บทที่ 27 ข่าวประเภทไหนเป็นที่นิยมที่สุด

เมื่อเซ็นสัญญาอนุญาตพิเศษแล้ว เจอรี่ก็มอบเช็คให้ ฮอว์กก็ส่งสำเนารูปถ่ายให้ ทั้งสองฝ่ายก็แยกย้ายกันไป
สตูดิโอสื่อและบันเทิงเวสต์โคสต์ ทำงานแรกสำเร็จแล้ว
รายได้ 10,000 ดอลลาร์ถ้วน
ฮอว์กขับรถกลับอีสต์ฮอลลีวูด จอดรถริมถนน กลับเข้าบ้าน ปิดประตูนิรภัย ตรวจสอบกล้องวงจรปิดกับสัญญาณเตือนภัย แล้วก็หยิบน้ำขวดหนึ่งออกมาเปิดดื่มไปสองอึก
ออกจากไวเปอร์รูม วุ่นวายมาทั้งคืน ไม่ได้พักเลยสักนิด
เขาหยิบเช็คออกมาวางบนโต๊ะ แล้วก็มองดูตัวเลขบนนั้นอีกครั้ง
เงินคือความกล้าของผู้ชาย ฮอว์กก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
อยากจะทำอะไรให้สำเร็จในลอสแอนเจลิส เงินก็ไหลออกไปเป็นสายน้ำ
ฮอว์กใช้สาวขายบริการที่โรงแรมก่อน แล้วก็ให้คนมาส่งพลุจุดพลุ ไม่เกี่ยวกับเสน่ห์ส่วนตัวอะไร แต่เขาใช้พลังเงิน
ข่าวที่เกี่ยวข้องพรุ่งนี้ก็คงจะลงหนังสือพิมพ์
ในความคิดของฮอว์ก อาชีพนักแสดงของโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ คงจะเจออุปสรรคครั้งใหญ่
คนติดยา แถมยังไปยุ่งกับเมียโปรดิวเซอร์ ย่อมต้องมีผลกระทบด้านลบแน่
ฮอว์กก็ไม่ได้หวังว่าจะทำอะไรโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ได้
เขาเป็นคนยุติธรรมเสมอ ตาต่อตาฟันต่อฟัน ดาวนีย์ให้เขาไปกระโดดตึก ถ้าอย่างนั้นดาวนีย์ก็แค่กระโดดตึกก็พอแล้ว
ใกล้เที่ยงคืน ฮอว์กขึ้นไปอาบน้ำนอน
ปืนวางไว้ในที่ที่หยิบได้ทันที ในห้องนอนมีหน้าต่างกันขโมยอยู่บานหนึ่ง สามารถเปิดจากข้างใน แล้วกระโดดออกไปหลังบ้านได้โดยตรง
เช้าวันรุ่งขึ้น ตู้เซฟที่ฮอว์กสั่งทำพิเศษก็มาส่ง
ตอนที่คนงานกำลังขนของลงจากรถ แฟรงก์ชายชราที่อาศัยอยู่ในลานจอดรถฝั่งตรงข้ามกำลังเก็บกระป๋องอยู่ใกล้ๆ ก็เดินเข้ามาดู
เขาถามฮอว์กว่า “ยังจะเอาตู้เซฟมาอีกเหรอ นายจะเก็บความลับอะไรไว้ในนั้น”
ฮอว์กบอกเขาอย่างชัดเจน “ใช่แล้ว เอาไว้เก็บความลับ”
แฟรงก์เขย่าถุงตาข่ายในมือ เสียงกระป๋องอลูมิเนียมดังกระทบกัน เขาพูดอย่างหน้าด้านๆ “ถ้ากระดาษแข็งนายไม่เอา ก็ให้ฉันนะ”
“ได้ ต่อไปของรีไซเคิลของฉันให้คุณหมด” ฮอว์กยื่นข้อเสนอ “ตอนที่ฉันไม่อยู่บ้าน ช่วยดูทางนี้ให้หน่อย”
แฟรงก์ตอบ “ไม่มีปัญหา คนที่เตร็ดเตร่อยู่แถวนี้ ก็ให้เกียรติคนอย่างฉันอยู่บ้าง”
ฮอว์กสงสัย จึงถามว่า “คุณดูไม่เหมือนพวกแก๊งสเตอร์นะ หัวหน้าขอทานแถวนี้เหรอ”
สายตาของเขามองไปที่กระป๋องอลูมิเนียมในถุงตาข่าย “ธุรกิจนี้ดูเหมือนจะฮอตฮิตมากนะ คุณเก็บอย่างไม่เกรงใจแบบนี้ ยังไม่มีใครมาซ้อมคุณเลยเหรอ”
แฟรงก์เชิดคางขึ้น “เพราะพวกเขาไม่กล้ายุ่งกับฉัน”
ฮอว์กยิ่งสงสัยมากขึ้น “ทำไมคุณถึงอาศัยอยู่ในรถบ้านที่ลานจอดรถตลอดล่ะ”
ใบหน้าของแฟรงก์เต็มไปด้วยเรื่องราว “เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไป พวกหนุ่มๆ อย่างนายไม่เข้าใจหรอก”
