กวางเรนเดียร์อาร์กติก

แม่หมาป่ากินเนื้อกระต่ายอาร์กติกไปได้ครึ่งตัว แม้จะเป็นเพียงลูกกระต่าย แต่ก็มีน้ำหนักตั้งสี่ถึงห้ากิโลกรัมเลยทีเดียว ทำให้ท้องที่หิวโหยมาหลายวันของเธอรู้สึกอิ่มขึ้นมาบ้าง

แม้จะยังอยากกินต่อ แต่แม่หมาป่าก็ฝืนห้ามใจไว้ เธอแอบเก็บครึ่งที่เหลือไว้ตรงมุมที่ไม่มีใครเห็น แล้วเรียกซูหลินกับน้องสาวหมาป่าให้มาแบ่งกิน

“เอ๊ะ” ซูหลินร้องเบา ๆ ในใจเมื่อเห็นสิ่งนี้

“เราบอกแล้วว่าอิ่มแล้วนี่...”

เขามองตัวกระต่ายครึ่งตัวที่แม่หมาป่าแอบเหลือไว้ให้ พลันรู้สึกสะท้านในอกอย่างบอกไม่ถูก ไม่คิดเลยว่าหมาป่าก็จะมีความรักความผูกพันแบบแม่ลูกที่จริงใจเช่นนี้

ชาติก่อน เขาไม่เคยรู้สึกถึงความรักอบอุ่นจากครอบครัวมากนัก ถึงจะไม่เคยขาดแคลนเรื่องกินอยู่ แต่พ่อแม่ก็เอาแต่ทุ่มเทเวลาให้กับธุรกิจ จนแทบไม่มีเวลาเหลียวแลเขา

ชาตินี้ แม้จะเกิดใหม่เป็นหมาป่าอาร์กติก แต่แค่เพียงหนึ่งเดือนที่ได้อยู่ในฝูง เขาก็สัมผัสได้อย่างแท้จริงถึงความห่วงใยจากแม่หมาป่าและพ่อ หมาป่า โดยเฉพาะเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ทั้งคู่คิดว่าลูก ๆ ในถ้ำอาจมีอันตราย แล้ววิ่งกลับมาราวกับเสียสติ มันทำให้เขารู้สึกถึงความรักที่ไม่เคยมีมาก่อน

“เฮ้อ...” ซูหลินเงยหน้ามองแม่หมาป่าที่ดื้อรั้นจะเก็บของกินชิ้นสุดท้ายไว้ให้ลูกๆ หัวใจเขาอุ่นวาบ และก็รู้ว่า ตนเองต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้

เขาต้องพัฒนาตัวเองให้รอดในแผ่นดินอันโหดร้ายนี้ และต้องทำให้แม่หมาป่ากับพ่อหมาป่าไม่ต้องเหนื่อยยากเพราะต้องดิ้นรนหาของกินอีกต่อไป เป้าหมายของเขาคือการก้าวขึ้นเป็นราชาแห่งอาร์กติก ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในแดนหิมะ

ในความคิดถึงอนาคตที่ยิ่งใหญ่ ซูหลินค่อย ๆ เอนกายลงข้างแม่หมาป่า หลับตาเก็บแรงเพื่อเตรียมล่าอีกครั้งในวันพรุ่งนี้

..........

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อซูหลินลืมตาตื่น เขาก็พบว่า แม่หมาป่า พ่อหมาป่า และหมาป่าโตทั้งหลายก็ออกไปจากถ้ำหมดแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกมันออกไปหากินแต่เช้า

เขายืดตัวบิดขี้เกียจ ยังรู้สึกง่วงอยู่เล็กน้อย มองไปรอบ ๆ น้องสาวหมาป่า ลูกพี่ลูกน้อง และเจ้าหมาป่ากำพร้าต่างยังคงหลับใหลไม่รู้เรื่อง

ซูหลินเดินออกไปนอกถ้ำ สายตาแลไปยังทุ่งหิมะขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา เวลาน่าจะราวสิบโมงเช้าแล้ว แต่ท้องฟ้าเหนืออาร์กติกกลับยังคงมืดมัว มีเพียงแสงรำไรส่องเล็กน้อย ในฤดูหนาวยาวนานเช่นนี้ กลางคืนแทบจะยืดเยื้อนานกว่ากลางวัน และบางครั้งยังมีปรากฏการณ์ “กลางคืนขั้วโลก” ที่ไม่เห็นดวงอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ

“อู้วววววว!”

