บทที่ 5 ตั้งท้องลูกแฝด!

ในนิยาย เหยียนหวยอันไม่เพียงแต่จะติดหนี้พนันจนแทบจะผลาญสมบัติของครอบครัวจนหมดสิ้น หลังจากแยกบ้านไปแล้วก็ยังไม่สำนึกผิด กลับยิ่งทำตัวเหลวแหลกหนักข้อขึ้นไปอีก เงินก้อนสุดท้ายที่เหล่าเหยียนให้ไว้ตอนแยกบ้านก็เอาไปเล่นพนันจนหมดสิ้น ไม่เพียงแค่นั้น พอต้าหยาซึ่งก็คือลูกสาวของเหล่าเหยียนถูกคนรังแก เขามีโอกาสที่จะขัดขวางได้ แต่เพราะความเคียดแค้นชิงชังพี่ชาย เขาจึงเลือกที่จะเมินเฉย จนนำไปสู่โศกนาฏกรรมในภายหลัง

หลังจากเกิดเรื่องเช่นนั้น ในฐานะที่หลี่ซื่อเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวในบรรดาญาติสนิท ตามหลักหลี่ซื่อก็ควรจะไปที่บ้านนั้นเพื่อปลอบใจ บางทีอาจจะไม่ทำให้ต้าหยาคิดสั้นจนจะถึงขั้นผูกคอตายก็ได้ แต่เหยียนหวยอันกลับไม่อนุญาต อาศัยฤทธิ์เหล้าทุบตีหลี่ซื่อจนแท้งลูก...

ใช่แล้ว ยังมีเรื่องแท้งลูกอีก!

เหยียนอวี้สะดุ้งสุดตัว ไม่สนใจเรื่องอื่นอีกต่อไป รีบวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเองทันที

ในขณะนั้น หลี่เสว่เหมยกำลังยืนอยู่บนตู้เสื้อผ้า ถือไม้ไผ่ยาวๆ เขี่ยไปมาบนขื่อบ้าน

“อย่าขยับ!” เหงื่อเย็นๆ ของเหยียนอวี้แทบจะไหลออกมา เมื่อเห็นหลี่เสว่เหมยหันกลับมามองเธอด้วยความประหลาดใจ เธอก็ลดเสียงลง พูดอย่างนุ่มนวลว่า “ท่านแม่ ท่านลงมาก่อนเถอะเจ้าค่ะ”

หลี่เสว่เหมยยังไม่ยอมแพ้ เขี่ยไปอีกสองสามที เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรจริงๆ จึงวางไม้ไผ่ลงแล้วนั่งลง ขยับตัว เตรียมจะกระโดดลงมา

ตู้เสื้อผ้าไม่ได้สูงมาก ไม่ว่าจะปีนขึ้นไปหรือกระโดดลงมาก็เป็นเรื่องง่ายดาย

แต่เหยียนอวี้ไม่กล้าปล่อยให้เธอกระโดดลงมาแบบนั้น ถ้าในท้องมีลูกอยู่จริงๆ แล้วการกระโดดครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน ไม่กลัวเรื่องร้ายหมื่นอย่าง ก็กลัวเรื่องไม่คาดฝันเพียงอย่างเดียวนี่แหละ!

“ท่านแม่ ท่านนั่งลงก่อน นั่งให้มั่นๆ แล้วฟังข้าพูดนะเจ้าคะ” เหยียนอวี้วิ่งเข้าไป สองแขนเล็กๆ ของเธอโอบได้แค่เพียงน่องของหลี่เสว่เหมยเท่านั้น

หลี่เสว่เหมยเหนื่อยจนแทบขาดใจ เลยถือโอกาสนั่งพักเสียเลย เธอคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาเป็นประกาย ถามว่า “ลูกรัก เจ้าเจออะไรเข้าแล้วใช่ไหม?”

เหยียนอวี้กอดขาของเธอไว้โดยไม่ลังเล เงยหน้าขึ้น ยิ้มกว้างจนตาหยี ในดวงตาที่โค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์นั้นราวกับมีดวงดาวระยิบระยับ

“พวกเรามีระบบแล้ว ฮ่าๆๆ!”

“อะไรนะ?”

“หา?”

หลี่เสว่เหมยกับเหยียนหวยอันที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาถามขึ้นพร้อมกัน

เธอเล่าเรื่องการปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของแพลตฟอร์มการค้าช่วยเหลือแห่งรัฐเซี่ย และเรื่องที่ตอนนี้พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในหนังสือเล่มหนึ่งให้ฟังจนหมด

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังคงงุนงง เธอยังใช้ไม้ไผ่วาดรูปหน้าจอแสงบนพื้นให้ดูอีกด้วย

ผ่านไปครู่ใหญ่ สองสามีภรรยาต่างมองหน้ากันไปมา

หลี่เสว่เหมยเป็นคนแรกที่ได้สติ เธอยกมือขึ้นกุมท้องของตัวเองทันที

ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ถ้างั้นตอนนี้ข้าก็ท้องแล้วเหรอ?”

ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย นี่มันเรื่องจริงทั้งหมดเลยเหรอ?

การทะลุเข้ามาในหนังสือนิยายเป็นเรื่องจริงเหรอ? การตั้งท้องเป็นเรื่องจริงเหรอ? แพลตฟอร์มเป็นเรื่องจริงเหรอ?

หรือว่าจะเป็นภาพหลอนที่เกิดจากสิ่งที่ลูกสาวเรียกว่าระบบที่เธอเฝ้ารอคอยกันแน่?

คุณพ่อเหยียนตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก “โอ๊ย ทูนหัวของข้า ท่านค่อยๆ หน่อย มา ข้าจะรับท่านเอง ท่านค่อยๆ ขยับนะ ใช่ อย่างนั้นแหละ”

เขาประคองร่างของภรรยาลงมาอย่างระมัดระวัง ดูจนกระทั่งเธอนั่งลงเรียบร้อยดี

คุณพ่อเหยียนทบทวนคำพูดของลูกสาวในหัวอีกครั้ง

ถามว่า “แล้วหลังจากนั้นล่ะ? หลังจากนั้นในนิยายมันเขียนว่ายังไงต่อ?”

เพราะลูกรักเคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาก่อน ที่แท้พี่ใหญ่ที่ดูป่วยกระเสาะกระแสะคนนั้นเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียว สุดท้ายถึงกับเปลี่ยนฮ่องเต้ได้เลย นับถือๆ!

เหยียนอวี้ถอนหายใจ “หลังจากนั้นข้าก็ไม่ได้ตามอ่านต่อแล้วค่ะ เหยียนคนรองนิสัยแย่เกินไป แถมชื่อก็ยังคล้ายกับท่านพ่ออีก ข้าทนอ่านต่อไม่ไหว...”

ดังนั้น เธอจึงอ่านไปแค่ตอนต้นเรื่องเท่านั้น

แถมหนังสือเล่มนี้ก็เขียนไว้นานแล้ว ตอนนี้เนื้อเรื่องสั้นๆ ในตอนต้นที่เธอพอจะจำได้ก็มีไม่มากนัก

“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ดีกว่าไม่รู้อะไรเลยตั้งเยอะ” หลี่เสว่เหมยปลอบใจ

“ใช่ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าอาการป่วยของท่านลุงใหญ่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ต้องหายดีแน่นอน แถมยังจะได้เป็นขุนนางใหญ่ด้วย แต่เรื่องเสียลูกชายลูกสาวนี่สิ…” เหยียนหวยอันขมวดคิ้ว พูดต่อไม่ออก

ในด้านการงาน เหล่าเหยียนประสบความสำเร็จ แต่ในด้านอื่นๆ เขาน่าสงสารเหลือเกิน

“พวกเรารู้เรื่องแล้วนี่นา แน่นอนว่าต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้โศกนาฏกรรมเหล่านั้นเกิดขึ้นสิเจ้าคะ” เหยียนอวี้พูดอย่างเป็นเรื่องธรรมดา “ลูกชายของผู้ว่าการอำเภอไม่ได้มาหาเรื่องพี่สาวโดยไม่มีเหตุผล เขาอยากจะบีบบังคับให้พี่สาวแต่งงานกับเขา ก็เพราะต้องการที่นาสิบหมู่ของบ้านเรา”

“เกิดอะไรขึ้น? เล่ามาให้ละเอียดซิ” หลี่เสว่เหมยทำหน้าจริงจัง

“ข้านึกออกอีกหน่อยแล้ว ที่นาของบ้านเราอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน นอกจากบ้านเราแล้ว ที่ดินรอบๆ ก็ถูกคนจากหมู่บ้านอื่นซื้อไปหมด พวกนั้นอยากจะรวมที่ดินให้เป็นผืนเดียวกัน สร้างเป็นเรือกสวนไร่นาเล็กๆ จะได้จัดการง่าย”

ก็แค่นั้นเอง

มีผู้มีฐานะคนหนึ่งหมายตาที่ดินของสองพี่น้องตระกูลเหยียน หรืออาจจะไม่ใช่ตัวผู้มีฐานะเอง แต่เป็นคนดูแลข้างล่างที่อยากจะทำงานให้สะดวก เลยไปพูดกับผู้ว่าการอำเภอ ผู้ว่าการอำเภอจึงคิดแผนการชั่วร้ายนี้ขึ้นมา

เพราะตามปกติแล้ว ที่นาสิบหมู่ของสองพี่น้องตระกูลเหยียน ไม่มีทางที่จะขายเด็ดขาด

เหยียนหวยเหวินเป็นบัณฑิตซิ่วไฉแล้ว ขณะที่สอนหนังสือก็ยังไม่ละทิ้งความตั้งใจที่จะสอบเข้ารับราชการ ลูกชายคนโตของเขาก็สืบทอดพรสวรรค์ด้านการเรียนหนังสือของเขามา ผลการเรียนที่สำนักศึกษาก็ไม่เลว ปีนี้ก็จะลงสนามสอบระดับถงเซิงแล้ว