ตอนนั้นคนงานก็ขนตู้เซฟลงมาแล้ว ฮอว์กจึงยุติการพูดคุยกับแฟรงก์ สั่งให้คนงานขนเข้าบ้าน วางไว้ที่มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น
ตู้เซฟหนักมาก ใช้รหัสแบบกลไกโบราณ
ช่างคนหนึ่งอธิบายให้ฮอว์กฟังสองสามประโยค แล้วก็พาคนงานจากไปอย่างรวดเร็ว
ฮอว์กตั้งค่าตู้เซฟ หาหนังสือพิมพ์และรูปภาพที่ไม่มีประโยชน์มาใส่เข้าไป
ทำธุรกิจสื่อบันเทิงและให้คำปรึกษาทางธุรกิจ ย่อมต้องเจอการแข่งขันมากมาย สงครามธุรกิจระดับสูงและการประชาสัมพันธ์ระดับสูงก็มักจะเรียบง่ายไม่หวือหวา จึงต้องระวังตัวไว้ก่อน
ดังนั้น ฮอว์กจึงหยิบสวิตช์แบบสัมผัสที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา ติดตั้งไว้ในตำแหน่งที่ตู้เซฟที่สั่งทำพิเศษมีไว้ให้ แล้วก็เดินสายไฟจากด้านล่างที่ไม่ค่อยมีคนสังเกต เชื่อมต่อกับแหล่งจ่ายไฟ
ขอแค่มีคนพยายามจะถอดรหัสตู้เซฟ ก็จะได้สัมผัสกับความน่ากลัวของราชาสายฟ้า
เหมือนกับที่คนดีๆ ไม่เขียนไดอารี่ คนไม่ดีเขียนไดอารี่ให้คนอื่นอ่าน คนดีๆ อย่างฮอว์กก็ไม่เก็บของมีค่าไว้ในตู้เซฟ
เมื่อตั้งค่าตู้เซฟเสร็จ ฮอว์กก็มาที่หน้าต่าง พบว่าแฟรงก์ชายชรายังรออยู่ข้างนอก จึงเก็บกล่องกระดาษกับโฟมทันที แล้วก็เอาออกไปให้เขา
“เดี๋ยวเลี้ยงเบียร์นะ” แฟรงก์อุ้มกล่องกระดาษ ข้ามถนน กลับไปที่รถบ้าน
ฮอว์กไปที่ร้านขายหนังสือพิมพ์ที่ใกล้ที่สุด เตรียมจะซื้อ ‘เนชั่นแนล เอ็นไควเรอร์’
ยังไม่ทันจะถึง ก็เห็นเจ้าของร้านแขวนหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ไว้ในตำแหน่งที่เด่นที่สุด รูปชายหญิงจูบกันบนหน้าหนึ่งถูกขยายจนเกือบครึ่งหน้า ดึงดูดความสนใจของคนเดินถนนอย่างต่อเนื่อง
ข้างหน้ามีคนสองสามคนกำลังซื้อหนังสือพิมพ์อยู่ ฮอว์กยืนอยู่หน้าร้านขายหนังสือพิมพ์ สังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง
กองหนังสือพิมพ์ที่อยู่หน้าเจ้าของร้าน ‘เนชั่นแนล เอ็นไควเรอร์’ เหลืออยู่น้อยที่สุด ดูเหมือนจะขายดีกว่า ‘ลอสแอนเจลิส ไทมส์’ เสียอีก
พอไม่มีใครอยู่ข้างหน้าแล้ว ฮอว์กก็ซื้อมาฉบับหนึ่ง แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ “วันนี้ขายดีเป็นพิเศษเหรอครับ”
“เนชั่นแนล เอ็นไควเรอร์ วันนี้มีข่าวใหญ่นะ!” เจ้าของร้านอารมณ์ดี ยิ้มแล้วพูดว่า “ข่าวประเภทไหนเป็นที่นิยมที่สุด? ไม่ใช่ว่าวอชิงตันมีนโยบายใหม่อะไร เศรษฐีคนไหนรวยขึ้นเท่าไหร่ แต่เป็นข่าวซุบซิบสุดๆ ของดารา”
เขาพูดความจริง “นี่แหละที่คนธรรมดาชอบดูที่สุด ดูแล้วเข้าใจด้วย หาใครสักคนมาคุยด้วยก็ได้”
ฮอว์กพูดว่า “คุณเจ้าของร้าน มองการณ์ไกล มีเหตุผล”
เจ้าของร้านทำท่าเหมือนผู้มีประสบการณ์ “ผมขายหนังสือพิมพ์มา 20 ปีแล้ว เจอมาเยอะ”
ฮอว์กหยิบนามบัตรออกมา ยื่นให้เจ้าของร้าน “ถ้าเจอคนหรือเรื่องที่น่าสนใจ โทรหาผมนะ”
เจ้าของร้านเข้าใจ “คุณเป็นนักข่าว?”
