หมาป่าในฝูงถึงกับตะลึง

ซูหลินต้องวิ่งไปกลับถึงสองรอบ กว่าจะลากเอากระต่ายอาร์กติกที่เหลืออีกสี่ตัวกลับมาถึงถ้ำได้สำเร็จ

เมื่อเขาโยนกระต่ายทั้งสี่ลงตรงหน้าหมาป่าน้อย อย่างลูกพี่ลูกน้อง น้องสาวหมาป่า และเหล่าหมาป่าตัวเล็กทั้งหลาย เขาก็สังเกตเห็นชัดเจนถึงความตื่นเต้นดีใจในแววตาของพวกมัน พร้อมเสียงหอนเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

หมาป่าอาร์กติกก็เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเช่นเดียวกับมนุษย์ ถึงจะมีไหวพริบและสัญชาตญาณ แต่ก็เทียบความคิดอ่านกับมนุษย์ไม่ได้ ดังนั้นการที่หมาป่าน้องสาวและลูกพี่ลูกน้องสามารถแสดงออกถึงความดีใจและความชื่นชมได้อย่างชัดเจน ก็ถือว่าเกินความคาดหมายของซูหลินแล้ว

ส่วนเรื่องความรู้สึกซับซ้อนอย่าง “เหลือเชื่อ” หรือ “ตื่นตะลึง” นั้น คงเป็นสิ่งที่มีเฉพาะมนุษย์เท่านั้นที่ทำได้

“อู้วว”

ซูหลินส่งเสียงต่ำ พลางคาบเอาซากลูกกระต่ายโยนลงไปตรงหน้าเหล่าหมาป่าน้อย

เพราะถึงอย่างไรนี่ก็คืออาหารที่เขาอุตส่าห์ล่าได้ หากเขาไม่แสดงการอนุญาตออกมา หมาป่าน้อยทั้งหลายก็คงไม่กล้าลงมือกิน

เมื่อได้สัญญาณแล้ว เหล่าหมาป่าน้อยก็พากันแย่งกินอย่างร่าเริง โดยเฉพาะเจ้าหมาป่ากำพร้า ที่กินเอา ๆ อย่างหิวโหยที่สุด

มันถึงขั้นคิดจะแย่งชิ้นเนื้อของลูกพี่ลูกน้องที่อ่อนแอกว่า แต่พอซูหลินที่นอนพักฟื้นอยู่ข้าง ๆ เห็นเข้า ก็กระโจนขึ้นทันที ใช้ฝ่ามือหมาป่าตบเจ้าหมาป่ากำพร้าปลิวกระเด็นออกไปไกลสามสี่เมตร

“กล้าอวดดีต่อหน้าฉันงั้นหรอ”

เสียงคำรามของซูหลินเต็มไปด้วยความกร้าวเกรี้ยว ประกอบกับแรงตบเมื่อครู่ ทำให้เจ้าหมาป่ากำพร้าลุกขึ้นมาทั้งที่ยังมึนงง ก่อนรีบหอนเสียงอ่อย ๆ ยอมรับผิดอย่างหวาดกลัว

“โฮ่ว...โฮ่ว...”

กฎของป่าอันโหดร้ายได้แสดงออกอย่างชัดเจน ผู้แข็งแกร่งคือผู้ครอบครอง ผู้ที่อ่อนแอย่อมต้องก้มหัว

เจ้าหมาป่ากำพร้าก้มหน้าสำนึกผิดอยู่นาน......

เมื่อเห็นว่าซูหลินกลับไปนอนลงในรังอย่างสงบ ก็จึงค่อย ๆ ย่องกลับมาที่ซากกระต่าย แต่ครั้งนี้มันไม่กล้าแม้แต่จะคิดแย่งของใครอีก กัดกินเนื้อเพียงเล็กน้อยก็รีบถอยห่างออกมา

ดูท่าทางแล้ว เจ้าหมาป่ากำพร้าที่เคยกร่างใส่พวกเดียวกันมาตลอด คงได้บทเรียนใหญ่หลวงเสียที

แต่ในแววตาที่หวาดหวั่นของมันยังมีความสงสัยฉายชัด เพราะมันไม่เข้าใจเลยว่า หมาป่าน้อยที่เมื่อไม่นานมานี้ยังยืนแทบไม่ไหว ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นผู้ที่ตบมันปลิวได้อย่างง่ายดาย แถมรูปร่างยังใหญ่กว่ามันเสียอีก

ความสงสัยมากมายวนเวียนอยู่ในดวงตาเล็ก ๆ นั้น แต่ก็ไม่มีใครตอบให้มันได้ และซูหลินเองก็ย่อมไม่อธิบาย

เขาเพียงเหลือบตามองเจ้าหมาป่ากำพร้าที่ถอยไป แล้วคิดในใจอย่างเย็นชา “ยังดีที่พอรู้จักเกรงกลัวอยู่บ้าง”

...........

