การล่าเหยื่อครั้งแรกของเสี่ยวฮุย

ยาเพิ่มศักยภาพยังเหลืออยู่อีกห้าขวด

ซูหลินตั้งใจจะเก็บไว้ใช้กับเสี่ยวฮุย น้องสาวหมาป่า และลูกพี่ลูกน้อง

ในตอนนี้ ภายในถ้ำ พ่อหมาป่ากับแม่หมาป่ากำลังนอนหลับสนิท ใช้เวลาฟื้นฟูร่างกาย

ซากวัวมัสก์ที่หนัก250 กิโล ตอนนี้ถูกกินไปจนเหลือเพียงเล็กน้อย

ซูหลินขยับลุกขึ้น เดินไปใกล้เสี่ยวฮุยที่ก็กำลังนอนหลับอย่างสบาย ข้างกายยังหนุนหัวอยู่บนตัวหมาป่าสีเทาขาว

แม่ของหมาป่าเทาขาวก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่หลับอยู่ไม่ไกล

ซูหลินเพียงคิดในใจ ก็ฉีดยาเพิ่มศักยภาพเข้าไปในร่างของเสี่ยวฮุยทันที

เจ้าหมาป่าน้อยที่กำลังนอนหลับน้ำลายยืด เหมือนรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง

สี่ขาเล็ก ๆ ของมันขยับเก้ ๆ กัง ๆ เหมือนคว้าหาอะไรในอากาศ ปากก็ครางงึมงำ

เพี๊ยะ!

ซูหลินยกอุ้งเท้าตบลงไปบนหน้ามันหนึ่งที

“อ๊างงงง!”

เสี่ยวฮุยสะดุ้งตื่นทันที

มันปรือตามองมา เห็นว่าเป็นหัวหน้าของตน ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ร้องหงิง ๆ อย่างน้อยใจ

ซูหลินไม่พูดอะไรต่อ เพียงเดินไปหาน้องสาวหมาป่า แล้วฉีดยาอีกหนึ่งขวดให้

ทว่าน้องสาวหมาป่าของเขายังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของแม่หมาป่า ไม่รู้สึกถึงอะไรเลย

ในความฝันยังคงจิ้มจมูกเล็ก ๆ เข้าซุกในอกแม่ คล้ายฝันถึงตอนที่เพิ่งคลอดออกมาได้กินน้ำนมอุ่น ๆ

ถัดไปก็คือหมาป่าลูกพี่ลูกน้อง

เช่นกัน มันก็ไม่รู้สึกตัวอะไร นอนสงบเงียบแบบเดิม

จากตรงนี้จะเห็นได้ชัดว่า เสี่ยวฮุยในฐานะที่เป็น "หมาป่าสายพันธุ์พิเศษ" นั้น มีการรับรู้ที่เฉียบคมกว่าตัวอื่น

“อ๊าง...”

 
ซูหลินส่งเสียงต่ำไปทางมัน เหมือนเตือนว่าอย่าร้องโวยวาย

เสี่ยวฮุยจำต้องหุบปาก แม้ไม่เข้าใจเหตุผลของหัวหน้า แต่ก็ว่านอนสอนง่ายเสมอ

มันคิดจะนอนต่อ แต่หันไปเห็นหมาป่าสีเทาขาวข้างตัวที่ยังคงนอนหลับอย่างมีความสุข ขณะที่ตนเองโดนปลุกด้วยฝ่ามือหัวหน้า

ในใจมันก็อดหงุดหงิดไม่ได้

'หึ! เจ้าหมอนี่นอนอย่างสบายเกินไปแล้ว!'

เสี่ยวฮุยยกอุ้งตบหัวหมาป่าสีเทาขาวไปหนึ่งที

ด้วยร่างกายที่โตขึ้นจนขนาดใกล้เคียงหมาป่าอาร์กติกระดับ 4 แล้ว แรงตบนี้จึงทำเอาหมาป่าสีเทาขาวที่เพิ่งอยู่ระดับ 1 ถึงกับมึนงง มันลืมตาแทบไม่ขึ้น จะร้องก็ร้องไม่ออก

จนตั้งหลักได้ในที่สุด มันก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เสี่ยวฮุยกลับรู้สึกพอใจ หันไปหนุนนอนต่อบนตัวมันราวกับหมอนหนุน

...........

