บทที่ 24 พลุบานสะพรั่งเพื่อใคร

เพียงสามนาที เอ็ดเวิร์ด คอนเนอร์ก็ขับรถเก๋งมาถึงจุดส่งของ แต่กลับไม่เห็นผู้ซื้อ
“ทางนี้” ในซอยที่มืดมิด มีเสียงผู้ชายดังขึ้น แสงจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นมา ส่องให้เห็นใบหน้าที่ดูเป็นมิตร
รถของเอ็ดเวิร์ด คอนเนอร์เลี้ยวเข้าซอย ขับตรงเข้าไปในความมืด
เขาไม่กังวลหรือหวาดกลัวเลย คนผิวดำจากคอมป์ตัน คือภูตผีแห่งรัตติกาล
“โชคดีที่ผมใจกล้า คนอื่นใครจะกล้ามาส่งของให้คุณแบบนี้!” เอ็ดเวิร์ดลงจากรถ เปิดท้ายรถ “ของกับค่าส่งคูณสองตามที่ตกลงกันไว้ ขาดไปดอลลาร์เดียว คุณก็อย่าหวังว่าจะได้มันไปครองทั้งกายและใจ!”
ฮอว์กเหลือบมองใบหน้าที่ไม่ค่อยดำของอีกฝ่าย จ่ายค่าของกับค่าส่งแล้ว เดินไปที่บันไดหนีไฟ แล้วพูดว่า “ช่วยผมขนขึ้นไป ทำตามคำสั่งผม ผมจะให้เพิ่มอีก 100 ดอลลาร์”
เอ็ดเวิร์ดระวังตัว “คุณจะทำอะไร ผมบอกคุณเลยนะ พลุมันต้องยิงขึ้นฟ้า ยิงผิดที่มันตายได้นะ!”
ฮอว์กชี้ไปที่ท้องฟ้า “ยิงตามคำสั่งผม”
นึกถึงเงิน 100 ดอลลาร์ เอ็ดเวิร์ดก็ยกกล่องขึ้นมา ขณะเดินไปก็ยังไม่วายเตือน “คุณอย่าไปบอกบรีทีนะว่าเงินก้อนนี้เป็นของผม ถ้าเธอรู้ว่าผมได้เงินเพิ่ม เธอจะต้องบังคับให้ผมพาลูกสาวเธอไปสวนสนุกแน่”
พอเอ็ดเวิร์ดขึ้นบันได ฮอว์กก็เร่ง “เร็วๆ อย่าพูดมาก”
เอ็ดเวิร์ดก็เป็นคนผิวดำตามสไตล์ พูดมาก “ผู้ชายห้ามบอกว่าเร็ว ต้องมีพลัง ขยับทีละนิด”
พอขึ้นไปถึงดาดฟ้า ฮอว์กชี้ไปที่แท่นที่สูงที่สุด “คุณไปตรงนั้น วางของไว้ ผมสั่งให้ยิงค่อยยิง”
เอ็ดเวิร์ดเห็นกล้องที่ฮอว์กตั้งไว้ “ว้าว เพื่อนยาก กล้องคุณนี่เจ๋งจริง ถ้าเอาไปขายในตลาดมืดคงได้หลายพันดอลลาร์”
เขาเป็นคนลอสแอนเจลิสโดยกำเนิด เดาได้ทันที “คุณเป็นนักข่าวเหรอ จะถ่ายอะไร โรงแรมฝั่งตรงข้าม? ดาราคนไหนกำลังทำอะไรกันอยู่ข้างใน”
ฮอว์กพูดว่า “หุบปาก ทำงานก่อน”
เอ็ดเวิร์ดปากก็พูด มือก็ไม่ได้ว่าง เขาอุ้มกล่องกระดาษขึ้นไปบนแท่นสูง จัดพลุไว้ แล้วก็นั่งที่ขอบ มองโรงแรมฝั่งตรงข้าม หยิบไฟแช็กออกมา แล้วถามฮอว์กว่า “คุณเป็นนักข่าวใช่ไหม จะถ่ายอะไร ทำไมไม่จุดไฟตอนนี้เลยล่ะ”
ฮอว์กดูเวลา แล้วตอบส่งๆ “ตอนคนสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่ จะมีอารมณ์มาดูพลุเหรอ”
“มีสิ!” เอ็ดเวิร์ดยกตัวอย่างตัวเอง “ผมชอบเปิดม่านเปิดหน้าต่าง แล้วก็ทำไปพลางดูวิวข้างนอกไปพลาง”
เขามองฮอว์กอย่างประหลาดใจ “คุณถึงกับต้องดึงม่านปิดประตูเลยเหรอ เชย ล้าสมัย ไม่โรแมนติกเลย!”
