บทที่ 32 ข่าวฉาวซุบซิบยังเบาไป

ซานตาโมนิกา ห้องพักมุมถนนของตึกอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ฮอว์กที่สวมวิกผมและติดหนวดเคราก็เปิดม่านออก
บ้านอยู่ชั้นสี่ มีหน้าต่างสองบานเปิดไปทางทิศใต้และทิศตะวันออก ใต้หน้าต่างมีเสาไฟถนนสูงกว่าเก้าเมตร
ความสูงขนาดนี้ คนธรรมดาปีนขึ้นไปไม่ได้ แต่ฮอว์กก็สามารถหนีออกทางหน้าต่างได้ทุกเมื่อ
ฮอว์กหยิบซองจดหมายออกมา วางรูปที่เอามาด้วยไว้บนโต๊ะเป็นวงกลม ตรงกลางวงกลมคือโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์
รอบๆ ดาวนีย์ มีเดโบราห์ภรรยาคนปัจจุบันของเขา ผู้จัดการส่วนตัว และเพื่อนเที่ยว
ฮอว์กหยิบปากกาขึ้นมา ทำเครื่องหมายไว้บนรูปของเดโบราห์กับเพื่อนเที่ยวสองคน
ความคิดที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเพราะเอ็ดเวิร์ด เดโบราห์จะกลายเป็นจุดกระตุ้นอารมณ์
ด้านอื่นๆ ฮอว์กต้องหาข้อมูลของดาวนีย์ให้มากขึ้น
คนใกล้ตัวของดาวนีย์คือคนสำคัญ
สำหรับดาราฮอลลีวูด เพื่อนเที่ยวจะสนิทสนมกว่าภรรยาเสียอีก เพื่อนเที่ยวสองคนที่ฮอว์กวงไว้ คือคนที่ปรากฏตัวข้างดาวนีย์บ่อยที่สุดจากรูปที่เขาถ่ายและรายงานข่าวออนไลน์ที่เกี่ยวข้อง
คนหนึ่งอ้วน คนหนึ่งหัวล้าน
ฮอว์กหาข้อมูลของทั้งสองคนในอินเทอร์เน็ตได้ไม่มากนัก เขาจัดห้องให้เรียบร้อย ลงไปข้างล่าง นั่งรถไฟใต้ดินเก่าๆ ไปที่อิงเกิลวูด หาสำนักงานนักสืบเอกชนแห่งหนึ่ง
แบบที่เชี่ยวชาญด้านการตามถ่ายรูปสามีภรรยานอกใจ
ใช้สำเนียงอีสต์โคสต์พูดคุยกันสั้นๆ ฮอว์กหยิบรูปชายอ้วนกับชายหัวล้านออกมา ให้เงินสด 1,000 ดอลลาร์เป็นค่ามัดจำ ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ใหม่ไว้สำหรับติดต่อ
เพื่อนเที่ยวก็ไม่ได้อยู่กับดาวนีย์ 24 ชั่วโมง ฮอว์กอยากรู้ว่าเวลาอื่นทั้งสองคนทำอะไรอยู่
ก่อนเที่ยง ฮอว์กก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม กลับถึงบ้าน แล้วก็ซื้อหนังสือพิมพ์ ‘เนชั่นแนล เอ็นไควเรอร์’ มาฉบับหนึ่ง
ข่าวของเอ็ดดี้ เมอร์ฟี เป็นพาดหัวข่าวของวันนี้
ฮอว์กตั้งชื่อว่า ‘คดีซื้อบริการ’
ไม่นานนัก เอ็ดเวิร์ดก็กลับมา
พอเห็นฮอว์ก เขาก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น “เจ้านาย คุณฟังผมก่อน ฟังผมก่อน! คุณพูดถูกจริงๆ การหาสายข่าว ก็เป็นโอกาสของผมด้วย”
ฮอว์กแสดงความเห็นใจ แล้วถามว่า “เจอคนที่ชอบแล้วเหรอ”
เอ็ดเวิร์ดดึงเก้าอี้มา นั่งตรงข้ามฮอว์ก “ที่ถนนไฮแลนด์ ผู้หญิงที่หย่าแล้วอายุประมาณ 30 ปี เลี้ยงลูกสองคน คนเดียวเหนื่อยมาก!”
