บทที่ 39 ก้อนใหญ่แต่น่ารัก

สวนสาธารณะโฮเบลฮิลล์ แจ็กเกอลีนสวมกางเกงยีนส์กับรองเท้าผ้าใบ มองเห็นฮอว์กกับเอ็ดเวิร์ดแต่ไกล ก็รีบเดินเร็วขึ้น
พอเข้ามาใกล้ เธอกางแขนออก กอดฮอว์กแรงๆ ทีหนึ่ง แล้วพูดว่า “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำเพื่อฉัน”
ฮอว์กถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ควรจะเป็นฉันที่ขอบคุณคุณสำหรับเบาะแสข่าว”
แจ็กเกอลีนนั่งลงบนม้านั่งหิน แล้วพูดว่า “ฉันเห็น ‘เนชั่นแนล เอ็นไควเรอร์’ แล้ว นายหน้าโกรธนังตัวดีนั่นมาก สั่งให้เธอออกจากลอสแอนเจลิส ถ้าเห็นเธอที่ลอสแอนเจลิสอีก จะโยนเธอไปที่คอมป์ตัน”
“โทษนี้มันโหดร้ายเกินไป!” เอ็ดเวิร์ดที่มาจากคอมป์ตันอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา “ผู้หญิงผิวขาวสวยๆ อายุน้อยๆ ไปอยู่ที่คอมป์ตัน นี่มันเป็นเรื่องราวในหนังของหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ชัดๆ”
ฮอว์กเข้าประเด็นทันที “ครั้งนี้มีเรื่องอยากจะขอให้คุณช่วยหน่อย”
นังตัวดีที่ทรยศตัวเองถูกจัดการไปแล้ว แจ็กเกอลีนกำลังรู้สึกขอบคุณฮอว์กอยู่พอดี ก็เลยพูดว่า “ขอแค่ฉันทำได้”
ฮอว์กโบกมือ “เรื่องง่ายๆ คุณปลอมตัวเป็นคนท้อง ไปเจอคนคนหนึ่ง”
แจ็กเกอลีนลูบท้อง “ฉันไม่ค่อยเข้าใจคนท้องเท่าไหร่”
เอ็ดเวิร์ดหยิบแผ่นซีดีที่ฮอว์กเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา “ในนี้มีรายละเอียดอยู่ คุณเอาไปดูให้ดี”
ฮอว์กถามว่า “คุณเหมาวันละเท่าไหร่? ฉันจะจ่ายตามราคาตลาด”
เอ็ดเวิร์ดเบิกตากว้าง “เจ้านาย คุณคิดได้แล้วเหรอ? ไม่ใช่สิ ทำไมคุณถึงรู้เรื่องเหมาวันด้วยล่ะ?”
แจ็กเกอลีนพูดว่า “ช่วงนี้ฉันมีประจำเดือน อยู่ในช่วงพัก อืม วันละ 200 ดอลลาร์แล้วกัน”
ฮอว์กหยิบเงิน 200 ดอลลาร์ให้เธอก่อน แล้วพูดว่า “อาจจะไม่ใช่วันเดียวนะ คุณกลับไปดูซีดีก่อน”
เขาส่งสัญญาณ เอ็ดเวิร์ดก็ส่งกระเป๋าเป้ให้แจ็กเกอลีน
ฮอว์กพูดว่า “ข้างในเป็นอุปกรณ์มืออาชีพสำหรับปลอมตัวเป็นคนท้อง คุณเอาไป จำไว้ว่าต้องฝึกฝน เปิดโทรศัพท์ไว้ตลอด รอโทรศัพท์จากฉัน”
แจ็กเกอลีนรับไว้
ฮอว์กก็กำชับข้อควรระวังอีกสองสามข้อ
รอจนกระทั่งแจ็กเกอลีนจากไป เอ็ดเวิร์ดก็เกาหัว ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เจ้านายครับ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเราเหมือนกับตัวร้ายที่ไม่ค่อยจะดีในหนังฮอลลีวูดเลยล่ะครับ?”
ฮอว์กถามว่า “นายคิดว่าเรากับดาวนีย์ใครแข็งแกร่งกว่ากัน?”
