บทที่ 18 สวมรอยหมูหลอกกินเสือ

ไม่นานนัก ผู้จัดการหลี่ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เหอตงก็เดินเข้ามาในห้อง ในมือของเขาถือซองจดหมายอยู่ปึกหนึ่ง
“ทุกท่านครับ ผมจะขออธิบายกฎการประมูลในวันนี้ เดี๋ยวผมจะแจกซองจดหมายให้ทุกท่านคนละหนึ่งซอง ให้ทุกท่านดึงกระดาษขาวข้างในออกมา เขียนราคาที่เสนอลงไป แล้วใส่กลับเข้าไป มอบให้ผมก็พอครับ แต่ราคาของที่ดินผืนนี้ ต่ำสุดต้องไม่ต่ำกว่า 1,200,000 ดอลลาร์ฮ่องกง ทุกท่านสามารถเพิ่มราคาได้ ยังไงวันนี้ใครให้ราคาสูงสุดก็ได้ไป”
คนหลายกลุ่มข้างล่างต่างพากันใจหายวาบ ราคาเริ่มต้นก็ 1,200,000 ดอลลาร์ฮ่องกงแล้ว เกินความคาดหมายของพวกเขาไปมาก
ผู้จัดการหลี่ไม่ได้พูดอะไรมาก แจกซองจดหมายให้ทุกคนทีละคน พร้อมกับปากกาหนึ่งด้าม
ตอนที่มาถึงหน้าหลินจื้อเชา ผู้จัดการหลี่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณคือคุณหลินเจ้านายผู้คิดค้นการแบ่งขายเป็นชั้นและการขายห้องชุดที่ยังสร้างไม่เสร็จใช่ไหมครับ?”
พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะการแบ่งขายเป็นชั้นและการผ่อนชำระ ที่ดินผืนนี้ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เหอตงจะราคาแพงขนาดนี้ได้อย่างไร คนที่มาประมูลจะเยอะขนาดนี้ได้อย่างไร!
หลินจื้อเชารีบพูดว่า “ใช่ครับ ไม่คิดว่าผู้จัดการหลี่จะเคยได้ยินชื่อผมด้วย เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ!”
ผู้จัดการหลี่เผยสีหน้าที่เป็นมิตร พูดว่า “คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ ตอนนี้ทั้งฮ่องกงรู้จักคุณหมดแล้ว!”
แต่ในใจเขาก็สงสัยว่าหลินจื้อเชาจะมีกำลังพอที่จะเข้าร่วมการประมูลเหรอ?
จากนั้น ทุกคนก็หาที่นั่งเงียบๆ เตรียมเขียนราคา
บางคนถึงกับวิ่งออกไปที่ทางเดินข้างนอก ครุ่นคิดหาราคาที่ดี ที่จะชนะการประมูลได้ และยังประหยัดเงินได้อีกด้วย
มีเพียงหลินจื้อเชาเท่านั้น ที่เริ่มเขียนอย่างไม่ลังเล
เลี่ยวเป่าซานที่อยู่ไม่ไกลนัก คิดในใจว่า ‘เขียนอะไรเยอะแยะ แค่เติมตัวเลขก็พอแล้ว! หรือว่าจะเขียนขอความเมตตา?’
