บทที่ 13 เข้าร่วมงานแสดงสินค้า

บทที่ 13 เข้าร่วมงานแสดงสินค้า
สามวันต่อมา ลู่อันพาเหอเลี่ยง, จางเหวินเจี๋ย และคนอื่นๆ ขึ้นเครื่องบินไปยังเมืองหลวง เมิ่งชิวเหยียนก็ออกจากเมืองเจียหนิง เดินทางไปยังเมืองหลวงพร้อมกัน
เวลาประมาณ 10 โมงเช้าของวันนั้น เครื่องบินได้ลงจอดที่สนามบินนานาชาติของเมืองหลวง
เมื่อเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร ลู่อันหันไปพูดกับเหอเลี่ยงและคนอื่นๆ “พวกนายไปหาโรงแรมพักผ่อนกันเองนะ แล้วค่อยไปเบิกค่าใช้จ่ายกับฝ่ายการเงินของบริษัท”
จากนั้น เขาก็พูดเสริมกับเหอเลี่ยง “นายไปหาโกดังชั่วคราว พอสินค้ามาส่งแล้ว อย่าลืมตรวจสอบให้ละเอียดว่าถูกต้องครบถ้วน แล้วให้คนอยู่เฝ้าโกดังสักสองคน”
เหอเลี่ยงยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีปัญหาครับ ไว้ใจผมได้เลย”
ลู่อันพยักหน้า เมื่อสั่งงานเสร็จ เขาก็จูงมือเมิ่งชิวเหยียนเดินออกจากสนามบินไป
เมื่อมองดูทั้งสองคนที่เดินจากไป เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งข้างๆ เหอเลี่ยงก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “อิจฉาบอสจริงๆ เมื่อไหร่ฉันจะมีแฟนที่ทั้งเก่งทั้งสวยสุดๆ แถมยังยอมมาลำบากสร้างตัวด้วยกันแบบนี้บ้างนะ”
ทุกคนรู้ตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงานแล้วว่าเมิ่งชิวเหยียนกับลู่อันมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ทั้งสองคนก็ไม่ได้ปิดบังอะไรกับทุกคน
ทันใดนั้น เหอเลี่ยงก็หัวเราะฮ่าๆ แล้วพูดว่า “ฉันมีลางสังหรณ์อย่างแรงกล้าเลยว่า งานแสดงสินค้าครั้งนี้ เมต้าเวิร์ส อินเทลลิเจนท์ คอนโทรล ของเราจะต้องสร้างชื่อได้แน่นอน ผลิตภัณฑ์สุดยอดขนาดนี้ ถ้าขายไม่ดีก็แปลกแล้ว อยากมีรถหรู สาวสวย บ้านหลังใหญ่ ก็รักษาสิทธิซื้อหุ้นในมือไว้ให้ดีล่ะพวกเรา”
เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาทันที แล้วก็พากันเดินทางออกจากสนามบิน
***
อีกด้านหนึ่ง ลู่อันพาเมิ่งชิวเหยียนไปพักผ่อนที่โรงแรมที่จองไว้
เมื่อเข้าไปในห้องพักของโรงแรม ทั้งสองคนก็ได้แลกเปลี่ยนความรู้สึกกันอย่างลึกซึ้งบนเตียงนอน
หลังจากนั้น
เมิ่งชิวเหยียนนอนอยู่ในอ้อมแขนของลู่อัน ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดถึงเรื่องของบริษัท “คุณให้ขนของมาทั้งหมดเลย ถ้าเกิดตอนนั้นขายไม่ได้หรือขายไม่ดีจะทำยังไง?”
