ผู้ชายคนนี้ แปลกดีนะ

เมื่อเห็น หลินเจียง เข้ามา เฉิน จิ้งเจีย ก็เบิกตากว้าง ขาไม่ฟังคำสั่งของตัวเองแล้ว

“พี่เจียงคะ นี่เป็นพนักงานบริษัทของคุณพ่อค่ะ วันนี้บังเอิญเจอที่นี่ ก็เลยเอาไวน์มาให้ขวดหนึ่ง”

บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?

หลินเจียง รู้ว่า เฉิน จิ้งเจีย ทำงานในบริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์ชื่อเต๋อซิ่ง แต่ไม่คิดว่าบริษัทนี้จะเป็นของพ่อ ฉิน โยวโยว

“ก็บังเอิญดีนะครับ พวกคุณคุยกันไปก่อน”

หลินเจียง เดินผ่าน เฉิน จิ้งเจีย ไป นั่งกลับไปที่เก้าอี้ของตัวเอง

เมื่อมองแผ่นหลังของ หลินเจียง เฉิน จิ้งเจีย ก็รู้สึกแปลกหน้าไปมาก

ในหัวเต็มไปด้วยคำถามเดียว

เขาจะไปรู้จักกับคุณหนูรองของบ้านตระกูลฉินได้อย่างไร?

“คุณเฉิน?” ฉิน ยางยาง ถามอย่างสุภาพ

“เอ่อ...”

เฉิน จิ้งเจีย ค่อนข้างลนลาน รีบปรับอารมณ์ของตัวเอง

“งั้นฉันไม่รบกวนพวกคุณทานอาหารแล้วนะคะ ไปก่อนนะคะ บ๊ายบาย”

“ค่ะ บ๊ายบาย”

แกร๊ก—

เฉิน จิ้งเจีย ปิดประตู และในวินาทีที่ปิดประตูนั้น เธอก็เหลือบเห็นแผ่นหลังของ หลินเจียง

หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ หลินเจียง สามารถมาทานอาหารที่นี่ได้ แต่การที่เขามาทานอาหารกับพี่น้องตระกูลฉิน นี่ทำให้ เฉิน จิ้งเจีย คิดไม่ตก

หรือว่าหลังจากหย่ากับตัวเองแล้ว เขาไปเกี่ยวพันกับคุณหนูรองของบ้านตระกูลฉิน?

แต่จากสถานะตอนที่ทานอาหารเมื่อครู่ ดูเหมือนจะเป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อน

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

เฉิน จิ้งเจีย ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาถึงชั้นหนึ่งได้อย่างไร จนกระทั่งกลับมาถึงที่นั่ง ในใจก็ยังคงพึมพำเรื่องนี้อยู่

“เอาของไปให้รึยัง?” จ้าว ชิ่งเถียน ถาม

“ให้แล้วค่ะ” เฉิน จิ้งเจีย ตอบอย่างใจลอย

“ไวน์ขวดนั้นไม่ถูกเลยนะ พวกเขาดื่มปุ๊บก็รู้ว่าเป็นไวน์ดี ไม่ทำให้เธอเสียหน้าแน่นอน”

“แต่ฉันเห็น หลินเจียง อยู่ชั้นบน”

“หลินเจียง? อดีตสามีเธอ?”

“อืม”

“น่าจะมีคนเลี้ยงเขาล่ะมั้ง ที่แพงขนาดนี้ เขาจ่ายไม่ไหวหรอก”

“คนที่ทานอาหารกับเขา ก็คือลูกสาวเจ้านายของเรานั่นแหละ”

“ห๊ะ? ไม่จริงน่า?” จ้าว ชิ่งเถียน พูดอย่างประหลาดใจ “นี่ไม่อยากจะสู้ชีวิตแล้วเหรอ? เตรียมจะเกาะขาใหญ่?”

“ไม่รู้สิ แต่ฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกัน”

“คนแบบนี้นี่มันน่าสมเพชจริงๆ” จ้าว ชิ่งเถียน คีบบุหรี่พูด “แต่เธอก็ไม่ต้องคิดมากหรอก บ้านเจ้านายของเธอรวยล้นฟ้า หาเขยก็ต้องดูที่ความเหมาะสม(1) เป็นไปไม่ได้ที่จะไปหาเขา”

ฟู่...

เฉิน จิ้งเจีย ถอนหายใจ

เมื่อได้ยิน จ้าว ชิ่งเถียน พูดแบบนี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

คนอื่นไม่รู้ ตัวเองจะไม่รู้ได้ยังไง

ก็แค่มีหน้าตาดีหน่อย ด้านอื่นไม่มีข้อดีอะไรเลย

จะไปเกาะขาใหญ่ของเศรษฐีรุ่นสองได้อย่างไรเล่า!