หากสอบผ่าน ก็จะเป็นครอบครัวที่มีผู้มีตำแหน่งทางวิชาการถึงสองคน นี่คือลางบอกเหตุว่าครอบครัวกำลังจะรุ่งเรือง ที่ดินมีแต่จะรู้สึกว่าน้อยเกินไป ไม่มีทางที่จะรู้สึกว่ามากเกินไป

“ใช่แล้ว ท่านพ่อ หนี้พนันยี่สิบตำลึงของท่านก็ถูกคนวางแผนเหมือนกัน!” คนที่อ่านหนังสือนิยายจะมีมุมมองแบบพระเจ้า เรื่องบางอย่างผู้เขียนได้ให้เค้าลางไว้แล้ว

“ยี่สิบตำลึง? หนี้พนัน!” หลี่เสว่เหมยจ้องมองสองพ่อลูก ภาพของเหยียนคนรองที่ถูกคนเรียกตัวออกจากนาไปพูดคุยในตอนกลางวันก็แวบเข้ามาในหัว

ตอนนั้นไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้พอลองคิดดูดีๆ การแต่งกายและท่าทางของคนพวกนั้น ช่างเหมือนกับพวกนักเลงทวงหนี้ในสมัยโบราณจริงๆ

เหยียนคนรองยิ้มแหยๆ

“เสว่เหมย! เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน ข้าไมได้ทำ!!”

หลี่เสว่เหมยถลึงตาใส่เขา “ยังจะอธิบายอะไรอีก เนื้อเรื่องก็จัดฉากให้ท่านอย่างชัดเจนแล้ว พี่ใหญ่ของเราก็เพราะเรื่องนี้ถึงได้แยกบ้านกับพวกเรา”

เหยียนคนรองตบต้นขาฉาดใหญ่ “ใช่เลย คนพวกนี้ช่างเลวร้ายจริงๆ! ทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ได้อย่างไรกัน! จริงสิลูกรัก เจ้าว่าระบบที่ประเทศจัดหามาให้เราจะให้เรายืมเงินยี่สิบตำลึงได้ไหม?”

“ท่านพ่อ มันคือแพลตฟอร์ม ไม่ใช่ระบบ” เหยียนอวี้แก้ไข

ระบบกับแพลตฟอร์ม แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าเป็นคนละอย่างกัน

แพลตฟอร์ม ก็หมายความว่ามันเป็นเพียงพื้นที่สำหรับทำการค้าขาย

ยึดหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน

พวกเขาต้องมีของที่มีมูลค่าเพียงพอ ถึงจะสามารถแลกเปลี่ยนสิ่งที่ตัวเองต้องการบนแพลตฟอร์มนี้ได้

“ฮ่าๆ ไม่ว่าจะเป็นอะไร รัฐเซี่ยของเราก็ดีที่สุดเลย!” เพื่อพวกเราเหล่าผู้เคราะห์ร้าย ผู้นำแห่งรัฐจึงได้ส่งแพลตฟอร์มมาช่วยเหลือ เพราะตอนนี้พวกเราคือกลุ่มเป้าหมายที่ต้องการความช่วยเหลือเพื่อขจัดความยากจนมากที่สุด

“น่าเสียดายที่เวลาทำการค้าของแพลตฟอร์มไม่แน่นอน ครั้งต่อไปที่จะเปิดคือวันที่ยี่สิบเดือนห้า ถ้าแปลงเป็นวันที่ตามปฏิทินสากลก็คือ…” เมื่อครู่เหยียนอวี้ตื่นเต้นเกินไป เลยไม่ได้สังเกตแถวตัวอักษรเล็กๆ ใต้ปฏิทินจันทรคติ ตอนนี้พอตั้งใจมองดูดีๆ

“18 มิถุนายน?”

หลี่เสว่เหมยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ดวงตาเล็กๆ ของเหยียนอวี้ก็เปล่งประกายขึ้นมา สองแม่ลูกสบตากัน รู้กันในใจ

เหยียนคนรองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่ก็มองทะลุความคิดที่กำลังคึกคักของทูนหัวกับลูกสาวสุดที่รักของเขาได้ ในฐานะที่เป็นผู้ชายที่รับหน้าที่จ่ายเงินคอยทำบัญชีในบ้าน เขารู้จักเทศกาลต่างๆ เป็นอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันที่ทำให้เขาต้องเสียเงินมหาศาลในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ยิ่งจดจำได้ขึ้นใจ

เขาหลับตาลงเล็กน้อย น้ำตาไหลรินในใจ

คิดไม่ถึงว่าทะลุมิติเข้ามาในหนังสือนิยายแล้ว ก็ยังหนีไม่พ้นวันซวยๆ เหล่านี้

เอาเถอะ! ไปดูเหล่าเหยียนดีกว่า!