การดูถูกจากที่สูงของอีกฝ่าย ฮอว์กสัมผัสได้ เขาก็ชูนิ้วกลางให้ทันที “หุบปาก”
เอ็ดเวิร์ดส่ายหน้า “คุณต้องมองปัญหาให้ตรงจุด ดูสิว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าไม่มองปัญหาให้ตรงจุด คุณจะกลายเป็นโรคจิตนะ”
ฮอว์กยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมา เห็นเงาคนเคลื่อนไหวอยู่บนม่านห้อง 407 ลางๆ เขาจึงรีบไปที่กล้อง มองอย่างละเอียดผ่านเลนส์ยาว แล้วโบกมือไปข้างหลัง “จุดเลย ครั้งละสองอัน”
“ตอนที่ผมอยู่ที่คอมป์ตัน ผมเข้าโรงพักบ่อย เข้าไปแล้วก็ออกมาเร็ว” เอ็ดเวิร์ดถือไฟแช็กไปจุดไฟ พูดต่อไปว่า “แต่คุณไม่เหมือนกันนะ เข้าไปแล้วจะโชคร้าย มีโรคจิตบางคนชอบคนหนุ่มร่างกายกำยำแบบคุณเป็นพิเศษ”
เขาจุดไส้ของพลุสี่เหลี่ยมสองอัน
เสียงดัง ‘ปัง ปัง ปัง’ เปลวไฟรูปงูพุ่งขึ้นฟ้า ระเบิดออกเป็นพลุหลากสีสวยงาม
หน้าโรงแรม พนักงานเปิดประตูหลายคนมองขึ้นไปบนฟ้า ต่างก็หลงใหลในความงามของพลุไปชั่วขณะ
ห้องพักที่หันหน้าออกถนน แขกหลายคนดึงม่านออก ชมพลุสวยงามที่มาอย่างไม่คาดคิด
แต่ห้อง 407 ที่ฮอว์กจับตาดูอยู่ ม่านยังคงปิดสนิท
สองคนนั้นจะทำอีกรอบเหรอ?
ฮอว์กตะโกน “อย่าหยุด ยิงต่อไป!”