………

เฉิน จิ้งเจีย จากไปแล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดถึงเธออีก

ในวงการทำงานเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก ฉิน ยางยาง เองก็ทำเรื่องแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่จุดประสงค์แตกต่างกันเท่านั้น

“พี่เจียงคะ ไวน์ขวดนี้ดูไม่เลวเลยนะ ดื่มสักหน่อยไหมคะ?” ฉิน โยวโยว พูด “ดื่มเสร็จแล้วก็เรียกคนขับรถแทนกลับ”

“ตอนแรกก็ไม่ได้ดื่มแล้ว ตอนนี้ก็ไม่ดื่มแล้วครับ ไวน์ขวดนี้พวกคุณเอากลับไปเถอะ” หลินเจียง ยิ้มแล้วพูด “ได้ยินว่าดื่มนิดหน่อยก่อนนอนดีต่อผิวด้วยนะ”

“อ๊าา พี่พูดถูกจริงๆ ด้วย แต่ฉันไม่มีนิสัยแบบนี้ พี่สาวฉันทุกวันก่อนนอนจะดื่มนิดหน่อย”

“อืม” หลินเจียง ยิ้มพยักหน้า

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็คุยกันเรื่องอื่นๆ อีก ฉิน ยางยาง นานๆ ทีจะพูดเสริมบ้าง และก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความสองสามครั้ง มื้ออาหารก็ดำเนินไปในสภาพแวดล้อมและบรรยากาศแบบนี้จนกระทั่งสิ้นสุดลง

“พี่เจียงคะ เพิ่งจะสามทุ่มเอง ไปร้องเพลงกันไหมคะ?” หลังจากออกจากห้องส่วนตัวแล้ว ฉิน โยวโยว ก็พูด “กลับไปเร็วขนาดนี้ ไม่มีอะไรน่าสนุกเลย”

“เธอคิดว่าใครก็เหมือนเธอรึไง ทุกคืนไม่ยอมนอน ออกไปเที่ยวจนถึงดึกดื่นถึงจะกลับบ้าน” ฉิน ยางยาง ยิ้มพลางตำหนิ

เดิมที หลินเจียง ก็ตั้งใจจะปฏิเสธ แต่คำพูดของ ฉิน ยางยาง ก็เป็นการปูทางให้เรื่องนี้แล้ว

“โธ่ หนูที่ไหนจะออกไปทุกวัน พี่อย่ามาทำลายชื่อเสียงหนูสิ ก็แค่นานๆ ทีออกไปเล่นกับเพื่อนบ้าง”

หลังจากเถียงกลับไปหนึ่งประโยค ฉิน โยวโยว ก็มอง หลินเจียง

“พี่เจียงคะ ไปร้องเพลงกันไหม? หรือว่าจะหาบาร์ไปเล่นกัน?”

“ผมไม่ไปแล้วครับ ต้องกลับไปเตรียมของ”

“ห๊ะ? ดึกขนาดนี้แล้วยังต้องกลับไปเตรียมของอีกเหรอ? ลำบากเกินไปแล้วนะคะ”

“อยากหาเงินก็ไม่มีอะไรที่ไม่ลำบากหรอกครับ เป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องสงสารผมหรอก” หลินเจียง ยิ้มพูด

“ก็ได้ค่ะ งั้นเราไว้นัดกันใหม่นะคะ”

“ครับ”

ขณะที่พูด ทั้งสามคนก็มาถึงเคาน์เตอร์ ฉิน ยางยาง เดินเข้าไปจ่ายเงิน

“สวัสดีค่ะ เมื่อครู่คุณผู้ชายท่านนี้ จ่ายเงินไปหมดแล้วค่ะ”

“จ่ายหมดแล้ว?”

ฉิน ยางยาง มอง หลินเจียง อย่างประหลาดใจ นี่มันเกินความคาดหมายของเธอ

“พี่เจียง? บอกแล้วไงคะว่าฉันเลี้ยงพี่ ทำไมพี่ยังจ่ายเงินไปล่ะคะ”

“ออกมาทานข้าวกันครั้งแรก จะให้คุณผู้หญิงจ่ายเงินได้ยังไงล่ะครับ”

“แบบนั้นก็ไม่ได้นี่นา ไหนบอกแล้วว่าเป็นฉันเลี้ยง”

“ก็ไม่ใช่ว่าจะกินกันแค่ครั้งนี้ ครั้งหน้าคุณค่อยเลี้ยงก็ได้เหมือนกัน”

“งั้นตกลงตามนี้นะคะ ครั้งหน้าออกมาฉันเลี้ยง”

ออกมาข้างนอก แน่นอนว่าหน้าตาเป็นสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเอง

จ่ายเงินไปก่อน จะได้ไม่ถูกมองว่าเป็นคนมาขอกินฟรี!