‘แน่นอนว่าดาวนีย์แข็งแกร่งกว่า’ เอ็ดเวิร์ดคิดในใจ แต่ก็คำนวณไม่ถูก ก็เลยพูดไปตรงๆ “เขาอย่างน้อยก็เป็นเศรษฐีเงินล้าน เมื่อเทียบกับเขา เราสองคนก็เป็นแค่คนจน ข้อได้เปรียบเดียวของเราก็คือซ่อนตัวอยู่ในที่มืด”
ฮอว์กถามกลับ “เราไม่กลัวความจน ยังจะกลัวการซ่อนตัวอยู่ในที่มืดเป็นงูพิษอีกเหรอ?”
เอ็ดเวิร์ดเข้าใจทันที “ใช่เลย! เราคนจนจะกลัวผีตัวอื่นอีกทำไม?”
ทั้งสองคนออกจากสวนสาธารณะโฮเบลฮิลล์ กลับไปเตรียมตัวด้านอื่นๆ
วันรุ่งขึ้น ฮอว์กโทรหาโคล ถามเรื่องที่อยู่ของโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์
เมื่อวานเขาทะลายขีดจำกัดของโคลไปแล้ว จะใช้การสืบข่าวครั้งแล้วครั้งเล่า ผลักขีดจำกัดของโคลไปเรื่อยๆ
โคลบอกฮอว์กว่า ดาวนีย์วันนี้จะไปที่ฟิตเนสเทรซี่
ฮอว์กก็โทรหาเอริคต่อ ถามว่า “เพื่อนเก่า เรื่องฟิตเนสมีเบาะแสบ้างไหม?”
เอริคพูดอย่างอายๆ “แคทเธอรีนหาคนให้แล้ว ช่วงนี้ผมกำลังเขียนบทอยู่ ลืมบอกคุณไป คุณรอสักครู่นะ ผมจะโทรหาแคทเธอรีน”
ไม่กี่นาทีต่อมา ฮอว์กก็ได้รับโทรศัพท์จากเอริค ให้เขาไปถึงฟิตเนสก่อนบ่ายสามโมง เอริคจะไปกับเพื่อนของแคทเธอรีนด้วย
เรื่องแบบนี้จะให้เอริครอไม่ได้
ฮอว์กออกจากบ้านทันที ขับรถมาที่ย่านเวสต์วูด รออยู่ใกล้ฟิตเนส
ใกล้บ่ายสามโมง โทรศัพท์ของเอริคก็ดังขึ้นมา ฮอว์กก็รอเขาอยู่ที่หน้าประตูฟิตเนส
ไม่นานนัก ฟอร์ดบรองโกคันหนึ่งก็จอดลงที่หน้าประตู นอกจากเอริคที่นั่งข้างคนขับแล้ว ยังมีชายร่างใหญ่คนหนึ่งลงมาจากฝั่งคนขับ
คนคนนี้ฮอว์กรู้จัก ดเวย์น จอห์นสัน
จอห์นสันที่เพิ่งจะเข้าฮอลลีวูด ยังไม่ใช่ดาราใหญ่ในอนาคต เมื่อเอริคแนะนำ เขาก็เข้ามาจับมือกับฮอว์กอย่างสุภาพ พูดว่า “ระหว่างทางเอริคชมคุณตลอด บอกว่าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการตลาดหนัง ที่เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ทำให้หนังที่ต้องตายของเขาขายได้ราคาสูง”
ฮอว์กก็ให้เกียรติเอริคมาก “หลักๆ แล้วก็เพราะหนังของเขาถ่ายดี คุณภาพหนังไม่ดี ผมทำอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์”
เอริคชื่นชมฮอว์กมาก รีบพูดว่า “ไม่ๆๆ ผมเลือกเรื่องผิดเอง ฮอว์กเป็นคนช่วยให้ผมฟื้นคืนชีพ”
จอห์นสันยิ่งสงสัยในตัวฮอว์กมากขึ้น
เขารู้จักแคทเธอรีนมานานแล้ว ฝ่ายหลังชื่นชมความสามารถในการกำกับของเอริคมาก กำลังระดมทุนช่วยเอริคทำหนังยาวเรื่องที่สอง
ที่มากับเอริคด้วยตัวเอง ก็เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดี มีเพื่อนผู้กำกับเพิ่มขึ้น นักแสดงก็มีทางเลือกมากขึ้น
จอห์นสันพูดว่า “เราเข้าไปคุยกันข้างใน”
ในฐานะสมาชิกคนหนึ่ง เขาก็พาฮอว์กกับเอริคเข้าไปในฟิตเนสเทรซี่ด้วยกัน