ซูหลินเงยหน้าหอนยาวกลางทุ่งหิมะ ก้องกังวานไปไกล เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน และต้องยืนหยัดให้ได้

ท้องเริ่มร้องอีกครั้ง ความหิวคืบคลานมา เขาเริ่มชินกับร่างกายหมาป่าอาร์กติกแล้ว และก็ชินกับการกินเนื้อดิบ เลือดสด ๆ รสชาติก็ไม่ได้แย่ แถมยังอร่อยกว่าที่คิด

“หรือว่าจะไปล่ากระต่ายอาร์กติกอีก”

แต่เขาก็คิดได้ว่าเนื้อกระต่ายนั้นแทบไม่เพิ่มแต้มวิวัฒนาการอะไรแล้ว ถ้าจะก้าวต่อไป ต้องหาสัตว์อื่นที่ใหญ่กว่า

คิดพลางเดินไปบนหิมะ ร่างกายหมาป่ามีจมูกที่ไวต่อกลิ่น ไม่กี่ก้าว ซูหลินก็ได้กลิ่นเลือดในอากาศ

“หืม มีอะไรบางอย่าง...”

เขารีบหมอบต่ำ ค่อย ๆ เคลื่อนไปตามทิศทางของกลิ่น เลือกเดินช้าและระมัดระวังอย่างที่สุด เพราะตอนนี้ยังอ่อนแอเกินกว่าจะเสี่ยงโดยไม่จำเป็น

ผ่านไปสิบนาที เขาก็มาถึงที่มา กลิ่นคาวเลือดแรงมาก ชัดเจนว่าเป็นการต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน เพราะถ้านานกว่านี้ สัตว์กินเนื้ออื่นคงแห่มาแล้ว

ซูหลินซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เตี้ย ๆ มองออกไป และก็เห็นชัดเจนทันที

นั่นคือซาก “กวางเรนเดียร์อาร์กติก” ตัวผู้ขนาดใหญ่!

【เผ่าพันธุ์: กวางเรนเดียร์อาร์กติก (เพศผู้ ตายแล้ว)】

【ระดับ: 7】
 

【ค่าพลังชีวิต: 1050】
 

【ความอดทน: 75】
 

【พลังการโจมตี: 53】 
 

【การป้องกัน: 39】 

【ความเร็ว: 60】

ระดับสูงกว่าพ่อหมาป่าของเขาเสียอีก ปกติถ้าฝูงหมาป่าจะล่ากวางตัวนี้ ต้องออกแรงพร้อมกันทั้งฝูง แต่ตอนนี้มันกลับตายลงโดยแทบไม่มีรอยกัดแทะ มีเพียงรอยแผลฉกรรจ์ที่คอและขาสี่ข้าง เลือดยังแดงสด เห็นได้ชัดว่าเพิ่งสิ้นใจไปไม่นาน

“อะไรกัน... สัตว์ตัวไหนที่ฆ่ามันได้ง่ายดายแบบนี้ หรือว่าจะเป็นหมีขั้วโลก”

 
เขาอดคิดไม่ได้ เพราะในแถบอาร์กติก มีเพียงหมีขั้วโลกเท่านั้นที่แข็งแกร่งพอจะล้มกวางเรนเดียร์ตัวผู้ในเวลาอันสั้น ทว่าที่นี่กลับไม่มีร่องรอยของหมีเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ซากกวางยังแปลกประหลาด เขาสังเกตเห็นว่า “เขากวาง” และ “อวัยวะเพศตัวผู้” หายไป ถูกตัดออกอย่างเรียบเนียนเหมือนใช้มีดคมกริบ

“นี่มัน... ฝีมือมนุษย์!!!”

หัวใจซูหลินสะท้าน กวางตัวผู้ที่ยังไม่สลัดเขา จะมี “เขากวางอ่อน” หรือที่เรียกว่า “เขากวางอ่อนสด” ซึ่งเป็นสมุนไพรล้ำค่ามาก มนุษย์พร้อมจะจ่ายเงินก้อนโตเพื่อให้ได้มา ส่วนอวัยวะเพศตัวผู้ก็มักนำไปดองเหล้า ถือเป็นของบำรุงชั้นดี

พอมองแผลลึกที่คออีกครั้ง เขาแทบจะมั่นใจแล้วว่านี่คือร่องรอยจากกระสุนปืน ไม่ใช่แผลจากเขี้ยวสัตว์ป่า

“สูดดด...” ซูหลินสูดลมหายใจแรง ความเย็นไหลผ่านสันหลังทันที

ชัดเจนแล้วว่าไม่เพียงแค่ต้องระวังเรื่องความหิวโหยกับสัตว์นักล่าอื่น ๆ แต่ยังต้องระวังมนุษย์นักล่า หรือพรานเถื่อน ที่เข้ามาในแถบอาร์กติกด้วย

ภัยคุกคามรอบด้านยิ่งกดดันให้ซูหลินต้องรีบแข็งแกร่งขึ้น

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ก้มลงกัดเนื้อจากซากกวางทันที เนื้อยังสดใหม่ นุ่มชุ่มเลือด เขาเลือกกัดตรงช่วงอกที่ไขมันน้อยและเนื้อนิ่มที่สุด

"ติ๊ง! โฮสต์กินเนื้อกวางเรนเดียร์อาร์กติก ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 3 หน่วย"

ดวงตาของซูหลินสว่างวาบขึ้นมา

“สามแต้มต่อหนึ่งคำ! ไม่เสียแรงเลยที่เป็นกวางเรนเดียร์อาร์กติก!”

---------------