ซากกระต่ายตัวเมียที่โตเต็มวัยมีน้ำหนักเกินสิบกิโล ก็มากพอให้น้องสาวหมาป่าและลูกพี่ลูกน้องกินกันจนอิ่มแปล้ ลูกหมาป่าทั้งสี่พากันนอนกลิ้งท้องกลมแน่นไปหมด

ซูหลินจึงเก็บซากลูกกระต่ายอีกสองตัวไว้ให้แม่หมาป่า

ไม่นาน เวลาก็เคลื่อนเข้าสู่ยามค่ำคืน

ค่ำคืนในดินแดนขั้วโลกหนาวเหน็บยิ่งกว่ากลางวัน ลมพัดแรงจนเสียดแทงผิว

พ่อหมาป่า แม่หมาป่า และฝูงหมาป่าอีกหลายตัว เดินลากอารมณ์เหนื่อยล้ากลับมาจากการออกล่า

แม่หมาป่าดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดทั้งวันแทบไม่ได้อะไรติดมือเลยสักชิ้น ได้มาก็เพียงซากครึ่งตัวของแมวน้ำ ที่ถูกหมีขั้วโลกกินเหลือทิ้งไว้

ฝูงหมาป่าอาร์กติกในตอนนี้มีอยู่แปดตัวที่โตเต็มวัย ตัวผู้สาม ตัวเมียห้า ครึ่งตัวของแมวน้ำไม่เพียงพอจะอิ่มแม้แต่ครึ่งฝูงด้วยซ้ำ กระทั่งพลังงานที่เสียไปจากการออกล่าในวันนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะได้คืน

และที่ทำให้แม่หมาป่ากังวลที่สุดก็คือ ลูก ๆ ของพวกเธอต้องนอนหิวท้องเปล่าอีกแล้ว

“อู้ววววว!”

ความอัดอั้นทำให้แม่หมาป่าส่งเสียงหอนก้องอย่างรำคาญ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ฝูงหมาป่าคงอยู่รอดได้อีกไม่นาน

เธอคิดแวบหนึ่งว่า หากย้ายฝูงลงไปทางตอนใต้ก็คงจะดีกว่า ที่นั่นยังมีสัตว์กินพืชขนาดใหญ่อย่างกวางเรนเดียร์อยู่มากมาย แต่ก็เต็มไปด้วยอันตรายเช่นกัน เพราะหมีสีน้ำตาลและหมีขั้วโลกก็ชุกชุมไม่แพ้กัน

ด้วยกำลังของฝูงในตอนนี้ พอจะสู้หมีได้แค่ตัวเดียว แต่ถ้าเจอสองตัวพร้อมกันก็แทบสิ้นหวัง นั่นจึงเป็นเหตุให้แม่หมาป่ายังลังเลไม่กล้าตัดสินใจ

ทันใดนั้น...

จมูกของแม่หมาป่าก็กระตุกขึ้น เธอได้กลิ่นคาวเลือดสดใหม่ ลอยมาจากในถ้ำ

ทว่าภายในถ้ำนั้น มีเพียงลูกหมาป่าน้อยไม่กี่ตัวเท่านั้น!

“โฮ่ว! โฮ่ว!”

แม่หมาป่าหอนอย่างร้อนรน ทำให้ทั้งฝูงสะดุ้งเฮือก ก่อนจะกรูกันพุ่งตรงเข้าสู่ถ้ำราวกับบ้าคลั่ง

“โฮกกกก!”

พ่อหมาป่าในฐานะจ่าฝูงคำรามอย่างดุดัน เสียงหอนเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร

เหล่าหมาป่าน้อยที่กำลังนอนอิ่มอยู่ในถ้ำ ได้ยินเสียงนี้ก็ตกใจตัวสั่น รีบลุกขึ้นทันที ซูหลินเองก็เช่นกัน

หรือว่าพ่อแม่หมาป่าเจอศัตรู!

เขารีบพุ่งไปที่ปากถ้ำทันที

“โฮกกก!”