หลินจื้อเชาไม่สนใจสายตาของคนอื่น เขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว เริ่มจากเขียนเป็นภาษากวางตุ้งหนึ่งครั้ง แล้วก็เขียนเป็นภาษาอังกฤษอีกหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ใส่ลงในซองจดหมาย มอบให้ผู้จัดการหลี่
15 นาทีต่อมา ผู้จัดการหลี่ก็เปิดซองจดหมายต่อหน้าทุกคน และประกาศราคาโดยตรง
“บริษัทอสังหาริมทรัพย์จางซื่อ (จางจวิน) 1,250,000 ดอลลาร์ฮ่องกง”
ผู้จัดการหลี่เผยรอยยิ้มที่ดูถูกเล็กน้อย แถมยังส่ายหน้าอีกด้วย
จางจวินที่อยู่ข้างล่างรู้สึกเหมือนถูกดูถูกทันที อารมณ์เสียมาก
“บริษัทเลี่ยวซื่อ 1,300,000 ดอลลาร์ฮ่องกง” ผู้จัดการหลี่พยักหน้าเล็กน้อย รู้สึกว่าราคานี้ดี อาจจะชนะได้
จากนั้น ก็เปิดซองจดหมายอีกสองสามซอง ราคาล้วนต่ำกว่า 1,300,000 ดูเหมือนว่าทุกคนจะตกใจกับราคา 1,200,000 ดอลลาร์ฮ่องกง ไม่กล้าให้ราคาสูงเกินไป
บังเอิญเหลือซองจดหมายสุดท้าย ไม่ต้องคิด ก็เป็นราคาที่หลินจื้อเชาเสนอ
“ยินดีด้วยครับ คุณเลี่ยว” มีคนแสดงความยินดีกับเลี่ยวเป่าซานแล้ว
เลี่ยวเป่าซานเผยรอยยิ้ม แต่ในใจก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย มองผู้จัดการหลี่ด้วยสีหน้าที่จริงจัง
ผู้จัดการหลี่เปิดซองจดหมาย ขมวดคิ้ว แล้วก็ตั้งใจดู
นานมาก ผู้จัดการหลี่ก็เงยหน้าขึ้น พูดกับทุกคนว่า “ทุกท่านกรุณารอสักครู่ ผมต้องไปปรึกษาท่านเหอก่อน แล้วจะรีบมาให้คำตอบครับ”
พูดจบ ก็เดินออกไปทางประตู ปล่อยให้ทุกคนรออยู่ในห้องประชุม
ในทันที ทุกคนต่างพากันมองหลินจื้อเชาอย่างสงสัยว่าในซองจดหมายเขียนอะไรไว้
เลี่ยวเป่าซานก็ถามเช่นกัน “คุณหลินครับ เมื่อกี้ผมเห็นคุณเขียนเยอะมาก หรือว่าจะเป็นแผนเด็ดอะไรอีกครับ?”
หลินจื้อเชายิ้มแล้วพูดว่า “แผนเด็ดอะไรกัน เกรงว่าเดี๋ยวผมจะต้องโดนท่านเหอด่าแล้ว เพราะผมไม่มีเงิน ไม่ได้ตั้งใจจะจ่ายสักเซนต์เดียว”
ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ บางคนถึงกับพูดว่า
“คนหนุ่มนี่ทำอะไรหุนหันพลันแล่นจริงๆ ท่านเหอจะไปหาเรื่องได้ง่ายๆ เหรอ”
“ไม่มีเงินก็ไม่มีเงิน คุณเขียนราคาไป 1,200,000 ก็ไม่ได้หาเรื่องใคร และก็ไม่ชนะการประมูลด้วย จะไปทำอย่างนั้นทำไม!”
ทุกคนต่างพากันมองหลินจื้อเชา สายตาบ่งบอกว่าคุณซวยแล้ว
มีเพียงเลี่ยวเป่าซานและคนอีกไม่กี่คนที่เข้าใจว่า เรื่องราวไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ถ้าหลินจื้อเชาหาเรื่องคนอื่นจริงๆ แค่ผู้จัดการคนหนึ่งของท่านเหอ ก็เพียงพอที่จะด่าหลินจื้อเชาได้แล้ว แล้วก็ไล่ออกไป จะต้องไปรบกวนท่านเหอทำไม
อีกด้านหนึ่ง
ผู้จัดการหลี่เคาะประตูห้องทำงานของเหอตง แล้วก็เดินเข้าไป
เหอตงปีนี้อายุ 85 ปีแล้ว แต่ก็ยังคงทำงานอยู่ในแวดวงธุรกิจ ถึงแม้เขาจะมีลูกชายสามคน แต่ตอนนี้ข้างกายยังไม่มีผู้สืบทอด คนที่เขาให้ความสำคัญที่สุด ตอนนี้ยังอยู่ในกองทัพอยู่
“ได้ผลหรือยัง ราคาที่สูงสุดเท่าไหร่?” เหอตงถามอย่างจริงจัง ถึงแม้เงินล้านกว่าๆ สำหรับเขาแล้ว ไม่ใช่เงินจำนวนมาก แต่เขาก็ให้ความสำคัญกับรายละเอียดเสมอ แม้แต่ธุรกิจไม่กี่หมื่นไม่กี่แสน ก็จะถามด้วยตัวเอง
ผู้จัดการหลี่ส่งจดหมายของหลินจื้อเชาให้เหอตง พูดว่า “นี่คือแผนความร่วมมือที่หลินจื้อเชาผู้คิดค้นการแบ่งขายเป็นชั้นและการขายห้องชุดที่ยังสร้างไม่เสร็จเขียนขึ้นมาครับ เขาไม่ได้เสนอราคาโดยตรง แต่ให้แผนความร่วมมือมา ผมรู้สึกว่ามีความคิดดี เลยอยากจะนำมาให้ท่านดูครับ”
เหอตงเริ่มสนใจขึ้นมา พูดว่า “ฉันขอดูหน่อย!”
