บทที่ 66 เว่ยป๋อเปิดตัว ยอดลงทะเบียนสิบล้าน ปลุกขวัญกำลังใจ!

24 กรกฎาคม 2006 เวลา 00:13 น.
“พี่หวัง ช่วยเปิดเครื่องค้างคืนให้เครื่องหนึ่ง แล้วก็บะหมี่ถ้วยหนึ่ง เพิ่มไส้กรอกแฮมอีกหนึ่งแท่งด้วยครับ!”
หลี่จิงผลักประตูเดินเข้ามาในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ‘จ้านเสิน’ แล้วตะโกนบอกคนที่เคาน์เตอร์ร้านอย่างคุ้นเคย
พี่หวังได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่จิงก็ยิ้มแล้วพูดว่า “หลี่จิง มาแล้วเหรอ? ค้างคืน 8 หยวน บะหมี่ถ้วย 3 หยวน ไส้กรอกแฮม 1.5 หยวน ทั้งหมด 12.5 หยวน”
หลี่จิงไม่รอช้า ควักกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง นับเงิน 12.5 หยวนส่งให้พี่หวัง
พี่หวังรับเงินแล้วก็เริ่มจัดการบนคอมพิวเตอร์ควบคุม
ไม่นาน กระดาษแผ่นเล็กที่บันทึกชื่อบัญชีและรหัสผ่านสำหรับเข้าสู่ระบบก็ถูกพิมพ์ออกมา
พี่หวังเอื้อมมือไปฉีกกระดาษแผ่นเล็กส่งให้หลี่จิงแล้วพูดอย่างยิ้มแย้ม “หลี่จิง นายไปเปิดเครื่องก่อนเลย เดี๋ยวบะหมี่จะเอาไปให้ที่โต๊ะนะ ที่เดิมเครื่องเบอร์ 188 ใช่ไหม?”
หลี่จิงรับกระดาษแผ่นเล็ก พยักหน้าให้พี่หวังอย่างสุภาพ ตอบกลับไปว่า “ใช่ครับ เครื่องเบอร์ 188” แล้วก็หันหลังเดินออกจากเคาน์เตอร์ไปยังคอมพิวเตอร์หมายเลข 188
ในเวลานี้ อินเทอร์เน็ตคาเฟ่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟและเต็มไปด้วยเสียงจอแจของผู้คน!
บรรยากาศที่คึกคักนี้ทำให้หลี่จิงที่เดินเข้ามาเกิดความรู้สึกเหมือนภาพลวงตา นี่ดูไม่เหมือนการเล่นเกมข้ามคืนในเช้ามืดวันจันทร์ แต่เหมือนเป็นตอนกลางวันของวันหยุดสุดสัปดาห์เสียมากกว่า
“หลี่จิง ทางนี้!”
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหานซู่เพื่อนสนิท หลี่จิงก็เร่งฝีเท้าเดินไปที่หน้าเครื่อง 188 ดึงเก้าอี้ออกมานั่งลง กดปุ่มเปิดเครื่อง แล้วหันไปมองหานซู่ที่เครื่อง 187 ข้างๆ
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ใบหน้าของหานซู่แดงก่ำ ดวงตาทั้งสองจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ มือขวาคอยควบคุมเมาส์ กดบ้าง เลื่อนบ้าง ท่าทางดูเหมือนกำลังตื่นเต้นอย่างมาก!
หลี่จิงประหลาดใจเล็กน้อย จึงเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของหานซู่ เห็นตัวอักษรและรูปภาพปรากฏอยู่บนหน้าจออย่างเลือนลาง
เขายื่นมือไปตบแขนหานซู่แล้วถามอย่างสงสัย “เป็นอะไรไป? เว็บไซต์กากๆ มีอะไรน่าดูขนาดนั้น? ไปเล่นเจิงถูได้แล้ว!”
หานซู่หันมามองหลี่จิง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขาพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “ยังจะเล่นเจิงถูบ้าบออะไรอีก! เมื่อกี้ฉันฝากข้อความถึงหลิวเทียนเซียน แล้วเธอก็ตอบกลับมาด้วย! พระเจ้า! นั่นนางฟ้าในฝันของฉันเลยนะ!”
หลิวเทียนเซียนตอบหานซู่?
อะไรกัน?
สมองของหลี่จิงมึนงงไปชั่วขณะ!
หรือว่าเพื่อนของเขาจะเล่นเน็ตจนเกิดภาพหลอนไปแล้ว?!