คนผิวดำไม่มีข้อจำกัดมากนัก แถมยังตื่นเต้นเมื่อเห็นเปลวไฟ เอ็ดเวิร์ดตะโกนลั่น แล้วก็จุดพลุต่อไป
ท้องฟ้าสว่างขึ้น หน้าต่างฝั่งโรงแรมเปิดม่านออกมากขึ้นเรื่อยๆ
ฮอว์กตะโกนอีกครั้ง “จุดต่อไป”
ขณะจุดพลุ เอ็ดเวิร์ดก็ตะโกนตอบ “เพื่อนยาก เร็วหน่อย ถ้าตำรวจมา เราก็หนีไม่พ้นนะ พวกเขาจะยิงกระสุนหมดแม็กเลยนะ”
ฮอว์กสวนกลับ “นั่นสำหรับคุณ ไม่ใช่สำหรับผม”
เอ็ดเวิร์ดถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเจอคำพูดของฮอว์กเป็นครั้งแรก
พลุจำนวนมากขึ้นระเบิดบนท้องฟ้า ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างได้ชั่วขณะ
ในห้อง 407 ของโรงแรม ซาราห์ ปาร์คเกอร์ก็ตื่นจากเสียงและแสงจากข้างนอกเช่นกัน เธอลุกขึ้นดึงม่านออก เห็นพลุที่สวยงามเต็มไปหมด
คู่รักหลังจากการมีอะไรกัน ก็ถูกความโรแมนติกล้อมรอบ ซาราห์ตะโกนอย่างตื่นเต้น “ดูสิ ข้างนอกมีพลุ”
ดาวนีย์คว้าผ้าห่มผืนหนึ่งมาพันตัว เดินมาที่หน้าต่าง แล้วพูดว่า “พลุสวยจัง”
“นี่คือเซอร์ไพรส์ที่คุณให้ฉันเหรอ” ซาราห์ถาม
ดาวนีย์คิดในใจว่า เซอร์ไพรส์เป็นร้อยล้านนั่นเพิ่งจะให้ไปไม่ใช่เหรอ แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่ตอบ “อืม”
ซาราห์พุ่งเข้ามาจูบเขาอย่างร้อนแรง
ดาวนีย์รู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด จึงตอบสนองอย่างร้อนแรงที่สุด
บนอาคารสำนักงานสี่ชั้น ฮอว์กราวกับเครื่องถ่ายภาพที่ไร้ความรู้สึก เขากดชัตเตอร์ไม่หยุด ถ่ายภาพคู่รักที่หน้าต่างห้อง 407
ความหวานชื่นของทั้งสองคนถูกเขาบันทึกไว้ทั้งหมด
ข้างหลัง เอ็ดเวิร์ดที่อารมณ์คึกคักราวกับคนงานฝ้ายที่ขยันขันแข็ง ก็จุดพลุจนหมด
พลุที่บานสะพรั่งบนท้องฟ้า ส่องสว่างรัตติกาล และยังส่องสว่างดาดฟ้าของอาคารสำนักงานอีกด้วย
ดาวนีย์สังเกตเห็นว่า บนดาดฟ้าฝั่งตรงข้าม มีคนกำลังตั้งกล้องถ่ายรูปอยู่ เขาจึงรีบดึงม่านลง ผลักซาราห์ไปข้างหน้าต่าง แล้วก็แอบเปิดม่านมอง ก็พบว่าคนคนนั้นกำลังเตรียมจะถอยแล้ว
เขาสบถออกมา แล้วพูดว่า “เราอาจจะโดนปาปารัสซี่แอบถ่าย!”
ซาราห์ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาทันที เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทร “เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ฉันไปเดทกับคนอื่น อาจจะโดนนักข่าวถ่ายรูปไปแล้ว ให้ตายสิ ถ้าเป็นโบร ฉันยังต้องโทรหาคุณอีกเหรอ เดี๋ยวฉันจะแจ้งฝ่ายประชาสัมพันธ์”
ดาวนีย์ก็โทรศัพท์เช่นกัน บริษัทที่ให้บริการด้านการจัดการภาวะวิกฤตให้ทั้งสองคนคือบริษัทเดียวกัน
อีกด้านหนึ่ง ฮอว์กถอดเลนส์กล้องออกอย่างคล่องแคล่ว ใส่ไว้ในกระเป๋า ถือขาตั้งกล้องไปพลางเก็บของไปพลาง พร้อมกับตะโกนบอกเอ็ดเวิร์ดว่า “ไป!”