เขามีความเห็นใจ “ผมตัดสินใจแล้ว จะต้องช่วยเธอให้ดี ไม่ให้เธอต้องลำบาก”
ฮอว์กพูดว่า “เลี้ยงลูกสองคน ก็เหนื่อยจริงๆ”
“เจ้านาย บัตรนักข่าวพิเศษที่คุณพูดถึงครั้งที่แล้วจะได้เมื่อไหร่” เอ็ดเวิร์ดมีความคิดอย่างชัดเจน “ผมก้าวแรกสำเร็จแล้ว ตอนแจกนามบัตรก็ได้เบอร์ติดต่อของเธอมาด้วย แต่ผมปากไวไปหน่อย บอกเธอไปว่าผมเป็นนักข่าว”
ฮอว์กเข้าใจแล้ว พูดว่า “ต้องรออีกสองสามวัน”
เอ็ดเวิร์ดร้อนใจมาก “โทรไปเร่งหน่อยได้ไหม ตอนที่ผมนัดเธอ ถ้ามีบัตรนักข่าวจะน่าเชื่อถือกว่ามาก”
ฮอว์กจับทางได้แม่นยำ “ดูผลงานของคุณก่อน”
เอ็ดเวิร์ดถามว่า “มีอะไรให้ผมทำไหม”
ฮอว์กพูดว่า “ไปทำความสะอาดห้องน้ำชั้นล่าง”
เอ็ดเวิร์ดมีความกระตือรือร้นสูงมาก รีบไปเอาอุปกรณ์ทันที
ตอนนั้นมีคนมาเคาะประตู ฮอว์กเปิดประตู
แฟรงก์ชายชราจากรถบ้าน ยกเบียร์สองสามกระป๋องกับถุงกระดาษในมือขึ้นมา “บอกว่าจะเลี้ยงเบียร์คุณ ก็ต้องทำตามสัญญา”
ฮอว์กเปิดประตูให้ “เชิญเข้ามาก่อน”
เอ็ดเวิร์ดได้ยินเสียง ก็วิ่งออกมา อุทานว่า “ตอนเที่ยงมีเบียร์ฟรีดื่มด้วย!”
คนที่ตกอับถึงขั้นแฟรงก์ ไม่เกรงใจใครแล้ว เขาแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วถามว่า “จะให้เอาไก่ทอดมาให้ด้วยไหม”
เอ็ดเวิร์ดที่มาจากคอมป์ตันที่วุ่นวายและยากจน หน้าหนากว่ากำแพงเมืองเสียอีก พูดว่า “คุณเลี้ยงผมก็กิน”
แฟรงก์วางเบียร์ลง แล้วก็หยิบไก่ทอดออกมาจากถุงกระดาษจริงๆ
“ผมมีไส้กรอก เนื้อกระป๋อง กับแซนด์วิชด้วย” ฮอว์กไปหยิบจากตู้เย็น
แฟรงก์มองไปที่เอ็ดเวิร์ด “แล้วนายล่ะ เอามาแต่ปากเหรอ”
เอ็ดเวิร์ดโกรธ “เฮ้ ตาแก่ อย่าคิดว่าผมไม่รู้จักคุณนะ คุณก็แค่คนเก็บกระป๋องแถวนี้ไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้ผมจะเอากระป๋องเปล่ามา ยัดขี้ใส่เต็มๆ แล้วก็โยนทิ้งถังขยะทุกใบแถวนี้เลย ดูสิว่าต่อไปคุณจะเก็บยังไง!”
แฟรงก์โต้กลับ “ไม่เป็นไร อย่างมากก็ไปเก็บฝ้าย” เขายังตะโกนบอกฮอว์กว่า “เพื่อนยาก มีแตงโมไหม อยากกินแตงโมแล้ว”
ฮอว์กเอาอาหารมา แล้วพูดว่า “พวกคุณสองคนหุบปากเลยนะ ผมจะไล่พวกคุณออกไปให้หมด ตาแก่ไปเก็บฝ้าย เอ็ดเวิร์ดไปเก็บกระป๋อง”
ทั้งสองคนก็หุบปาก นั่งที่โต๊ะอาหาร
แฟรงก์ปากร้าย แต่ก็ยังให้เบียร์เอ็ดเวิร์ดกระป๋องหนึ่ง
เอ็ดเวิร์ดกินไก่ทอดอย่างไม่ลังเล
แฟรงก์ดูทั้งกล้องวิดีโอและกล้องถ่ายรูป แล้วก็ถามอย่างสงสัย “คืนนี้มีงานออสการ์ คุณไม่ออกไปทำข่าวเหรอ”
“งานประกาศผลรางวัลออสการ์เริ่มตอนห้าโมงเย็น ดาราดังพวกนั้น ตอนนี้ก็เรียบร้อยกันทุกคน เตรียมตัวสำหรับงานประกาศผลรางวัลกันอย่างพิถีพิถัน” ฮอว์กยกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่มไปหนึ่งอึก แล้วพูดว่า “สิ่งที่ผู้ชมอยากดู สื่อกระแสหลักก็จะนำเสนอให้พวกเขาเห็น ข่าวปกติเราสู้พวกที่อยู่เบื้องหลังสื่อใหญ่ไม่ได้หรอก”
เขาชี้ไปที่หน้าต่าง “รอให้ฟ้ามืด งานประกาศผลรางวัลจบ พวกเขาเมาแล้วสนุกกัน ถึงจะเป็นเวลาของนักข่าวอิสระ”
แฟรงก์พยักหน้า “ใช่แล้ว พวกที่มีชื่อเสียงเงินทองพวกนั้น แต่ละคนก็หยิ่งยโสเหลือเกิน เมาแล้วก็คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า”