หานซู่ที่ยังคงตื่นเต้นเห็นสีหน้างุนงงของหลี่จิง ดูเหมือนจะเข้าใจว่าปัญหาอยู่ตรงไหน รีบอธิบายว่า “นายลืมเว่ยป๋อที่ดาราดังๆ เล่นกันเยอะแยะไปแล้วเหรอ? มันเพิ่งเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อกี้นี้เอง ผู้ใช้สามารถลงทะเบียนเข้าใช้งานได้แล้ว!
อ้อ ไอดอลของนาย หานหาน ก็เพิ่งโพสต์ข้อความบนเว่ยป๋อด้วยนะ! นายลองเข้าไปดูเองสิ!”
เว่ยป๋อ!
หลี่จิงนึกถึงโฆษณาสุดแปลกใหม่ที่สร้างกระแสฮือฮาทั้งในโลกออนไลน์และโลกแห่งความเป็นจริงตลอดสิบวันที่ผ่านมาได้ทันที!
ในยุคนี้ใครเคยเห็นวิธีการโปรโมทแบบนี้บ้าง?
ความคาดหวังถูกปลุกขึ้นมาในทันที!
แต่สิ่งที่น่ารังเกียจคือ เว่ยป๋อเฮงซวยนี่ดันตั้งเวลานับถอยหลังสิบวัน!
ในช่วงสิบวันนี้ นอกจากดาราและคนดังที่สามารถใช้งานได้ตามปกติแล้ว คนอื่นๆ ทำได้เพียงแค่มองตาปริบๆ ไม่สามารถลงทะเบียนเข้าใช้งานได้
กลยุทธ์ยั่วเย้านี้แทบจะทำให้ทุกคนรอคอยจนแทบคลั่ง!
และยังก่อให้เกิดสถานการณ์ประหลาด นั่นคือ ฟอรัมต่างๆ ในอินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยเสียงด่าทอ!
เสียงสาปส่งบริษัทเว่ยป๋อ สาปส่งเจ้านายของเว่ยป๋อดังไม่ขาดสาย!
ถ้าคำสาปแช่งในโลกออนไลน์เป็นจริงขึ้นมาได้ ตระกูลของอันซินคงได้ขึ้นสวรรค์กันยกแผง!
แน่นอนว่า หลังจากที่อันซินเห็นคำสาปแช่งเหล่านี้ในโลกออนไลน์ เขาก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไร เพราะคนในตระกูลของเขาขึ้นสวรรค์ไปนานแล้ว
ด่าก็ส่วนด่า แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความคาดหวังของผู้คนก็ถูกดึงขึ้นจนเต็มเปี่ยม!
เมื่อได้สติ หลี่จิงก็รีบเลื่อนเมาส์เปิดเบราว์เซอร์ขึ้นมา พิมพ์ www.weibo.com ลงไปอย่างคล่องแคล่ว
ก็ไม่แปลกที่หลี่จิงจะพิมพ์ที่อยู่นี้ได้อย่างชำนาญ เพราะช่องทางการโฆษณาของเว่ยป๋อนั้นมันช่างเหลือเชื่อเกินไป!
โทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ อินเทอร์เน็ต ไม่ว่าจะที่ไหนก็มีแต่โฆษณาของเว่ยป๋อ การจะมองข้ามไปนั้นเป็นไปไม่ได้เลย!
ไม่นาน หน้าแรกของเว่ยป๋อก็ปรากฏขึ้นมา
หลี่จิงไม่ได้อยู่ที่หน้าแรกนานนัก เขาเลื่อนเมาส์ไปคลิกที่ลิงก์ลงทะเบียน กรอกข้อมูลที่เกี่ยวข้องอย่างรวดเร็ว และเริ่มกระบวนการลงทะเบียน
เมื่อลงทะเบียนเสร็จสิ้น หน้าจอก็กลับมาที่หน้าแรกของเว่ยป๋อที่เรียบง่ายทันที
หลี่จิงพิมพ์ชื่อไอดอลของเขา หานหาน ลงในช่องค้นหาบนหน้าแรก แล้วกดปุ่ม เอ็นเทอร์
“ผมหานหาน ยินดีต้อนรับสู่เว่ยป๋อ มาท่องโลกโซเชียลแห่งอนาคตไปด้วยกัน!”
เมื่อเห็นเนื้อหาในเว่ยป๋อของหานหานที่ปรากฏบนหน้าจอ ใบหน้าของหลี่จิงก็เผยรอยยิ้มออกมา
ในที่สุดก็ได้เจอกัน!