วันถัดมา

เสี่ยวฮุย น้องสาวหมาป่า และหมาป่าลูกพี่ลูกน้อง ล้วนใช้เวลานอนหลับนานกว่าปกติ

พอตื่นขึ้นมา ซูหลินก็ส่งสัญญาณให้น้องสาวหมาป่ากับลูกพี่ลูกน้องกินซากวัวมัสก์ที่เหลืออยู่น้อยนิด

ร่างของเสี่ยวฮุยเปล่งประกายขึ้นอีกขั้น ขนขาวหม่นดูเป็นประกายมากขึ้น ขาที่เดิมก็แข็งแรงดุจสัตว์ตระกูลแมว บัดนี้ยิ่งทรงพลัง

ส่วนน้องสาวหมาป่ากับลูกพี่ลูกน้องของเขายังไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงชัดนัก เพียงแต่กินเก่งขึ้นกว่าเดิม

“อ๊าง!”

ซูหลินส่งเสียงเรียก เสี่ยวฮุยรีบกระดิกหางตามมาทันที

เขาพามันออกจากถ้ำ ไปลองล่าสัตว์

โดยทั่วไป ผลของยาเพิ่มศักยภาพจะกินเวลาอยู่ราวสามวัน

แต่เสี่ยวฮุยในฐานะหมาป่าสายพันธุ์ พิเศษ ร่างกายของมันจึงแข็งแกร่งเกินปกติ วันแรกก็เริ่มแสดงผลแล้ว

ส่วนน้องสาวหมาป่า กับลูกพี่ลูกน้อง คาดว่าคงต้องรอให้ครบสามวันถึงจะเห็นผลเต็มที่

ในช่วงนี้ การได้ออกล่าและกินอาหารมาก ๆ จะช่วยกระตุ้นพลังแฝงได้ดียิ่งขึ้น

เพราะอย่างนั้น การล่าครั้งนี้ ซูหลินจึงแทบไม่ออกแรง ปล่อยให้เสี่ยวฮุยเป็นตัวหลัก

นับตั้งแต่มันเลื่อนขั้นเป็นระดับ 3 ความสามารถก็ค่อย ๆ แสดงออกมา

ทั้งความอึด ความเร็ว พลังโจมตี และความทนทาน ล้วนเหนือกว่าหมาป่าอาร์กติกธรรมดามาก

แม้แต่การเรียนรู้และไหวพริบก็ดูจะเหนือชั้นว่าแต่ก่อนชัดเจน

เพราะเคยตามซูหลินออกล่าหลายครั้ง มันจึงได้เรียนรู้ทักษะการล่าพอสมควร

สองหมาป่าออกค้นหาเหยื่อได้อย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็พบเข้ากับรังเลมมิ่งอยู่ในพงหญ้าแห้งท่ามกลางหิมะ

เลมมิ่งเป็นสัตว์ที่พบได้ทั่วไปในทวีปอาร์กติก ลำตัวยาวเพียงราวสิบกว่าซม. หูเล็ก หางสั้น ตาแวววาวคล่องแคล่ว

แม้ตัวเล็ก แต่เมื่อรวมเป็นฝูงนับสิบ ๆ ตัว ก็กลายเป็นแหล่งอาหารไม่น้อย

เสี่ยวฮุยได้รับการพยักหน้าจากซูหลิน มันจึงหมอบต่ำแฝงกายเข้าหาเหยื่อ

ซูหลินกวาดตามองข้อมูลของเลมมิ่งตัวใหญ่สุดในรัง

【เผ่าพันธุ์】: เลมมิ่ง (เพศผู้)