ทั้งสามคนเดินออกมานอกร้าน แต่ยังไม่รีบขึ้นรถ ฉิน ยางยาง หันกลับมามอง หลินเจียง

“วันนี้ทำให้คุณสิ้นเปลืองแล้ว คุณกับ โยวโยว เป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้”

“ในเมื่อเป็นเพื่อนกัน ก็ไม่ต้องใส่ใจมากขนาดนั้นหรอกครับ ต่อไปมีโอกาสอีกเยอะ”

“ค่ะ งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ ไว้มีโอกาสค่อยนัดเจอกันใหม่”

“ได้ครับ”

รถของทั้งสองคนจอดอยู่ที่ประตู ฉิน โยวโยว ไม่ได้ขับรถ ขึ้นไปนั่งบนรถซีรีส์ 7 ของ ฉิน ยางยาง

“พี่เจียงคะ พวกเราไปก่อนนะ พี่ขับรถช้าๆ นะคะ พรุ่งนี้จะไปกินบะหมี่ที่ร้านค่ะ”

“ได้ครับ เดินทางปลอดภัยนะ”

ฉิน ยางยาง สตาร์ทรถ ลดกระจกรถลง พูดอย่างสุภาพ

“พวกเราไปก่อนนะคะ”

“ขับรถช้าๆ ครับ”

“ค่ะ”

ฉิน ยางยาง ขับรถ ค่อยๆ ขับออกจากลานจอดรถ

ในขณะที่กำลังจะปิดกระจกรถ ก็ได้ยินเสียง ‘ติ๊ด ติ๊ด’

เธอมองกระจกหลังตามสัญชาตญาณ ก็พบว่าเป็น หลินเจียง ที่กดกุญแจรถ

มายบัค SUV?!

ถึงแม้รถของ หลินเจียง จะยังจอดอยู่ในช่องจอด แต่ด้วยขนาดที่ใหญ่ทำให้หน้ารถยื่นออกมาส่วนหนึ่ง เผยให้เห็นโลโก้ Double M ข้างบน

ฉิน ยางยาง ไม่ค่อยรู้เรื่องรถ แต่กลับรู้จักมายบัค

เพราะพ่อของเธอก็ขับรุ่นนี้!

เพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ดูผิด ฉิน ยางยาง จงใจชะลอความเร็วของรถ จ้องมองกระจกหลังตลอดเวลา จนกระทั่ง หลินเจียง ขึ้นรถ ค่อยๆ ขับออกจากช่องจอด

เป็นรถที่เขาขับมาจริงๆ!

ฉิน ยางยาง ค่อนข้างจะไม่เข้าใจผู้ชายที่ชื่อ หลินเจียง คนนี้แล้ว

ถ้าเขาพูดบนโต๊ะอาหารว่าจะซื้อบ้านที่เซ็นจูรี่ ไทรอัมพ์ และการกระทำที่จ่ายเงินล่วงหน้า เป็นไปเพื่อรักษาหน้าตัวเอง แต่การกระทำที่ขับรถเมื่อครู่ เธอก็ไม่เข้าใจแล้ว

ถ้าอยากจะอวดฐานะของตัวเอง ก็ต้องเอารถออกมาโชว์แน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่จะรอให้ตัวเองไปแล้ว ถึงได้ขับรถจากไปอย่างเงียบๆ

การกระทำที่ขัดแย้งกันสองอย่าง ทำให้ ฉิน ยางยาง ค่อนข้างไม่เข้าใจ

ยิ่งทำให้เธอคาดเดาผู้ชายที่ชื่อ หลินเจียง คนนี้ไม่ได้มากขึ้น

ที่สำคัญที่สุดคือ …เขาเอารถคันนี้มาจากไหน?

คนทั่วไปซื้อรถแบบนี้ไม่ได้แน่ เจ้าของร้านบะหมี่เล็กๆ ดูเหมือนจะไม่รู้จักเพื่อนที่รวยขนาดนี้

ผู้ชายคนนี้ แปลกดีนะ…

…………

(1)[ความเหมาะสม (门当户对) – เป็นแนวคิดดั้งเดิมของจีน หมายถึงการแต่งงานระหว่างคนสองคนควรมาจากครอบครัวที่มีสถานะทางสังคมและเศรษฐกิจทัดเทียมกัน เพื่อให้ชีวิตคู่ราบรื่นและไม่มีปัญหาเรื่องความแตกต่างทางฐานะ]