จากนั้นเขาก็เริ่มคลิกเมาส์ทำรายการต่างๆ และเริ่มต้นการเดินทางบนเว่ยป๋อของตัวเองอย่างเป็นทางการ
…
24 กรกฎาคม 2006 เวลา 02:06 น. ห้องประชุมบริษัทเว่ยสือไต้อินฟอร์เมชันเทคโนโลยี
“ท่านประธาน! ยอดผู้ใช้งานที่ลงทะเบียนแบบเรียลไทม์ของเว่ยป๋อทะลุ 10 ล้านคนแล้วครับ!”
พนักงานที่รับผิดชอบการตรวจสอบข้อมูลการลงทะเบียนของผู้ใช้เดินเข้ามาในห้องประชุมอย่างรวดเร็ว และตะโกนรายงานจำนวนผู้ใช้ที่ลงทะเบียนแบบเรียลไทม์ของเว่ยป๋อออกมาด้วยความตื่นเต้น
“โอ้โห!”
“เว่ยป๋อสุดยอด!”
“ท่านประธานสุดยอด!”
พนักงานทุกคนที่กำลังยุ่งอยู่ในห้องประชุม เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ก็ไม่สามารถเก็บความตื่นเต้นไว้ได้อีกต่อไป และเริ่มโห่ร้องด้วยความดีใจทันที!
เมื่อมองดูภาพที่พนักงานกำลังเฉลิมฉลองกันอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดอันซินก็วางความตึงเครียดที่เกาะกุมในใจลงได้ เขานั่งลงบนเก้าอี้และถอนหายใจยาวออกมาอย่างช้าๆ
เป็นการเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบ!
หลังจากสงบอารมณ์ที่ตื่นเต้นเล็กน้อย อันซินก็ลุกขึ้นยืนตบมือเพื่อหยุดการเฉลิมฉลองในห้องประชุม แล้วพูดกับพนักงานทุกคนในห้องด้วยรอยยิ้มและเสียงอันดังว่า “ทุกคน พวกเราพิชิตยอดเขาผู้ใช้งาน 10 ล้านคนได้สำเร็จแล้ว!
แต่หลังจากนี้ยังมียอดเขา 20 30 50 ล้าน หรือแม้กระทั่ง 100 ล้านคนที่รอให้พวกเราไปพิชิต!
ดังนั้นเรายังไม่ถือว่าประสบความสำเร็จเสียทีเดียว ในอนาคตเราต้องรักษาหัวใจของการแข่งขันไว้ ต้องกล้าหาญมุ่งไปข้างหน้าเสมอ จนกว่าเราจะพิชิตยอดเขาผู้ใช้งานทั้งหมดได้ นั่นแหละเราถึงจะเรียกว่าประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง!
แน่นอน เพื่อเป็นการขอบคุณทุกคนที่ทำงานอย่างหนักในช่วงเวลานี้ ผมขอประกาศเรื่องหนึ่ง พนักงานทุกคนของบริษัทจะได้รับโบนัส 5,000 หยวน และในอนาคตตราบใดที่...”
“โอ้โห!”
“ท่านประธานสุดยอด!”
“ท่านประธานจงเจริญ!”
เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นดีใจของพนักงานขัดจังหวะคำพูดของอันซินทันที
อันซินยิ้มพลางยักไหล่ ปล่อยให้พนักงานเฉลิมฉลองกันต่อไป!
หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ การเฉลิมฉลองก็ค่อยๆ สงบลง
อันซินเห็นดังนั้นจึงกล่าวเสริมต่อไปว่า “อืม รางวัลสำหรับการบรรลุยอดผู้ใช้งาน 10 ล้านคนครั้งนี้คือโบนัส 5,000 หยวนสำหรับพนักงานทุกคน ในอนาคตทุกๆ 10 ล้านผู้ใช้งานที่เพิ่มขึ้น จะได้รับโบนัสอีก 5,000 หยวน ไม่จำกัดเพดานสูงสุด ดังนั้นทุกคนพยายามเข้านะ!”
“ท่านประธานสุดยอด!”
“ท่านประธานใจกว้างมาก!”
ความคลั่งไคล้ของพนักงานที่เพิ่งจะสงบลง กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งเพราะรางวัลที่อันซินประกาศเพิ่มเติม!
อันซินเห็นดังนั้นก็ยิ้ม แล้วโบกมือให้จ้าวรุ่ยและเหอเว่ยตงที่อยู่ใต้โต๊ะทำงาน ส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนตามมา จากนั้นก็เดินออกจากห้องประชุมกลับไปยังห้องทำงาน ซีอีโอ