ช่วยไม่ได้...ก็ข้ารวย

บทที่ 19 ช่วยไม่ได้...ก็ข้ารวย

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของสตรีทั้งสอง หลี่ฉางอันก็มีสีหน้างุนงงไปชั่วขณะ

แต่ในไม่ช้า เขาก็เข้าใจสถานการณ์

หลี่ฉางอันพลันยกมือขึ้นดีดหน้าผากของอึ้งย้งเบาๆ ไปหนึ่งที

“อายุอานามก็ยังน้อย ในหัวกลับมีแต่เรื่องอะไรไร้สาระเต็มไปหมด?"

หลังจากบ่นใส่อึ้งไปหนึ่งประโยค หลี่ฉางอันก็กล่าวต่อ “เดี๋ยวข้าจะนำม่านมากั้นกลางบ่อน้ำพุร้อน แบ่งออกเป็นสองฝั่ง”

“ฝั่งหนึ่งเป็นของข้า อีกฝั่งให้พวกเจ้าใช้"

“หากพวกเจ้ายังคิดว่าไม่เหมาะสม อย่างมากก็แค่ผลัดกันลงแช่”

“อย่างไรเสียนี่ก็เป็นน้ำพุร้อนที่ไหลเวียนตลอดเวลา มันจะสะอาดอยู่เสมอ”

เมื่อเห็นหลี่ฉางอันคิดการณ์ไตร่ตรองรอบคอบถึงเพียงนี้ อึ้งย้งก็เลิกคิ้วขึ้น

“เจ้าคิดไว้ขนาดนี้เชียว?”

หลี่ฉางอันตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “มิเช่นนั้นเล่า? ชายหญิงแตกต่างกัน หากไม่คิดเรื่องพวกนี้ เกิดพวกเจ้าเข้าใจผิดว่าข้าคิดจะเอาเปรียบจะทำเช่นไร?”

พูดพลาง มือของหลี่ฉางอันก็กวักน้ำในบ่อไปมาสองสามครั้ง

ขณะที่เคลื่อนไหวอยู่นั้น หลี่ฉางอันก็ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วพูดว่า “จริงสิ ทำแผ่นไม้ลอยน้ำได้นี่ เวลาแช่น้ำพุร้อนตอนกลางคืนจะได้วางสุราไว้บนนั้นได้ แถมยังวางผลไม้ไว้ได้อีกด้วย”

สิ้นเสียง หลี่ฉางอันก็ลุกขึ้นเดินไปยังมุมหนึ่งในลานเรือนที่เก็บกองไม้ไว้

เมื่อเห็นหลี่ฉางอันเลือกไม้แล้วเริ่มลงมือทำของ อึ้งย้งก็เบะปากเล็กน้อย

ทว่ามือของนางยังคงแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนตลอดเวลา

เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของน้ำ ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกอยากจะลงไปแช่ให้สบายตัวตั้งแต่ตอนนี้เลย

อึ้งย้งอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง

“กระทั่งของอย่างบ่อน้ำพุร้อนยังสร้างขึ้นมาได้ เจ้าหมอนี่ช่างรู้จักเสพสุขจริงๆ”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เอี้ยง้วยหวนนึกถึงหลายวันที่ผ่านมาที่ได้ใช้เวลาร่วมกับหลี่ฉางอัน แล้วก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว

นางจ้องมองบ่อน้ำพุร้อนเบื้องหน้าอยู่หลายวินาที ก่อนจะค่อยๆ เดินไปที่ขอบบ่อแล้ววางมือลงในน้ำเช่นเดียวกับอึ้งย้ง

เมื่อฝ่ามือที่เย็นเฉียบสัมผัสกับน้ำพุร้อนที่อุ่นกำลังดี ความรู้สึกอบอุ่นนั้นก็ชัดเจนเป็นพิเศษ

เมื่อคิดว่าคืนนี้จะได้ลงไปแช่กายในบ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้ มุมปากของเอี้ยง้วยก็ยกขึ้นเป็นรอยโค้งงดงาม ดวงตาของนางเปล่งประกายแห่งความคาดหวังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ยามค่ำคืน…

หลังจากล้างถ้วยชามเสร็จเรียบร้อย อึ้งย้งก็รีบวิ่งกลับห้องของตนอย่างตื่นเต้น

ไม่นานนัก ขณะที่อึ้งย้งกำลังรอคอย เอี้ยง้วยก็เดินออกมาจากห้องเช่นกัน

เมื่อเห็นท่าทีของสตรีทั้งสอง หลี่ฉางอันก็เอ่ยขึ้น “อย่าเพิ่งรีบเข้าไป”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฉางอัน ทั้งสองก็หยุดชะงัก อึ้งย้งหันกลับมาถาม “ทำไมหรือ?”