พ่อหมาป่าซึ่งมีพละกำลังมหาศาล กระโจนเข้ามาในถ้ำ ฝ่าเท้าสีขาวกระแทกพื้นหินจนเศษหินกระเด็นกระจาย

“นี่มัน...”

ซูหลินจ้องมองพ่อหมาป่าที่เต็มไปด้วยความโกรธ แต่กลับไม่มีศัตรูสักตัว เขาถึงกับยืนนิ่งด้วยความงงงัน

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ลูกพี่ลูกน้องกับน้องสาวที่อยู่ข้างหลังต่างก็หดหัวด้วยความหวาดหวั่น

เพียงครู่เดียว แม่หมาป่ากับหมาป่าตัวอื่น ๆ ก็บุกเข้ามาพร้อมกัน พวกมันกวาดตามองทั่วถ้ำ และเมื่อเห็นว่าลูกหมาป่าน้อยทุกตัวยังปลอดภัยดี เส้นขนที่ชี้ฟูตั้งตรงก็คลายลงอย่างช้า ๆ

“โฮ่ว...”

แม่หมาป่าส่งเสียงต่ำ พลางเลียซูหลินอย่างเอ็นดู ดีแล้ว...ลูกน้อยของเธอปลอดภัย

แต่กลิ่นคาวเลือดแรงขนาดนี้มาจากไหนกัน

“อู้ว”

ซูหลินพอจะเดาเหตุผลได้แล้ว เขาจึงส่งเสียงตอบเบา ๆ ก่อนคาบเอาซากลูกกระต่ายสองตัวที่เก็บไว้ ออกมาให้ดู

แม่หมาป่าเดินเข้ามาดมใกล้ ๆ กลิ่นสดใหม่ชัดเจนจริง ๆ ที่แท้กลิ่นคาวเลือดก็ลอยมาจากซากนี้เอง

แต่...กระต่ายอาร์กติกจับได้ยากยิ่ง แล้วพวกมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือว่า...ลูกหมาป่าพวกนี้เป็นคนล่าเอง

แม่หมาป่าหันสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย มองไปที่ซูหลินโดยตรง

“อู้ววว”

ซูหลินตอบรับในทันที

ตอนนั้น พ่อหมาป่าและหมาป่าตัวอื่น ๆ ไม่ได้รีบเข้าไปกินซากทันที เพราะพวกมันรู้ดีว่า ซากลูกกระต่ายสองตัวนี้ หากจะแบ่งกันทั้งฝูงก็ไม่เพียงพอ แม้แต่แม่หมาป่าตัวเดียวกินยังแทบไม่อิ่ม

ดังนั้นสายตาของหมาป่าทั้งหลายจึงหันมาจ้องซูหลินแทน...

ลูกหมาป่าอายุเพียงเดือนเดียว กลับล่ากระต่ายอาร์กติกได้ด้วยตัวเองเช่นนั้นหรือ?

การเติบโตของเจ้าตัวเล็กนี่เร็วเกินไปหรือไม่ หากเป็นเช่นนี้อีกไม่นาน มันคงจะแซงหน้าพวกเขาทั้งหมด...

ชัดเจนแล้วว่าดวงตาของหมาป่าหลายตัวที่มองซูหลิน เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“โฮ่ว..”

แม่หมาป่าเป็นคนแรกที่ละสายตาออกมา เพราะไม่ว่าจะอย่างไร ซูหลินก็คือลูกแท้ ๆ ของเธอ เพียงแค่แปลกใจในความเติบโตเท่านั้น ไม่ได้คิดลึกไปกว่านั้น

เธอคาบซากลูกกระต่ายไปกินเองหนึ่งตัว ร่างกายที่เพิ่งคลอดลูกยังต้องการสารอาหารมากอยู่

ซากอีกตัว พ่อหมาป่ารอจนมั่นใจแล้วว่าลูก ๆ อย่างซูหลิน น้องสาวหมาป่า และลูกพี่ลูกน้องกินกันจนพุงกางแล้ว เขาจึงค่อยโยนให้เหล่าหมาป่าตัวเมียตัวอื่น ๆ แบ่งกัน

ส่วนบรรดาหมาป่าตัวผู้ทั้งหลาย ต่างก็เงียบเชียบ กลับไปยังที่นอนเดิมในถ้ำ แล้วนอนพักผ่อนต่อไป

เพราะในโลกอันโหดร้ายเช่นนี้การนอนหลับ คือหนทางเดียวที่จะรักษาเรี่ยวแรงเอาไว้ได้มากที่สุด...

----------------