กลับมาเยี่ยม พ่อแม่หมาป่า

เจ้าเสี่ยวฮุยลากอวนไว้ในปาก พลางวิ่งตะกุยตะกายไปตามผืนหิมะที่ปกคลุมอยู่เหนือชั้นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว ส่วนซูหลินก็เร่งฝีเท้าตามหลังไปติด ๆ และในระหว่างทางนั้น เขายังไม่ลืมที่จะเฝ้าสังเกตการณ์รอบด้านอย่างระมัดระวัง เพราะในดินแดนเช่นนี้ แม้ความเงียบสงบจะดูราวกับไร้สิ่งใดคุกคาม แต่ในความเป็นจริงแล้ว ภัยอันตรายก็อาจปรากฏขึ้นได้ทุกเมื่อ

เมื่อวิ่งไปครู่ใหญ่ ซูหลินก็พบว่าวันนี้โชคยังเข้าข้างอยู่ เพราะตลอดเส้นทางเขาไม่เจอ หมีขั้วโลก แม้แต่ตัวเดียว ทั้งที่เมื่อวานยังเห็น มัน กำลังล่าปลาวาฬตัวโต ซึ่งหนักไม่ต่ำกว่าหนึ่งตัน การล่าครั้งนั้นเพียงพอให้ มัน มีอาหารกินไปได้อีกหลายวัน จึงไม่น่าแปลกใจที่วันนี้ มัน จะไม่ปรากฏตัวอีก

ไม่นานนัก ทั้งซูหลินและเจ้าเสี่ยวฮุย ก็วิ่งพ้นชั้นน้ำแข็งมาได้สำเร็จ อวนที่ถูกลากอยู่นั้นมีความเหนียวแน่นและทนทานเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้เจ้าเสี่ยวฮุยจะเผลอทำมันกระแทกกับก้อนน้ำแข็งและหิมะระหว่างทางอยู่หลายครั้ง แต่มันก็ยังไม่แสดงอาการเสียหายเลยแม้แต่น้อย

ครั้นออกมาจากเขตน้ำแข็งแล้ว ท้องฟ้าที่เคยมีแสงเหนือพลิ้วไหวส่องประกายงดงาม ก็กลับมาถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอีกครั้ง ราตรีอันหนาวเหน็บยิ่งทำให้ทุกสรรพสิ่งรอบด้านดูเงียบสงัดไร้ซึ่งชีวิตชีวา มีเพียงเสียงลากอวนของเจ้าเสี่ยวฮุยที่เสียดสีกับพื้นน้ำแข็งดังแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวที่ทำลายความเงียบอันหนักอึ้งนี้

ระหว่างทางนั้น ไม่เพียงแต่ไม่มีร่องรอยของเหยื่อให้ล่าเท่านั้น หากแม้แต่เหล่านักล่าเองก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นเลยแม้แต่น้อย เลือดคาวที่ซึมออกมาจากตัวปลาในอวน ซึ่งปกติแล้วควรจะดึงดูดสัตว์ป่าต่าง ๆ ให้โผล่มาใกล้ แต่คราวนี้กลับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดตอบสนองแม้แต่น้อย ซูหลินย่อมเข้าใจได้ทันทีว่า ความเงียบเช่นนี้หาใช่เรื่องดีไม่ ตรงกันข้าม มันกลับสะท้อนให้เห็นว่า สัตว์นักล่าทั้งหลายต่างก็อ่อนแรงลงอย่างหนัก และอาจกำลังซ่อนตัวอยู่ในถ้ำหรือรังของพวกมัน เพื่อประคองร่างกายให้ทนทานต่อความหนาวเหน็บและความหิวโหย รอคอยเพียงวันที่แสงแรกของดวงอาทิตย์จะหวนกลับมาอีกครั้ง

เมื่อนับตามเวลาแล้ว ซูหลินกะประมาณว่า อีกเพียงราวหนึ่งเดือนเศษ ความมืดมิดแห่งฤดูราตรีอันยาวนานนี้ก็จะสิ้นสุดลง และแสงสว่างแรกแห่งฤดูใหม่ก็จะมาเยือน ทว่าช่วงเวลานี้เอง กลับเป็นเหมือน “ความมืดก่อนรุ่งอรุณ” ที่โหดร้ายที่สุด และยากจะฝ่าฟันได้