หลี่ฉางอันตอบ "แช่เช่นนี้เฉยๆ มันน่าเบื่อ เดี๋ยวข้าจะเติมอะไรลงไปหน่อย"

พูดจบ ท่ามกลางความสงสัยของหญิงสาวทั้งสอง หลี่ฉางอันก็เดินเข้าไปในห้องเก็บสุรา

เมื่อออกมาอีกครั้ง ในมือของเขาก็มีไหสุราเพิ่มขึ้นมาหนึ่งไห

เมื่อเห็นของในมือหลี่ฉางอัน อึ้งย้งก็อุทานอย่างตกตะลึง “เจ้าจะเทสุราลงไปรึ?”

หลี่ฉางอันพยักหน้า “ถูกต้อง!”

อึ้งย้งทำหน้าแปลกๆ “นี่เจ้าจะแช่น้ำพุร้อนหรือแช่สุรากันแน่? ใส่ของนี่ลงไป เดี๋ยวพอแช่เสร็จมิใช่ว่าตัวจะเหม็นกลิ่นสุราหรอกหรือ?”

หลี่ฉางอันกลอกตา “เจ้าจะแช่ก็แช่ ไม่แช่ก็แล้วแต่เจ้า หากเจ้าไม่พอใจ ก็รออีกครึ่งชั่วยามให้สุราในบ่อเจือจางลงก่อนแล้วค่อยเข้าไปก็ได้”

สิ้นเสียง หลี่ฉางอันก็หยิบเสื้อผ้าสะอาดและผ้าเช็ดตัวเดินตรงไปยังบ่อน้ำพุร้อน

เมื่อลงไปในบ่อ สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของน้ำ หลี่ฉางอันก็ครางออกมาอย่างสบายใจ “อืมมม”

หลังจากแช่อยู่ราวหนึ่งหรือสองนาที หลี่ฉางอันก็เปิดไหสุราที่นำออกมาจากห้องเก็บสุราก่อนหน้านี้

ทันทีที่จุกไม้ถูกเปิดออก กลิ่นหอมสดชื่นของดอกโบตั๋นก็ลอยฟุ้งออกมา

เมื่อสุราถูกเทลงไปในบ่อ ท่ามกลางไอน้ำที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วทั้งบ่อ ตอนนี้น้ำก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ

และด้วยแรงขับเคลื่อนของน้ำพุร้อนที่อุ่นกำลังดี กลิ่นหอมก็พลันกระจายออกไปจนทั่วบริเวณรอบบ่อน้ำพุร้อน

และในตอนที่สุราทั้งไหถูกเทลงไปในบ่อน้ำพุร้อนจนหมดแล้ว ขณะที่แช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้

หลี่ฉางอันก็รู้สึกราวกับว่ามีอะไรยุบยิบๆ มาสัมผัสอยู่รอบตัว

คล้ายๆ กับการทำสปาปลา ในชาติก่อนของเขา ให้สัมผัสเย็นๆ เล็กน้อย

เมื่อรวมกับความอบอุ่นดั้งเดิมของน้ำพุร้อน ทำให้ในขณะนี้หลี่ฉางอันรู้สึกสบายจนต้องหลับตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเพลิดเพลิน

“หืม? นี่สุราอะไรกัน เหตุใดจึงหอมเช่นนี้?”