ลู่อันตอบสั้นๆ “ก็ขนกลับสิ”
เมิ่งชิวเหยียนอึ้งไปเล็กน้อย “โอเค ถือว่าฉันไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน”
จริงๆ แล้วลู่อันไม่ได้กังวลเลยว่าผลิตภัณฑ์ที่ขนมาจะขายไม่ได้ คุณภาพทางเทคนิคของแขนกลเทียมชีวภาพมันเห็นๆ กันอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น ราคาขายก็แค่ 20,000 หยวน เมื่อเทียบกับผลิตภัณฑ์ประเภทเดียวกันแล้ว ถือว่ามีคุณภาพดีและราคาสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นราคาถูกเหมือนได้เปล่าเลยทีเดียว
ไม่ว่าจะมองจากด้านเทคนิคหรือด้านความคุ้มค่า
ความสามารถในการแข่งขันของผลิตภัณฑ์นี้ไม่มีใครเทียบได้ เรียกได้ว่าเหนือกว่าคู่แข่งในประเภทเดียวกันทุกด้าน
ถ้าแบบนี้ยังขายไม่ได้ ก็คงต้องยกเว้นแต่ว่าในโลกนี้ไม่มีคนพิการแขนขา
ปัจจุบัน สินค้าแขนกลเทียมชีวภาพยังมาไม่ถึง ค่าขนส่งทางอากาศค่อนข้างแพง จึงเลือกใช้การขนส่งทางบก มีพนักงานสองคนกำลังเดินทางมาพร้อมกับรถบรรทุกสินค้า มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง จะมาถึงในอีกสองวัน
เมิ่งชิวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองลู่อันแล้วพูดว่า “ถือโอกาสที่มาเมืองหลวงครั้งนี้ ฉันว่าจะกลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่หน่อย ไม่ได้เจอท่านมาเกือบครึ่งปีแล้ว”
ลู่อันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “รอให้เรื่องงานแสดงสินค้าเสร็จก่อน แล้วผมจะไปกับคุณด้วย”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เมิ่งชิวเหยียนก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล “อย่าเลย ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา พวกท่านต้องไม่พอใจคุณแน่ๆ ไม่เจอกันซะจะดีกว่า การไปเจอพวกท่านก่อนที่คุณจะประสบความสำเร็จมีแต่จะเพิ่มความวุ่นวายใจเปล่าๆ”
เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น ลู่อันก็ยิ้มออกมาแล้วพยักหน้า “ก็จริง”
เมิ่งชิวเหยียนมีสีหน้าเศร้าสร้อยเล็กน้อย ถอนหายใจเบาๆ “เฮ้อ กลับไปครั้งนี้ต้องทะเลาะกันใหญ่โตอีกแน่ๆ คิดแล้วก็ปวดหัว”
ทันใดนั้น ลู่อันก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา จึงหันไปมองเมิ่งชิวเหยียน “จริงสิ เธอกลับไปแบบนี้ ถ้าเกิดพ่อแม่เธอไม่ให้ออกจากบ้านจะทำยังไง?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เมิ่งชิวเหยียนก็พูดอย่างใจเย็น “ขามันอยู่บนตัวฉัน ฉันอยากจะไปพวกท่านก็ห้ามไม่ได้ ต่อให้ห้ามได้ชั่วคราวก็ห้ามได้ไม่ตลอดไปหรอก ไม่ต้องห่วงน่า”
เมิ่งชิวเหยียนเอียงศีรษะมองลู่อันแล้วยิ้มกว้าง “ฉันเชื่อว่าคุณต้องรุ่งได้แน่ๆ สายตาของฉันไม่แย่เหมือนพ่อแม่ฉันหรอกนะ”
ลู่อันอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วถามกลับ “แล้วถ้าเกิดผมรุ่งไม่ขึ้นล่ะ?”
