การออกสำรวจหมีสีน้ำตาล

หลังจากซูหลินกินเนื้อปลาไพค์ไปเกือบ 5 กิโล เขาก็ได้รับแต้มวิวัฒนาการ เพิ่มขึ้นมาราวยี่สิบจุดเต็ม ๆ แต่เมื่อกินไปเรื่อยๆ แต้มวิวัฒนาการ ที่ได้จากเนื้อปลาไพค์ก็ค่อยๆ ลดลง จนกระทั่งตกไปอยู่ในระดับต่ำที่สุด

เมื่อเห็นว่าไม่คุ้มจะฝืนกินต่อไป ซูหลินจึงหยุดลง และเดินออกมายังปากถ้ำเพื่อทำหน้าที่เฝ้ายามแทนพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ก่อนจะส่งสัญญาณให้เธอเข้าไปกินบ้าง

ไม่นานนัก เสียงเคี้ยวเนื้อและเสียงกระหึ่มจากการกินของหมาป่าตัวอื่น ๆ ที่อยู่ในถ้ำก็ดังตามขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

แม้น้องสาวหมาป่า กับ เจ้าหมาป่าขนเทาขาวจะเป็นพวกที่ชอบนอนมากกว่าใคร แต่เมื่อถึงเวลาของการกิน ทั้งคู่กลับตื่นตัวทันที ทั้งสองเพียงได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ ของซูหลิน ขณะกินก็พลันสะดุ้งตื่นจากที่นอน ลุกขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น ดวงตาที่เคยปรือเพราะความง่วงก็กลับกลายเป็นสดใสวาววับ

ตอนนี้น้องสาวหมาป่าก็เติบโตขึ้นจนถึงระดับสองแล้ว ฟันเองก็เริ่มคมฉายแววแกร่ง แม้แต่เนื้อหมีที่ถูกแช่แข็งก็สามารถกัดฉีกได้ด้วยตัวเอง ไม่จำเป็นต้องร้องขอความช่วยเหลือจากพี่ชายอีกต่อไป

ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเสี่ยวฮุย พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง น้องสาวหมาป่าหรือแม้แต่เจ้าหมาป่าขนเทาขาว ต่างก็สามารถกินเนื้อได้ครั้งละราว 15 กิโล เต็ม ๆ อย่างไรก็ตาม หมาป่าโดยธรรมชาติไม่ได้จำเป็นต้องกินทุกวัน หากถึงขีดสุดแล้ว เพียงแค่กินให้อิ่มในครั้งเดียวก็สามารถประคับประคองร่างกายให้อยู่ได้เกือบเดือน

ถึงกระนั้น ภายใต้สภาพสุดขั้วของรัตติกาลอันยาวนาน ก็ยังมีฝูงหมาป่าอาร์กติกมากมายที่ต้องล้มตายเพราะขาดแคลนอาหาร

การกินของหมาป่านั้นรวดเร็วมาก ใช้เวลาไม่นานทั้งฝูงก็อิ่มกันถ้วนหน้า พลังงานและกำลังที่สูญเสียไปก็กลับคืนมาอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อน้องสาวหมาป่าฟื้นแรงก็หันไปหาเจ้าหมาป่าขนเทาขาว เพื่อชวนเล่นต่อสู้ แต่ฝ่ายหลังกลับแสดงท่าทีหวาดกลัวอย่างชัดเจน มันร้องเสียงหงิงๆ พลางวิ่งหนีไปทั่วถ้ำ ทำให้น้องสาวหมาป่าโกรธจนฟึดฟัดอยู่หลายครั้ง

สุดท้ายเจ้าเสี่ยวฮุย ซึ่งเบื่อหน่ายอยู่พอดีก็คิดจะลองทดสอบฝีมือของทั้งสอง มันจึงส่งเสียงหอนต่ำๆ สองครั้งเป็นสัญญาณเรียก ให้น้องสาวหมาป่า กับเจ้าหมาป่าขนเทาขาวร่วมกันเข้ามาโจมตี

เพราะพละกำลังของมันเหนือกว่ามากอยู่แล้ว จึงไม่กังวลว่าจะถูกทั้งคู่ทำร้ายจริงจัง อีกทั้งมันยังตั้งใจจะเล่นด้วยมากกว่าจะต่อสู้จริง

เมื่อได้รับสัญญาณ น้องสาวหมาป่าผู้ไม่เคยยอมแพ้ก็ร้องหอนแหลมหนึ่งครั้ง ก่อนจะกระโจนเข้าใส่

น้องสาวหมาป่าแม้จะยังเด็ก แต่ฝีมือการล่าและการต่อสู้ก็ถือว่าดีไม่น้อย เธอพุ่งโจมตีด้วยท่วงท่ารอบคอบและระวังตัว

แต่ถึงอย่างไร ช่องว่างระหว่างพลังของทั้งคู่ ก็ยังมากเกินไป แม้น้องสาวหมาป่า จะวนเวียนก่อกวนรอบตัว คอยตะครุบและพุ่งเข้าชนอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังไม่อาจทำให้เจ้าเสี่ยวฮุยที่ยืนเฉย ๆ ต้องขยับไปได้แม้เพียงก้าวเดียว