ในตอนนั้นเอง ศีรษะเล็กๆ ศีรษะหนึ่งก็โผล่เข้ามา จมูกน้อยๆ พยายามสูดดมกลิ่นรอบๆ อย่างขะมักเขม้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

หลี่ฉางอันไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น “จ้าวตานหง สุราอีกชนิดหนึ่ง”

พูดจบ เขาก็หยิบจอกสุราจากแผ่นไม้ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำขึ้นมาจิบเบาๆ แล้วถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย

บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสำราญใจ

อึ้งย้งมองท่าทางเปี่ยมสุขของหลี่ฉางอันผ่านแสงไฟจากโคมที่แขวนอยู่บนกำแพง แล้วมองไปยังน้ำในบ่อที่กลายเป็นสีแดงจางๆ ท่ามกลางไอน้ำ ใบหน้าเล็กๆ ของนางเต็มไปด้วยความลังเล

นางชักศีรษะกลับไป แล้วหันไปพูดกับเอี้ยง้วยที่อยู่ข้างๆ “เจ้าหมอนั่นใช้สุราใหม่”

เอี้ยง้วยเลิกคิ้ว “สุราใหม่หรือ มีสรรพคุณอะไร?”

ใบหน้าเล็กๆ ของอึ้งย้งปรากฏแววลังเล “ข้าเองก็ไม่รู้หรอก! แต่ดูท่าทีของเจ้าหมอนั่นแล้ว เห็นทีจะสุขสำราญไม่น้อย”

ครู่ต่อมา อึ้งย้งก็กัดฟันพูด “ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็มีม่านกั้นอยู่ เขาย่อมไม่อาจมองเห็นได้”

พูดจบ อึ้งย้งก็กล่าวอย่างแน่วแน่ “พี่สาวเล้ง ข้าเข้าไปก่อนนะ!”

สิ้นเสียง นางก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกอดเสื้อผ้าเดินเข้าไปอย่างองอาจ

เมื่อมองดูท่าทางอันห้าวหาญองอาจของอึ้งย้ง เอี้ยง้วยก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

และเมื่อสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากด้านใน นางก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าตามเข้าไปเช่นกัน

ในขณะนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับการเข้ามาของสองสาวงาม หลี่ฉางอันกลับไม่แม้แต่จะอยากยกเปลือกตาขึ้นมามอง

ร่างกายและจิตใจของเขากำลังจมดิ่งอยู่กับช่วงเวลาอันแสนวิเศษนี้

“หืม?”

ทว่า ขณะที่หลี่ฉางอันกำลังดื่มด่ำกับการแช่น้ำจนยากจะถอนตัว เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจของอึ้งย้งก็ดังขึ้นมาจากอีกฟากของม่าน

จากนั้น อึ้งย้งที่กำลังตกตะลึงก็เลิกม่านขึ้น จ้องมองไปยังหลี่ฉางอันแล้วเอ่ยถาม “สุราของเจ้า...สามารถขัดเกลาร่างกายได้ด้วยหรือ?”

หลี่ฉางอันพยายามอย่างยากลำบากที่จะลืมตาขึ้นเหลือบมองอึ้งย้งแวบหนึ่ง

หางตาของเขายังเหลือบไปเห็นเอี้ยง้วยที่ในขณะนี้ก็ลงมาอยู่ในบ่อน้ำพุร้อนเช่นกัน เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่องดุจหิมะเล็กน้อย

จากนั้นเปลือกตาของเขาก็ปิดลงอีกครั้ง ตอบรับ “อืม” ในลำคอเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ไม่เหมือนกับ ‘ดอกท้อเมามาย’ สรรพคุณของจ้าวตานหงคือสามารถหล่อหลอมร่างกายและอวัยวะภายในได้”

“เพียงแต่หากเทียบกับการดื่มโดยตรง การนำมาแช่กายย่อมให้ผลด้อยกว่าอยู่บ้าง”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฉางอันที่อยู่ข้างๆ ทั้งอึ้งย้งและเอี้ยง้วยต่างก็มุมปากกระตุก ในหัวของทั้งสองปรากฏคำสี่คำขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“ล้างผลาญโดยแท้”

อึ้งย้งอดไม่ได้ที่จะถาม “ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะด้อยกว่า แล้วเหตุใดยังเทสุราลงไปอีกเล่า? มิหนำซ้ำยังเทลงไปอีกตั้งไหใหญ่!”

หลี่ฉางอันเชิดคางขึ้นเล็กน้อย โบกมืออย่างไม่แยแสพลางกล่าวว่า “ช่วยไม่ได้...ก็ข้ารวย”

เอี้ยง้วย: “.......”

อึ้งย้ง: “.......”