทางของผู้ช่วยผู้กำกับ ไปร่วมงานเลี้ยงที่โรงแรม
ฮอว์กออกจากประตูข้างของโรงฉาย แล้วก็ได้พบกับเบโต บรานท์ในห้องพัก
ฝ่ายหลังถามด้วยสำเนียงอังกฤษที่หนักหน่วง “ข่าวประชาสัมพันธ์สื่อใช้ของที่เตรียมไว้เหรอ ต้องเพิ่มอะไรอีกไหม”
ฮอว์กดึงเก้าอี้ออกมา นั่งลงหน้าเครื่องพิมพ์ดีด “เพิ่มของใหม่อีกหน่อย พอดีผมนึกอะไรออก”
เบโต บรานท์ยืนรออยู่ข้างๆ
ฮอว์กพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว แรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นตอนปรบมือ ประกอบกับความรู้จากชาติก่อน ก็กลายเป็นต้นฉบับอย่างรวดเร็ว
แน่นอน ส่วนใหญ่เป็นแค่แนวทาง สิ่งที่เขาพิมพ์ออกมาคือหัวข้อข่าวทั้งหมด
“ผู้บุกรุก สร้างสถิติ ภาพยนตร์ที่ผู้ชมปรบมือนานที่สุดในประวัติศาสตร์เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์!”
“ไม่เคยมีมาก่อน ‘ผู้บุกรุก’ ฉายจบ ผู้ชมทั้งโรงปรบมือนาน 15 นาที!”
“ผู้ชมบอกว่าหนังดีมาก ปรบมือจนมือพัง ก็ไม่อยากหยุด”
เบโต บรานท์เป็นผู้กำกับหน้าใหม่ที่มีเงินและมีความคิด ‘ผู้บุกรุก’ ก็เป็นภาพยนตร์ยาวเรื่องแรกในอาชีพผู้กำกับของเขา
มีเงินก็แก้ปัญหาได้หลายอย่าง
เมื่อได้สิ่งเหล่านี้ เขาก็พยักหน้าติดๆ กัน แล้วพูดว่า “ดี! ดี! ผมจะให้คนเอาไปใส่ในถุงของขวัญเดี๋ยวนี้เลย”
ฮอว์กเก็บของส่วนตัว จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วก็เดินทางไปกับเบโต บรานท์ยังโรงแรมใกล้ๆ เพื่อร่วมงานเลี้ยงรับรองสื่อ
เขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรเป็นพิเศษ แค่ไปเพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
ในห้องจัดเลี้ยง ฮอว์กตักอาหารเล็กน้อย หาที่นั่งมุมที่ไม่ค่อยมีคนสนใจ แล้วก็กินอาหารกลางวัน
จีน่าได้รับของขวัญจากกองถ่าย ก็อยากจะหาที่เงียบๆ กินข้าวเหมือนกัน เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบว่าฮอว์กอยู่ที่นั่น จึงรีบเดินเข้าไปหาทันที
ฮอว์กไม่แปลกใจที่เห็นเธอ แล้วพูดว่า “นั่งตามสบาย”
“ทำไมทุกที่ต้องมีคุณด้วย” จีน่าเคยไปโรงภาพยนตร์เกรตซอลต์เลก แล้วยังทำข่าวติดตามจอร์จ แฮนเซนอีกด้วย
เธอนั่งลงตรงข้ามฮอว์ก มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ผู้บุกรุก ได้รับเสียงปรบมือจากผู้ชมยาวนานเป็นพิเศษ ได้ยินว่า ‘ดี.ซี. ไฮแลนด์’ ก็ได้รับเสียงปรบมืออย่างร้อนแรงจากผู้ชมเช่นกัน แล้วคุณก็ปรากฏตัวในกองถ่ายทั้งสองเรื่องนี้ มันมีความเชื่อมโยงกันไหม”
ฮอว์กไม่มีท่าทีผิดปกติใดๆ พูดว่า “ผมเป็นคนในวงการสื่อ เป็นบล็อกเกอร์สายบันเทิงและภาพยนตร์ ไล่ตามหนังเรื่องใหม่”
เขาหยิบถุงกระดาษข้างๆ ขึ้นมา “ไม่ใช่แค่คุณที่มีของขวัญ ผมก็มี”
จีน่าถามว่า “ข่าวประชาสัมพันธ์คุณจะเขียนตามแนวทางที่กองถ่ายกำหนดไว้เหรอ”
สัญญายังไม่สิ้นสุด ฮอว์กทำงานอย่างมีหลักการ “เขียนแบบนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม กองถ่ายก็ไม่ได้ให้เราสร้างข่าวเท็จ แค่รายงานตามความเป็นจริงก็พอ”
จีน่ายักไหล่ “มีแต่คำชมกองถ่ายทั้งนั้น”
ฮอว์กส่ายหน้า โต้แย้ง “ผู้ชมปรบมืออย่างบ้าคลั่งเป็นเรื่องจริงใช่ไหม ทุกคนลุกขึ้นยืนปรบมือเป็นเรื่องจริงใช่ไหม ไม่เคยมีมาก่อน สร้างสถิติการปรบมือในเทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ก็เป็นเรื่องจริงใช่ไหม เราก็แค่รายงานตามความเป็นจริง ไม่ต้องบิดเบือนหลักการเขียนข่าวเท็จ”