“ยังเป็นภาษาจีนและอังกฤษด้วย ดูท่าจะตั้งใจดีนะ!” แค่มองแวบแรก เหอตงก็ชมแล้ว
จากนั้น เหอตงก็ตั้งใจดู ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกน่าสนใจ แต่ก็ยังรู้สึกงงๆ อยู่บ้าง
แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที พูดว่า “ไป ไปเจอเขากัน!”
“ครับ”
ไม่นานนัก เมื่อเหอตงมาถึงห้องประชุม คนที่อยู่ข้างในต่างพากันพูดอย่างนอบน้อมว่า “ท่านเหอ” สีหน้าทุกคนนอบน้อมมาก
หลินจื้อเชาเพียงแค่แสดงความเคารพเล็กน้อย ไม่ได้เสียมารยาท และก็ไม่ได้ดูไม่ต่ำต้อยไม่หยิ่งยโส
เหอตงเดินมาหาหลินจื้อเชา ชมว่า “ช่างเป็นบุรุษที่มีรูปโฉมดี มีท่าทางสง่างาม” พูดจบ ก็เผยสีหน้าที่ชื่นชม
ในตอนนี้ คนอื่นๆ ต่างพากันตกใจ หลินจื้อเชาได้รับการยอมรับจากผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร?
หลินจื้อเชารีบพูดว่า “ท่านเหอชมเกินไปแล้วครับ ท่านต่างหากที่เป็นมังกรในหมู่คน เป็นความภาคภูมิใจของชาวจีนฮ่องกงของเรา”
ทุกคนในใจต่างดูถูกหลินจื้อเชา เมื่อกี้ยังทำเป็นไม่ต่ำต้อยไม่หยิ่งยโส ตอนนี้กลับประจบประแจงไม่หยุด
เหอตงชอบฟังคนอื่นชมว่าเขาเป็นความภาคภูมิใจของชาวจีนฮ่องกง เหมือนกับที่เขาถือว่าตัวเองเป็นชาวจีนมาตั้งแต่เด็ก
“ดี งั้นนายก็พูดแผนความร่วมมือของนายที่นี่เลย ให้ทุกคนแพ้กันอย่างกระจ่าง จะได้ไม่หาว่าฉันทำอะไรไม่ยุติธรรม”
หลินจื้อเชาดีใจมาก คำพูดของเหอตงนี้บ่งบอกแล้วว่าที่ดินผืนนี้จะให้เขามาพัฒนา
“ครับ ท่านเหอ แผนของผมคือ ท่านเหอและผมร่วมกันจัดตั้งบริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่ง ท่านเหอใช้ที่ดินเป็นหุ้นส่วน ถือหุ้น 55% และบริษัทอสังหาริมทรัพย์ฉางเจียงของเรารับผิดชอบค่าก่อสร้าง ค่าภาษี และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ทั้งหมด ถือหุ้น 45% โครงการนี้จะดำเนินการโดยบริษัทอสังหาริมทรัพย์ฉางเจียง ท่านเหอเพียงแค่นั่งรอรับเงินปันผล บริษัทอสังหาริมทรัพย์ฉางเจียงของเรารับประกันว่า ท่านเหอจะได้รับเงินอย่างน้อย 1,800,000 ดอลลาร์ฮ่องกง ซึ่ง 1,300,000 เป็นค่าที่ดิน อีก 500,000 เป็นกำไร และจะแล้วเสร็จภายใน 24 เดือน ในขณะเดียวกัน เรายินดีที่จะจ่ายกำไร 500,000 ให้ท่านเหอก่อนภายในหนึ่งเดือนหลังจากเซ็นสัญญา พอถึงต้นปีหน้าเริ่มขายบ้านอย่างเป็นทางการ ท่านเหอก็จะได้รับเงินปันผลอย่างต่อเนื่อง”
เงียบกริบ
หลายคนหายใจเข้าลึกๆ เพราะอย่างนี้แล้ว หลินจื้อเชาไม่ได้เสนอราคา 1,800,000 ดอลลาร์ฮ่องกงเหรอ?