ฮอว์กถามว่า “คุณรู้เยอะนะ”
แฟรงก์ดื่มเบียร์ที่เหลือในกระป๋องหมดในอึกเดียว แล้วก็เปิดกระป๋องใหม่ เหมือนกำลังรำลึกความหลัง “ดารา ผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ที่ดูสุภาพเรียบร้อยต่อหน้าสาธารณชนและสื่อ ข้างหลังเป็นพวกสารเลวทั้งนั้น พวกเขาเป็นเวอร์ชันย่อของนักการเมืองวอชิงตัน ภายใต้เปลือกนอกที่สวยงาม มีแต่ความโสโครก”
ชาติก่อนฮอว์กได้แต่รู้จักวงการนี้ผ่านข่าวซุบซิบออนไลน์ ตอนนี้ที่ได้สัมผัสไม่กี่ครั้ง ก็พบว่าข่าวฉาวซุบซิบในอินเทอร์เน็ตยังเบาไป
เรื่องที่เกิดขึ้นจริง มันเกินกว่าข่าวซุบซิบที่กล้าที่สุดในอินเทอร์เน็ตไปไกล
เอริค อีสันพูดถูกมาก อยากจะเกาะขาใหญ่ ก็ต้องคุกเข่าใช้ปาก
คนที่โชคดี ขาใหญ่เป็นผู้หญิง
คนที่โชคร้าย อาจจะเกินกว่าจอร์จเสียอีก ไม่ใช่แค่ผู้ชาย แต่อาจจะเป็นคนดำแถมยังโรคจิตอีกด้วย
เอ็ดเวิร์ดโยนกระดูกไก่ทิ้ง หัวเราะเยาะ “ขอทานเก็บกระป๋อง จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”
แฟรงก์พูดคลุมเครือ “เพราะผมเคยเป็นหนึ่งในนั้น เคยทำเรื่องแย่ๆ มาเยอะ”
“ถุย!” เอ็ดเวิร์ดพูดเสียงดังขึ้น “ผมยังบอกว่าบรรพบุรุษผมไม่เคยเก็บฝ้ายเลย!”
ฮอว์กถามอย่างสงสัย “แล้วตอนนี้ล่ะ”
“เมื่อก่อนหยิ่งยโสเกินไป คิดว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง” แฟรงก์ไม่ได้พูดละเอียด พูดคลุมเครือ “ทำโปรเจกต์เจ๊งไปสองสามอัน ไม่อยากให้ภรรยาเก่าเอาเงินของผมไปเลี้ยงผู้ชายคนอื่น”
เอ็ดเวิร์ดรู้สึกร่วมกับเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง “ผู้ชายพวกนั้นอาศัยอยู่ในบ้านที่คุณให้ภรรยาเก่า ใช้เงินค่าเลี้ยงดูของคุณ แถมยังรังแกลูกของคุณได้อีก”
เขายิ่งพูดก็ยิ่งแทงใจดำ “พอมีอารมณ์ ก็ยังเอารูปแต่งงานของคุณกับภรรยาเก่ามา แขวนไว้ที่หัวเตียงตอนมีอะไรกัน มันช่างตื่นเต้นอะไรอย่างนี้!”
คำพูดพวกนี้แทงใจดำจริงๆ แฟรงก์มองอย่างโกรธเคือง แต่ก็พูดโต้แย้งไม่ได้เลยสักคำ
เพราะมันใกล้เคียงกับความจริงมาก
ฮอว์กกลัวว่าแฟรงก์จะล้มลงไปเจอพระเจ้าที่นี่ ก็เลยเตะเอ็ดเวิร์ดเบาๆ ที่ใต้เท้า แล้วก็ยื่นเบียร์ไปให้ตาแก่ “ดื่ม ดื่ม”
เอ็ดเวิร์ดสงบลงบ้าง “คุณไม่ได้โม้เหรอ? ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม”
แฟรงก์ดื่มเหล้าไม่ลง ลุกขึ้นพูดว่า “ผมกลับไปพักก่อน ไว้ค่อยมาดื่มวันหลัง”
ฮอว์กไปส่ง
ส่วนเอ็ดเวิร์ดก็พึมพำในใจ ‘ไอ้สารเลวนี่เคยรุ่งเรืองจริงๆ เหรอ? หรือว่าภรรยา…เก่า? ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องไปตีสนิทกับเขา แอบถามข้อมูลภรรยาเก่าของเขา’
เมื่อความมืดเข้าปกคลุม งานประกาศผลรางวัลออสการ์ก็เริ่มขึ้น
ฮอว์กขับรถ พาเอ็ดเวิร์ดเข้าสู่ย่านฮอลลีวูด
แต่เขาไม่ได้ไปใกล้โรงละครโกดัก ที่นั่นนักข่าวรวมตัวกันเป็นฝูง แค่หาที่ฉี่ก็เจอแต่พวกนักข่าว
วนอยู่ครู่หนึ่ง ฮอว์กก็ถ่ายรูปได้แต่รูปที่ไม่มีค่าอะไรเลย
ใกล้สี่ทุ่ม นามบัตรที่แจกไปก็เริ่มเห็นผล
ทางใต้ของถนนไฮแลนด์ ใกล้ถนนซานตาโมนิกา มีคนโทรเข้ามา