ไม่ใช่แค่ฮอว์ก แม้แต่เอริคก็สมัครเป็นสมาชิกฟิตเนสด้วย
เอริคยังต้องเขียนบท สมัครสมาชิกเสร็จก็จากไป
จอห์นสันพาฮอว์กไปที่ห้องแต่งตัว
สมาชิกวีไอพีในห้องแต่งตัว ยังมีห้องส่วนตัวของตัวเองอีกด้วย
อย่างฮอว์ก ก็ได้แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าในพื้นที่สาธารณะ
จอห์นสันออกจากห้องแต่งตัวของตัวเองมา ก็เห็นฮอว์กที่เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาสั้นๆ แล้ว ก็อดผิวปากไม่ได้ “เพื่อนยาก ตอนใส่เสื้อผ้าดูไม่ออกเลยนะว่าคุณก็มีกล้ามเหมือนกัน”
ฮอว์กมองดูจอห์นสันเล็กน้อย แล้วพูดว่า “คุณตัวเล็กกว่าที่ผมคิดไว้นะ”
“อย่ามาว่าผู้ชายว่าเล็กนะ!” จอห์นสันก้มหน้าลงมอง ตบหน้าผากตัวเอง “แย่แล้ว ลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปเลย”
เขารีบเปิดกระเป๋าที่พกมาด้วย หยิบถุงเท้าผ้าฝ้ายใหม่คู่หนึ่งออกมา มือใหญ่ก็ม้วนเป็นก้อนอย่างคล่องแคล่ว แล้วก็ยัดเข้าไปในกางเกง
จากที่เคยเรียบๆ ก็กลายเป็นภูเขาลูกหนึ่งทันที
ฮอว์กคิดในใจว่า จำเป็นด้วยเหรอ?
จอห์นสันยิ้มมุมปาก ท่าทีตรงไปตรงมา “ประชาสัมพันธ์บอกผมไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่า ดาราต้องดูแลภาพลักษณ์ตลอดเวลา สไตล์และเส้นทางที่ผมเดิน ต้องเน้นความเป็นชาย”
เขาก็ทำท่าจนปัญญา งอแขน “อยากจะรักษาหุ่นแบบนี้ไว้ ต้องกินยา ยาพวกนั้นกินเยอะๆ หน้าที่บางอย่างของผู้ชายก็จะเสื่อมลง คนอย่างผม ก็เป็นพวกก้อนใหญ่แต่น่ารัก”
ฮอว์กพูดตามเขาไปประโยคหนึ่ง “คนพูดตรงๆ แบบคุณมีไม่เยอะหรอก”
บางทีดาราทุกคนก่อนจะดังเปรี้ยงปร้าง ก็คงมีความจริงใจอยู่บ้าง จอห์นสันพันผ้าขนหนูไว้ที่คอ เดินออกไปพลางพูดว่า “ใช้ได้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? ขนาดกับเวลามันสำคัญอะไรนักหนา เราก็แค่ต้องการความสุขชั่วครู่ไม่ใช่เหรอ?”
ฮอว์กพูดว่า “เพื่อนยาก คุณพูดถึงแก่นแท้ของความสุขแล้ว”
ทั้งสองคนเข้าไปในโซนฟิตเนสด้วยกัน ที่นี่มีเทรนเนอร์ส่วนตัวคอยให้คำแนะนำแบบตัวต่อตัวกับลูกค้ามากมาย
ในนั้นมีลูกค้าระดับดาราอยู่ไม่น้อย ฮอว์กก็จำเจนนิเฟอร์ โลเปซกับฮิวจ์ แจ็คแมนได้
ฮอว์กยังไม่เจอโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ วอร์มอัพกับจอห์นสันแล้ว ก็ไปยกเวทด้วยกัน
ตอนพัก จอห์นสันพูดว่า “ผมเคยได้ยินเอริคพูดถึงแผนการตลาดที่คุณวางไว้ พิเศษมาก”
ฮอว์กไม่จำเป็นต้องถ่อมตัว “ที่สำคัญที่สุดคือได้ผลดี”
จอห์นสันสงสัย “เทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์มีตั้งสิบกว่าวัน คุณทำแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเหรอ?”