【ระดับ】: 1

【ค่าพลังชีวิต】: 125

【ความอดทน】: 12

【พลังการโจมตี】: 11

【การป้องกัน】: 9

【ความเร็ว】: 16

นี่คือตัวที่แข็งแรงที่สุดของฝูง แต่ก็ยังแค่ระดับ 1

ส่วนใหญ่ในรังมีเพียงระดับ 0 ทั้งนั้น

เลมมิ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเช่นกัน จุดเด่นของมันคือการแพร่พันธุ์ที่รวดเร็วมาก

ในยามที่อาหารขาดแคลน มันจึงมักตกเป็นอาหารของนักล่าทุกชนิด รวมถึงแม้กระทั่งเจ้าหมีขั้วโลกผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังล่าเลมมิ่งกิน

สำหรับนักล่า เมื่อพบเจอฝูงเลมมิ่งแล้ว อย่างน้อยก็ย่อมจับกินได้หลายตัวแน่

เสี่ยวฮุยซ่อนตัวจนใกล้พอ ก่อนพุ่งเข้าลุยเต็มแรง

กรงเล็บคมกริบดุจใบมีดโผล่ออกมาในจังหวะกระโจน ตรงเข้าหาเลมมิ่งตัวใหญ่สุด ฟาดเพียงทีเดียวก็กดมันแน่นิ่งคาที่

จากนั้นอุ้งเล็บของมันก็ราวกับเคียวเกี่ยวชีวิต กวาดล้างอย่างรวดเร็ว

เพียงครึ่งนาที เลมมิ่งเจ็ดถึงแปดตัวก็สิ้นใจใต้กรงเล็บของมัน และสองตัวก็ถูกมันกลืนลงท้องไปแล้ว

ที่เหลืออีกสี่ห้าสิบตัวแตกฮือหนีตายกันไปคนละทิศละทาง

เสี่ยวฮุยไม่หยุดเพียงเท่านั้น มันอาศัยความเร็วที่แตะเกือบสี่สิบ ไล่กวดฆ่าพวกที่แตกฝูง

การไล่ล่ากินเวลาร่วมสิบกว่านาที ระยะทางยาวออกไปถึงสามกิโลเมตร

ท้ายที่สุด มันก็คาบเลมมิ่งติดกลับมาสองสามตัว ปากยังเปื้อนเลือดสดอยู่เลย

“อ๊าง!”

เสี่ยวฮุยส่งเสียงเรียกอย่างตื่นเต้น

นี่คือครั้งแรกที่มันล่าเหยื่อด้วยตัวเอง และยังประสบความสำเร็จ แม้จะเป็นเพียงเลมมิ่งก็เถอะ

มันเห่าเรียกพร้อมคายเหยื่อออกวางไว้ตรงหน้า เหมือนเชื้อเชิญให้หัวหน้าได้กินก่อน

ในความคิดของมัน ต่อให้ไม่ใช่เหยื่อที่หัวหน้าล่าเอง หัวหน้าก็ยังมีสิทธิ์ได้กินก่อนเสมอ

ซูหลินก้าวเข้าไป มองเลมมิ่งสิบกว่าตัวที่นอนเกลื่อนพื้นหิมะ ก็ยกอุ้งเท้าลูบหัวมันเบา ๆ

ครั้งนี้ไม่ใช่การตบ แต่เป็นการปลอบโยน

เสี่ยวฮุยที่มีสติปัญญาสูง ย่อมรับรู้ได้ทันที มันยิ่งดีใจ ร้องอ๊าง ๆ อย่างกระตือรือร้น

ซูหลินก็กินเลมมิ่งไปสองสามตัว ได้รับแต้มวิวัฒนาการเพิ่มเล็กน้อย

“ติ๊ง! ผู้ใช้กินเนื้อเลมมิ่ง ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 1.2 หน่วย”

“ติ๊ง! ผู้ใช้กินเนื้อเลมมิ่ง ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 1.0 หน่วย”

“ติ๊ง! ผู้ใช้กินเนื้ เลมมิ่ง ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 0.8 หน่วย”

หลังจากนั้น แต้มวิวัฒนาการจากเลมมิ่งก็ค่อย ๆ ลดลงเหลือเพียง 0.1 หน่วย

----------------