ดังนั้น ทั้งซูหลินและเจ้าเสี่ยวฮุยจึงต้องรีบเร่งฝีเท้า ฝ่าความมืดอันเงียบงันไปอย่างว่องไว ใช้เวลาไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงปากถ้ำที่เป็นที่อยู่ของพ่อหมาป่ากับแม่หมาป่า

เมื่อสายตาของซูหลินทอดมองไปยังถ้ำอันคุ้นเคย เขาก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกแปลกใจผสมโหยหา เพราะเมื่อครั้งยังเป็นเพียงลูกหมาป่าตัวเล็ก ๆ เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ในถ้ำแห่งนี้มาแล้ว และในตอนนั้นพ่อหมาป่ากับแม่หมาป่าก็คอยทะนุถนอมเขาเป็นอย่างดี เวลาผ่านไปเพียงครึ่งปี ทุกสิ่งทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปจนชวนให้ใจหวิว

“อ้าววว”

เสียงหอนยาวของซูหลินดังก้องออกไปไกล ราวกับเป็นการส่งสัญญาณบอกให้พ่อหมาป่า กับ แม่หมาป่า รู้ว่า เขาได้กลับมาแล้ว

และแล้ว เพียงไม่นานนัก เงาร่างสง่างามของพ่อหมาป่าก็ปรากฏขึ้นตรงปากถ้ำ ขนของมันยังคงดกหนาเป็นเงางามเช่นเคย ร่างกายที่นับรวมความยาวของหางแล้วเกือบสองเมตรนั้น อาจจะยังไม่ใหญ่เทียบเท่าซูหลินในตอนนี้ แต่ก็ยังถือว่าสูงใหญ่แข็งแรงเกินกว่าหมาป่าธรรมดานัก

แววตาสีเขียวที่เรืองแสงท่ามกลางความมืดเพียงปรายตามองก็สามารถจำซูหลินได้ทันที กลิ่นอายคุ้นเคยที่แผ่วเบาแต่ว่าเด่นชัด บ่งบอกให้มันรู้ว่านี่คือ “ลูกหมาป่า” ของตนเอง และเมื่อสังเกตดี ๆ มันก็ตระหนักว่า ลูกชายที่จากไปเพียงไม่กี่เดือน ได้เติบโตจนมีร่างกายใหญ่โตกว่าตนเสียแล้ว ความภูมิใจและความสุขจึงพลันเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจของพ่อหมาป่า

...............

พ่อหมาป่าหอนตอบกลับเสียงหนึ่ง แล้ววิ่งพุ่งออกมาจากถ้ำด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่มาถึงตรงหน้า มันก็ยื่นลิ้นออกมาเลียขนบนร่างซูหลินด้วยท่าทีตื่นเต้นและเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ แม้โดยปกติในฐานะหัวหน้าฝูง พ่อหมาป่าจะไม่ค่อยแสดงออกถึงความอ่อนโยนเช่นนี้นัก ทว่าคราวนี้กลับไม่สามารถเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ได้

ซูหลินสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พ่อหมาป่าทั้งประหลาดใจและดีใจที่ได้พบเขาอีกครั้ง ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นว่าพ่อหมาป่ามีร่างกายซูบผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งนี่ ก็แสดงให้รู้ว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมาในฤดูราตรีอันโหดร้ายนี้ พวกมันเองก็คงใช้ชีวิตอย่างลำบากไม่แพ้กัน

ซูหลินจึงส่งเสียงหอนต่ำ ๆ เพื่อเรียกความสนใจให้พ่อหมาป่าหันมามองอวนที่บรรจุปลาอยู่เต็ม เขาตั้งใจจะมอบสิ่งเหล่านี้ให้เป็นของขวัญที่นำกลับมา

พ่อหมาป่าแม้ไม่เคยลิ้มรสเนื้อปลา แต่ในฐานะผู้นำฝูงที่ผ่านโลกมามาก มันก็รู้ดีว่านี่คืออาหารที่สามารถกินได้ เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดหอมหวานลอยแตะจมูก ความอยากอาหารก็ผุดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ มันกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

ซูหลินเห็นดังนั้น จึงคาบปลาออกมาจากอวนแล้ววางลงตรงหน้าเพื่อเชิญชวนให้กิน เพราะเขาเจตนาเตรียมสิ่งนี้มาเพื่อพ่อหมาป่าและแม่หมาป่าอยู่แล้ว