สูงกว่าเลี่ยวเป่าซานถึง 500,000 ดอลลาร์ฮ่องกง!
แต่ก็มีคนฉลาดอยู่ไม่กี่คน เลี่ยวเป่าซานพูดทันทีว่า “ในโครงการความร่วมมือนี้ คุณหลินไม่ได้ตั้งใจจะออกเงินเลย คุณอยากจะให้ธนาคารให้เงินกู้ก้อนใหญ่กับคุณ และหลักทรัพย์ค้ำประกันก็คือที่ดินผืนนี้”
ทุกคนต่างพากันมองหลินจื้อเชาอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนกับมองสัตว์ประหลาด
มีเพียงหลินจื้อเชาเท่านั้นที่พูดกับเหอตงอย่างจริงใจว่า “ท่านเหอครับ ยังไงวันนี้ท่านขายที่ดินไปก็ได้แค่ 1,300,000 ดอลลาร์ฮ่องกง และผมสามารถรับประกันว่าในสองปีท่านจะได้เงินกลับคืนมา 1,800,000 เห็นได้ชัดว่าสูงกว่าดอกเบี้ยธนาคารมาก”
หลินจื้อเชาพูดจบ ท่านเหอก็ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “นายไม่ต้องอธิบายอะไรมาก ฉันเป็นคนใจกว้าง ในเมื่อจะได้กำไรเพิ่มอีก 500,000 ดอลลาร์ฮ่องกง ฉันจะไม่ทำได้ยังไง!”
ในขณะเดียวกัน เหอตงก็พูดกับคนอื่นๆ ว่า “ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมการประมูลในครั้งนี้ ตอนนี้ทุกท่านเชิญกลับได้เลยครับ! อสังหาริมทรัพย์ในฮ่องกงถูกคนหนุ่มคนนี้ปลุกขึ้นมาแล้ว พวกคุณมีโอกาสอีกมากมาย ไม่ต้องจมอยู่กับความล้มเหลวในครั้งนี้”
“ครับ ท่านเหอ!”
“ลาก่อนครับท่านเหอ!”
ทุกคนต่างพากันออกจากที่เกิดเหตุ ไม่กล้าพูดอะไรมาก แน่นอนว่าพวกเขาก็ต่างพากันคิดว่าหลินจื้อเชาที่สามารถได้ความร่วมมือในที่สุดนั้นอสังหาริมทรัพย์ยังเล่นแบบนี้ได้อีกเหรอ?
และหลินจื้อเชาก็ถูกเชิญไปที่ห้องทำงานของเหอตง นั่งอยู่สักพัก บทสนทนาก็เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับอสังหาริมทรัพย์ สุดท้ายเหอตงยังให้นามบัตรกับเขาอีกด้วย ซึ่งมีความหมายเป็นพิเศษ
ส่วนเรื่องความร่วมมือที่ดินขนาด 40,000 ตารางฟุตที่แฮปปี้วัลเล่ย์นั้น ทั้งสองฝ่ายได้นัดเวลาไปเซ็นสัญญาที่สำนักงานกฎหมายอย่างเป็นทางการ
หลินจื้อเชาก็ชนะไปอีกหนึ่ง