เอ็ดเวิร์ดก็ไม่ช้า เขารีบตามฮอว์กวิ่งลงบันไดหนีไฟ
พอลงมาข้างล่าง ฮอว์กก็ขึ้นรถมอนดิโอ “ตามฉันมา เจอกันนอกย่านนี้”
เอ็ดเวิร์ดก็ขึ้นรถของเขา สตาร์ทรถตามฮอว์กไป หลังจากออกจากซอย ก็มุ่งหน้าไปยังอีกย่านหนึ่ง
ข้างหลังไม่มีเสียงไซเรน ไม่มีไฟตำรวจ ตำรวจแอลเอพีดีกำลังขาดแคลนกำลังคน ไม่สนใจพลุที่บานสะพรั่งหรอก
ฮอว์กเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถที่มีทางออกหลายทาง
เอ็ดเวิร์ดขับรถเก่งมาก ตามมาทันที จอดรถข้างๆ มอนดิโอ
ฮอว์กหยิบเงินรวม 100 ดอลลาร์ออกมา พร้อมกับนามบัตร ยื่นให้เขา “ถ้ามีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นรอบตัว โทรมาเบอร์ฉันนะ”
เอ็ดเวิร์ดดูว่าเป็นธนบัตรจริงหรือไม่ เก็บทั้งเงินทั้งนามบัตร แล้วพูดอย่างสนใจว่า “เพื่อนยาก งานที่คุณทำนี่มันน่าตื่นเต้นจริงๆ นะ แถมยังให้เงินง่ายๆ อีกด้วย คงจะได้เงินเยอะแน่เลยใช่ไหม”
ฮอว์กพูดคลุมเครือ “เงินค่าเหนื่อย แค่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องเท่านั้นเอง”
เอ็ดเวิร์ดไม่เชื่อ “ถ้ามีงานง่ายๆ แบบนี้อีก โทรหาผมนะ”
พออีกฝ่ายขับรถไปแล้ว ฮอว์ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ยังมีเงินที่ต้องจ่ายอีก
เขาก็ขับรถกลับไปที่โรงแรม แปลงโฉมอีกครั้ง แล้วก็เดินเข้าไปในล็อบบี้
เป็นไปตามคาด แจ็กเกอลีนนั่งมองไปมาอยู่ที่บริเวณพักผ่อน ราวกับกำลังมองหาใครอยู่
ฮอว์กเดินเข้าไป ยื่นเงินที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้เธอ “นี่ของคุณ”
แจ็กเกอลีนถามเสียงเบา “เมื่อกี้คุณจุดพลุเหรอ”
ฮอว์กจะยอมรับได้ยังไง เขาถามกลับ “พลุอะไร”
แจ็กเกอลีนอึ้งไป
ฮอว์กหยิบนามบัตรออกมาอีกสองสามใบ “คุณมีเพื่อนเยอะใช่ไหม พวกนี้ให้พวกเธอ ถ้าเจอคนหรือเรื่องที่มีค่า โทรมาเบอร์นี้ได้เลยนะ”
เขาชี้ไปที่ดอลลาร์ในมือของเธอ “คุณเห็นแล้วใช่ไหม ผมใจกว้าง เงินไม่ใช่ปัญหา”
แจ็กเกอลีนคิดผิดไป “ฉันไม่ยอมช่วยคุณถ่ายรูปดารามั่วสุมกับพวกเราหรอก ถ้าเกิดเรื่องรั่วไหลออกไป นายหน้าจะไม่ปล่อยพวกเราไปแน่”
ฮอว์กส่ายหน้า “แค่พวกคุณให้ข่าวเล็กน้อย ไม่ต้องถ่ายอะไรเลย”
แจ็กเกอลีนเก็บทั้งเงินทั้งนามบัตรไว้
ฮอว์กกลับไปที่รถ ห่างจากโรงแรม หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ตรวจสอบเบอร์ติดต่อที่จดไว้เมื่อตอนกลางวัน
ของที่เพิ่งถ่ายมา แน่นอนว่าต้องเอาไปแลกเป็นเงิน
ต้องเลือกสื่อที่เหมาะสมถึงจะขายได้ราคาดี