“ก็ประมาณนั้นครับ เป็นงานเสริม” ฮอว์กถือหนังสือพิมพ์กลับบ้าน อ่านอย่างละเอียด ดูว่าคนอื่นเขียนข่าวยังไง
เพราะธุรกิจในอนาคตของสตูดิโอก็จะเกี่ยวข้องกับด้านนี้ด้วย
“โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์กับซาราห์ ปาร์คเกอร์แอบมีอะไรกันในโรงแรม ทั้งคู่ต่างก็ทรยศต่อชีวิตคู่ของตัวเอง!”
หัวข้อข่าวสั้นกระชับ น่าเสียดายที่ไม่ใช่แนวช็อกโลก
ในความทรงจำ แนวช็อกโลกน่าจะปรากฏขึ้นมาอีกหลายปีข้างหน้า ดูเหมือนจะพัฒนาเร็วกว่าฝั่งแปซิฟิกเสียอีก
ฮอว์กคิดว่า ถ้ามีโอกาสก็เอาแนวช็อกโลกมาใช้ได้
…..
บริษัทฟูลสปีดพีอาร์ ออฟฟิศผู้อำนวยการ
รูนี่ ชาเซน หุ้นส่วนอาวุโสและผู้อำนวยการของบริษัท ตบ ‘เนชั่นแนล เอ็นไควเรอร์’ ในมือลงบนโต๊ะทำงาน เสียงดัง ‘ปัง’
ซาช่ากับอแมนด้าหดคอโดยไม่รู้ตัว
แคโรลีน โจนส์ยืดคอที่เรียวยาว ยืนเงียบๆ อยู่ในออฟฟิศ
รูนี่ที่อายุ 40 ปีแล้ว มองดูรูปลักษณ์ที่สวยงามอ่อนเยาว์ของอีกฝ่าย แล้วนึกถึงอายุที่น้อยกว่าตัวเองถึงสิบห้าปี ก็ยิ่งโกรธขึ้นมาอีก ดุว่า “พวกคุณได้ข่าวเป็นคนแรก ไปจัดการเป็นคนแรก เจอกับนักข่าวอิสระคนเดียว ยังจัดการเขาไม่ได้อีกเหรอ?”
แคโรลีนถึงจะไม่ได้กลัวรูนี่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอย่างผลีผลาม
รูนี่พูดต่อ “ลูกค้าทั้งสองคนไม่พอใจเรามาก โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ตัดสินใจยกเลิกสัญญากับบริษัทแล้ว ความล้มเหลวของพวกคุณทำให้บริษัทเสียชื่อเสียงและเสียหายทางการค้าอย่างหนัก คณะกรรมการก็สอบถามเรื่องนี้มาแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะฉันค้ำไว้ พวกคุณก็โดนไล่ออกไปแล้ว!”
แคโรลีนไม่ปฏิเสธ “เป็นความรับผิดชอบของฉันเองค่ะ”
“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ ไม่ได้สนใจที่เสียลูกค้าอย่างดาวนีย์ไป ไอ้ขี้ยานั่นมีเรื่องเน่าๆ เยอะแยะ ฉันก็เบื่อเขาเต็มทนแล้ว!” รูนี่สูดหายใจเข้าลึกๆ เปลี่ยนน้ำเสียง “ที่ทำให้ฉันโกรธที่สุดคือ เรื่องนี้มันควบคุมไม่ได้เลย!”
เธอมองไปที่แคโรลีน “เธอถูกผู้ชายคนหนึ่งทำให้อยู่ในสภาพที่น่าอนาถขนาดนั้น ถ้าเป็นฉัน ฉันคงจะปีนขึ้นตึกโคลัมเบีย แล้วกระโดดลงมาแล้ว”
แคโรลีนพูดเสียงเบา “ฉันประมาทไปค่ะ”
รูนี่ระบายอารมณ์ออกมาหนึ่งยก ก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย นั่งลงแล้วพูดว่า “เสียดาวนีย์ไปก็ไม่เป็นไร แต่บริษัทจะเสียซาราห์ ปาร์คเกอร์ไปอีกไม่ได้เด็ดขาด คุณไปหาเธอเดี๋ยวนี้เลย ทำทุกวิถีทางเพื่อปลอบใจเธอ แม้แต่จะต้องเลียก้นเธอก็ต้องรั้งเธอไว้ให้ได้!”
แคโรลีนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่ก็ทำได้แค่ทำตาม