ส่วนตัวเจ้าเสี่ยวฮุยเอง เพียงแค่ยกอุ้งเท้าออกมาตวัดรับการโจมตีอย่างง่ายๆ คล้ายแค่เล่นสนุกกับน้องสาวของหัวหน้า มันคอยยั้งมือ ไม่ได้ตอบโต้รุนแรง มีเพียงการปัดป้องและขัดขวางการบุกของน้องสาวหมาป่าเท่านั้น

หลายครั้งที่น้องสาวหมาป่าบุกใส่แต่ไม่เป็นผล แม้เมื่อมีเจ้าหมาป่าขนเทาขาวเข้าร่วมต่อสู้ช่วยกันสองต่อหนึ่ง แต่ทั้งคู่ก็ยังถูกกดข่มอย่างสิ้นเชิง พลังของเจ้าเสี่ยวฮุยนั้นมหาศาลเกินกว่าจะต่อกรได้ แม้มันจะใช้เพียงเศษเสี้ยวของกำลังก็ยังสามารถควบคุมทั้งสองได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ในระหว่างที่ฝูงหมาป่าเล่นกันอย่างเอิกเกริก เวลาในรัตติกาลก็ไหลผ่านไปอย่างช้า ๆ โดยไม่ทันรู้ตัวก็ล่วงเลยไปถึงสามวันเต็ม กระทั่งพายุลมหนาวที่โหมกระหน่ำอยู่ด้านนอกก็เริ่มสงบลง

.............

เมื่อพายุเริ่มสงบลงแล้ว ซูหลินจึงพาเจ้าเสี่ยวฮุยออกจากถ้ำ เริ่มต้นการออกสำรวจครั้งใหม่ โดยคราวนี้เขาจะมุ่งหน้าทั้งเพื่อตามหาเหยื่อ และเพื่อตรวจสอบตำแหน่งที่แน่นอนของหมีสีน้ำตาลที่กระจัดกระจายอยู่ในแถบนี้ เพื่อดูว่าพวกสัตว์ยักษ์เชื่องช้าเหล่านี้ซ่อนตัวอยู่ตรงไหนบ้าง

ทิวทัศน์อาร์กติกหลังพายุสงบเงียบเหงายิ่งกว่าเดิม รอบด้านเวิ้งว้างไร้เสียงใด ๆ มีเพียงดวงตาสีเขียวเข้มคู่หนึ่งส่องประกายท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน นำพาร่างเงาทั้งสองให้เคลื่อนไปข้างหน้า

การค้นหาครั้งแรกของพวกเขามุ่งไปยังจุดที่เคยมีหมีสีน้ำตาลปรากฏตัว และเพียงแค่ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ซูหลินก็สามารถยืนยันตำแหน่งของหมีตัวหนึ่งได้

มันเป็นหมีเพศเมีย แต่ไม่ได้มีลูกติดมา อีกทั้งก่อนที่รัตติกาลจะเริ่มต้น มันได้กักตุนอาหารไว้พร้อมสรรพหมดแล้ว ดังนั้นร่างกายของมันจึงยังคงแข็งแรงสมบูรณ์ แทบไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ จากฤดูอันโหดร้ายนี้เลย

หมีตัวนี้เดินวนเวียนอยู่รอบปากถ้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับเข้าไปนอนจำศีลต่อในถ้ำที่มันเลือกไว้ ซึ่งตั้งอยู่ในตำแหน่งลับตา มีหิมะและกองน้ำแข็งปกคลุมบังสายตาอย่างมิดชิด

ดวงตาสีเขียวของซูหลินจ้องตาม เมื่อเห็นว่าเจ้าหมีเข้าถ้ำไปแล้ว เขาก็หมุนตัวกลับออกมาโดยไม่ลังเล เพราะรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่หมีตัวเดียวกับที่เคยปะทะกับฝูงของพ่อแม่หมาป่าของเขา

ที่เขามั่นใจเช่นนี้ ก็เพราะมีเหตุผล

ประการที่หนึ่งคือ ถ้ำที่หมีตัวนี้อยู่ค่อนข้างห่างจากเขตล่าของพ่อแม่หมาป่า จึงไม่มีเหตุให้เกิดการปะทะ อีกทั้งร่างกายของมันก็ไม่มีร่องรอยของการบาดเจ็บแม้แต่น้อย ซึ่งหากเป็นหมีที่เคยถูกฝูงหมาป่าล้อมตะครุบมาก่อน ต่อให้รอดมาได้ก็ต้องมีแผลติดตัวมาบ้าง

เพราะฝูงหมาป่าที่พ่อหมาป่านำอยู่นั้นมีถึงแปดตัว หากรวมพลังกันไล่ล่า ศักยภาพของพวกมันย่อมไม่ธรรมดา ยุทธวิธีของฝูงหมาป่าไม่ใช่การชนตรง ๆ เพียงอย่างเดียว แต่ประกอบด้วยการรุมโจมตี ก่อกวน ฉวยจังหวะซ้ำ และการหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง

ตราบใดที่คู่ต่อสู้ไม่แข็งแกร่งเกินต้านทาน ก็ย่อมทิ้งบาดแผลไว้แน่นอน และเมื่อพลังหมดลง สุดท้ายชะตากรรมของมันก็คือการตกเป็นอาหารของฝูงหมาป่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

-----------