จีน่ามองดูถุงของขวัญ “ที่คุณพูดก็มีเหตุผล ฉันจะรายงานตามความเป็นจริง”
ฮอว์กชูนิ้วโป้งให้เธอ “มีหลักการ”
งานเลี้ยงรับรองดำเนินไปอย่างราบรื่น
หลังจากจบงาน ฮอว์กก็ไปหาเบโต บรานท์เพื่อกล่าวลา เป็นการบอกเขาด้วยว่าถึงเวลาจ่ายเงินแล้ว
“รอสักครู่” เบโต บรานท์โทรศัพท์สายหนึ่ง แล้วพูดกับฮอว์กว่า “ผมแจ้งธนาคารให้โอนเงินแล้ว อย่างมากก็ครึ่งชั่วโมง”
ฮอว์กเก็บของส่วนตัว หยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง
ไม่นานนัก เขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือน เงิน 15,000 ดอลลาร์ครั้งนี้เข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว
เงินก้อนนี้ยังต้องแบ่งกันอีก
เพราะไม่มีงานเลี้ยง ค่าจ้างรายบุคคลของคณะละครชุมชนภูเขาสูงก็เพิ่มขึ้นเป็น 15 ดอลลาร์
เหมือนกับสถานการณ์ของแบรนด์ ครั้งหน้าก็จะขึ้นราคาอีก
ในช่วงเทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ฮอว์กทำธุรกิจในพาร์คซิตี้ได้ทั้งหมดสี่รายการ หักค่าใช้จ่ายและส่วนแบ่งต่างๆ แล้ว ได้มา 42,600 ดอลลาร์
แบรนด์ก็มีรายได้ไม่น้อยเช่นกัน
เมื่อเทศกาลภาพยนตร์จบลง ฮอว์กก็เตรียมตัวจะออกจากพาร์คซิตี้
แบรนด์มองดูฮอว์กเก็บกระเป๋า แล้วพูดว่า “หัวหน้าฝากถามว่า ปีหน้านายจะมาเทศกาลหนังอีกไหม”
ฮอว์กเก็บกระเป๋าเอกสาร รูดซิปกระเป๋าเป้ แล้วยิ้มแล้วพูดว่า “บอกให้ลาร์เซนวางใจได้ ฉันเป็นคนรักษาสัญญา ครั้งหน้าจะไม่มาอีกแน่นอน”
แบรนด์ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็รู้สึกเสียดาย ประสบการณ์สิบกว่าวันนี้ทำให้เขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก “ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่”
ฮอว์กเดินเข้าไป ตบไหล่เขาหนึ่งที “อย่าทำตัวเป็นตุ๊ดสิ ความกล้าหาญเมื่อก่อนของนายไปไหนแล้ว”
“ส่วนใหญ่เป็นเพราะได้เรียนรู้อะไรจากนายเยอะ” แบรนด์ยิ้ม “นายไปแล้ว ฉันก็หาคนให้เรียนรู้ดีๆ แบบนี้ไม่ได้แล้ว”
ฮอว์กดูเวลา สะพายกระเป๋าเป้ขึ้นหลัง แล้วพูดว่า “บางอย่างอย่าเรียนแบบฉัน มันจะเกิดปัญหาได้ นายคงไม่อยากให้ฉันไปเยี่ยมในคุกใช่ไหม”
“ฉันคนเดียวไม่กล้าขนาดนั้นหรอก” แบรนด์รู้ว่าฮอว์กใจกล้า ทำอะไรค่อนข้างบ้าบิ่น เขาถามว่า “ต่อไป นายจะไปไหน”
“หาโอกาสทางธุรกิจต่อไป” ฮอว์กหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมาเดินออกไป ขณะเดินก็พูดไปด้วย “แล้วก็ต้องไปเรียนทำอาหารจานหนึ่งด้วย”
แบรนด์แปลกใจมาก “จะไปเป็นเชฟเหรอ”
ฮอว์กพูดคลุมเครือ “เชฟธรรมดาทำอาหารจานนี้ได้ไม่ดีหรอก”
แบรนด์เห็นเขาไม่พูด ก็ไม่ถามต่อ คว้ากุญแจแล้วตามไป พูดว่า “ฉันยืมรถของลาร์เซนมา จะไปส่งนายที่ซอลต์เลกซิตี้”
ฮอว์กก็ไม่เกรงใจ “ขอบคุณ”
แบรนด์ขับรถพาฮอว์กมาที่ซอลต์เลกซิตี้ ฮอว์กลงจากรถที่ป้ายรถเมล์ที่ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรก
รอจนแบรนด์จากไป ฮอว์กก็สะพายกระเป๋าเป้ขึ้นหลัง แล้วก็ออกเดินทางครั้งใหม่
ตอนที่อยู่ที่พาร์คซิตี้ เขาก็เลือกเป้าหมายไว้แล้ว
ฮอว์กเดินทางไปที่ลาสเวกัสที่เขาเคยอยู่เมื่อชาติก่อน ไปที่คลับแห่งหนึ่งที่รวมฟิตเนส ยิงปืน ปีนหน้าผา และการต่อสู้เข้าไว้ด้วยกัน เริ่มฝึกฝนเป็นเวลาหนึ่งเดือนครึ่ง
เมื่อคำนึงถึงว่าเขาจะต้องไปลอสแอนเจลิสในฐานะคนในวงการสื่อ เขาก็ลงเรียนคอร์สถ่ายภาพและวิดีโอด้วย
ถึงตอนนั้น ฮอว์ก-ออสมอนด์คนใหม่ก็จะปรากฏตัวขึ้นที่ลอสแอนเจลิส