ฮอว์กคิดเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ‘ผู้บุกรุก’ ที่กำกับโดยผู้กำกับชาวบราซิล เบโต บรานท์ เดิมทีหนังต่างประเทศไม่ค่อยได้รับความสนใจ ผมก็เลยช่วยวางแผนให้ กลายเป็นกระแสในสื่อ”
ไม่คิดว่า จอห์นสันจะรู้จักหนังเรื่องนี้ “ผู้บุกรุก ได้รับรางวัลภาพยนตร์ละตินอเมริกาของเทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์”
นี่คือหลักฐานที่ดีที่สุด ฮอว์กยิ้มเล็กน้อย ไม่ต้องพูดอะไรมาก
มีกรณีตัวอย่างสองเรื่องวางอยู่ตรงหน้า จอห์นสันก็อดคิดอยู่ครู่หนึ่งไม่ได้ พูดว่า “หนังเรื่องแรกที่ผมเป็นพระเอก จะเข้าฉายเดือนหน้า ช่วยให้คำแนะนำหน่อยได้ไหมครับ?”
ฮอว์กเคยเห็นข่าวที่เกี่ยวข้องในอินเทอร์เน็ตอยู่บ้าง ก็เลยถามว่า “เรื่อง ‘เดอะ สกอร์เปี้ยน คิง’ ที่สร้างมาเพื่อคุณโดยเฉพาะเหรอ?”
จอห์นสันดูหนักใจเล็กน้อย “ใช่เลย ครั้งแรกที่ผมเป็นพระเอก แบกหนังเรื่องหนึ่งไว้ ถ้าเจ๊ง ผมก็ต้องกลับไปแสดงมวยปล้ำ”
ฮอว์กพูดตรงๆ “สตูดิโอที่ผมก่อตั้งขึ้น ก็ทำธุรกิจด้านนี้ด้วย”
จอห์นสันไม่ขาดเงิน ฟังก็เข้าใจ “ทางกองถ่ายก็กำลังโปรโมทผมอยู่เหมือนกัน งบประมาณก็จัดไว้ให้แล้ว ผมเองก็เตรียมจะลงทุนอีกก้อนหนึ่ง”
ฮอว์กคิดในใจว่า ครั้งแรกนี่มันยากจริงๆ นะ พอเปิดทางกับเอริคได้ ความสัมพันธ์ก็ลากความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ หาธุรกิจใหม่ก็ง่ายขึ้นมาก
“การโปรโมทส่วนตัวของคุณ?” เขาเห็นจอห์นสันพยักหน้า ก็พูดว่า “ผมต้องขอข้อมูลของคุณหน่อย รวมถึงตอนที่แสดงมวยปล้ำอาชีพด้วย”
จอห์นสันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร ให้คนเอามาให้
ฮอว์กใส่ใจโอกาสครั้งนี้มาก ไม่อยากจะตัดช่องทางของจอห์นสันไป จึงพูดเป็นพิเศษ “ผมขอดูข้อมูลวางแผนก่อน ถ้าคิดแผนที่เหมาะสมได้ เราค่อยเซ็นสัญญากัน”
ในสายตาของจอห์นสัน นี่เป็นการกระทำที่รับผิดชอบ
ไม่นานนัก โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ก็มาที่ฟิตเนส
ฮอว์กเลือกตำแหน่งที่ห่างไกลจากเขา สังเกตการณ์อย่างไม่ใส่ใจ
เดโบราห์มากับดาวนีย์ด้วย ทั้งคู่พูดคุยหัวเราะกัน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจ
รอจนทั้งสองคนจากไป ฮอว์กก็ได้รับข้อมูลที่ลูกน้องของจอห์นสันส่งมาให้ อ้างว่าต้องใช้เวลาศึกษา ก็เลยออกจากฟิตเนสไปก่อน
ตอนที่เขาขึ้นรถ ก็เห็นเพื่อนเที่ยวของดาวนีย์ที่ยืนรออยู่ข้างรถในระยะไกล
ฮอว์กหยิบโทรศัพท์สำรองขึ้นมา โทรหาเบอร์ของโคล ให้เขาบอกข่าวที่เดโบราห์จะออกไปข้างนอกคนเดียว