แรกเริ่มพ่อหมาป่ายังคงลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อคิดว่าตนเองไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าลูกชายอีกต่อไป มันก็อ้าปากกัดลงไปที่ตัวปลาทันที ทว่าเกล็ดปลาที่เรียบลื่นกลับทำให้กัดไม่เข้าอยู่หลายครั้ง สุดท้ายมันจึงใช้เขี้ยวเจาะเข้าที่ท้อง ซึ่งเป็นส่วนที่มีเกล็ดบางเฉียบ จนสามารถฉีกเนื้อปลาออกมาได้สำเร็จ

เมื่อรสชาติของเนื้อปลาสดใหม่แตะลิ้น ความประหลาดใจผสมความพึงพอใจก็ฉายชัดในดวงตาสีเขียวคู่นั้น เนื้อปลามีรสชาติหวานมัน ที่มันไม่เคยลิ้มลองมาก่อนเลยตลอดชีวิตที่ใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนขั้วโลกแห่งนี้

เพียงแต่ในเนื้อปลายังมี “ก้าง” แหลมคมซ่อนอยู่ หมาป่าพ่อเผลอกัดเข้าไป จนถูกทิ่มแทงให้ต้องคายออกมาทันที

เจ้าเสี่ยวฮุยซึ่งยืนดูอยู่ด้านข้าง รีบหอนออกมาเสียงหนึ่ง ราวกับจะเตือนให้พ่อหมาป่ารู้ว่า เวลากินปลาต้องระวังก้าง เพราะตัวมันเองก็เคยรีบร้อนกลืน จนถูกก้างตำคอมาแล้วเมื่อวาน ต้องกระอักกระอ่วนอยู่นานกว่าจะคายออกมาได้สำเร็จ

สายตาของพ่อหมาป่าเหลือบมองเจ้าเสี่ยวฮุย ที่บัดนี้เติบโตขึ้นจนมีร่างกายใหญ่โตพอ ๆ กับหมาป่าโตเต็มวัย ความรู้สึกแปลกใจและทึ่งก็ยิ่งทวีคูณ มันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลูกหมาป่าทั้งสองตัวที่เคยเห็นคลอเคลียอยู่ข้างกายตน บัดนี้กลับเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน

“เพียะ!”

ซูหลินใช้กรงเล็บตบลงบนหัวเจ้าเสี่ยวฮุยเบา ๆ เพื่อให้มันหยุดสร้างความวุ่นวาย เพราะถึงอย่างไร พ่อหมาป่าก็ยังเป็นหัวหน้าฝูง การที่เจ้าเสี่ยวฮุยจะทำตัวเหมือนสอนสั่งต่อหน้ามัน ย่อมไม่เหมาะสมเท่าไรนัก และแท้จริงแล้ว สัตว์นักล่าที่เกิดและเติบโตในธรรมชาติ ย่อมมีสัญชาตญาณในการเรียนรู้วิธีกินโดยไม่ต้องมีใครมาสั่งสอนอยู่แล้ว

เจ้าเสี่ยวฮุยเมื่อเห็นซูหลินไม่พอใจ ก็ได้แต่ลดหางลงอย่างหงอย ๆ แล้วถอยกลับไปยืนอยู่ด้านหลังเงียบ ๆ

ส่วนพ่อหมาป่าเอง หลังจากได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกหมาป่าทั้งสองอย่างชัดเจนแล้ว มันก็ยอมรับในใจว่า ทั้งคู่ได้ก้าวข้ามวัยเยาว์ กลายเป็นนักล่าผู้แข็งแกร่งไปแล้วจริง ๆ

มันหอนเสียงหนึ่ง เป็นการเชื้อเชิญให้ซูหลินและเสี่ยวฮุยเข้าไปในถ้ำ

ส่วนในใจของซูหลินเอง เขาก็คิดถึงแม่หมาป่าอยู่ไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงรีบเดินตามพ่อหมาป่าเข้าไปในทันที ส่วนเจ้าเสี่ยวฮุยก็ลากอวนที่เหลือปลาอีกหลายตัวตามเข้ามาข้างหลังอย่างว่าง่าย

--------------