เมิ่งชิวเหยียนพลันสอดมือเข้าไปในผ้าห่ม ครู่ต่อมา เธอก็เงยหน้าขึ้นมองลู่อันแล้วพูดยิ้มๆ “ใครบอกว่าไม่ขึ้นล่ะ? นี่ไง ก็ขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ลู่อัน “……”
เพียงแค่ขยับมือเล็กน้อย เธอก็ช่วยให้ลู่อันลุกขึ้นได้อย่างง่ายดาย
มุมปากของเมิ่งชิวเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ เธอจ้องมองลู่อันแล้วยิ้มอย่างเบิกบาน “พรุ่งนี้ฉันจะกลับแล้วนะ แต่ก่อนไปฉันจะช่วยคุณเคลียร์สต็อกให้หมด”
ลู่อันแกล้งทำเป็นจริงจัง “นี่ยังเล่นไม่พออีกเหรอ? ผมยังต้องไปจัดการเรื่องงานแสดงสินค้านะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งชิวเหยียนก็ไม่สะทกสะท้าน มองลู่อันแล้วยิ้มยั่วก่อนจะพูดว่า “คุณร่างกายแข็งแรงจะตาย เล่นยังไงวันรุ่งขึ้นก็ฟื้นตัวกลับมาฟิตปั๋งได้แล้ว อีกอย่างงานแสดงสินค้าก็อีกหลายวันกว่าจะเริ่ม เล่นยังไงก็ได้ทั้งนั้นแหละ”
เมิ่งชิวเหยียนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วแกล้งทำเป็นลึกลับเสริมว่า “แล้ววันนี้ก็ปลอดภัยมากด้วยนะ”
ลู่อันนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แสงเย็นเยียบสาดส่องมาก่อน จากนั้นทวนก็พุ่งออกไปดุจมังกร
***
สามวันต่อมา
รถบรรทุกที่บรรทุกแขนกลเทียมชีวภาพกว่าหนึ่งพันชิ้นได้เดินทางมาถึงเมืองหลวงเป็นที่เรียบร้อย และได้ทำการขนถ่ายสินค้าลงในโกดังที่เช่าไว้ชั่วคราว
เมิ่งชิวเหยียนได้แยกกับลู่อันไปเมื่อสองวันก่อนแล้ว เธอกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอ และจะกลับมาเจอกับลู่อันอีกครั้งหลังจบงานแสดงสินค้าเพื่อเดินทางกลับเมืองเจียหนิงด้วยกัน
สองวันนี้ ลู่อันทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงานแสดงสินค้าครั้งนี้
งานแสดงสินค้าอุปกรณ์ฟื้นฟูสมรรถภาพครั้งนี้จะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในอีกสองวันข้างหน้า และจะจัดเป็นเวลาสามวัน
เวลาสองวันก็ผ่านไปในพริบตา
ในขณะนี้ เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนที่งานแสดงสินค้าจะเปิดอย่างเป็นทางการ
ลู่อันและทีมงานที่เดินทางมาด้วยกันอย่างเหอเลี่ยง, จางเหวินเจี๋ย และคนอื่นๆ กำลังยุ่งอยู่กับงานในสถานที่จัดแสดง
ผู้จัดงานได้จัดเตรียมซุ้มประตูอลูมิเนียมสี่เหลี่ยมสูง 4 เมตร, ผนังกั้นสามด้าน, โต๊ะเจรจาหนึ่งตัว, เก้าอี้สองตัว, ป้ายชื่อบูธหนึ่งอัน, สปอตไลท์สองดวง, ปลั๊กไฟ 220V/5A หนึ่งจุด และปูพรมทั่วทั้งพื้นที่บูธ
ค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมอื่นๆ ผู้เข้าร่วมแสดงสินค้าต้องรับผิดชอบเอง
ในสูจิบัตรของงานแสดงสินค้า ยังสามารถลงข้อมูลแนะนำบริษัทและผลิตภัณฑ์ของผู้เข้าร่วมแสดงสินค้าได้ฟรี
พื้นที่จัดแสดงให้เช่าเริ่มต้นที่ 36 ตารางเมตร ผู้จัดงานจะจัดเตรียมเพียงพื้นที่เท่านั้น ผู้เข้าร่วมแสดงสินค้าจะต้องรับผิดชอบในการตกแต่งและก่อสร้างบูธเอง โดยค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เกี่ยวข้องผู้เข้าร่วมแสดงสินค้าต้องรับผิดชอบเอง
เรื่องการตกแต่งและก่อสร้างบูธ ลู่อันและลูกน้องของเขาได้ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วในไม่กี่วันที่ผ่านมา
ในขณะนี้ ที่บูธของ เมต้าเวิร์ส อินเทลลิเจนท์ คอนโทรล ลู่อันและทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับงาน พนักงานสองคนกำลังนำโต๊ะพับสามตัวมาต่อกันเป็นโต๊ะจัดแสดง พนักงานอีกคนกำลังย้ายกล่องหลายใบมา แล้วหยิบเอาชิ้นส่วนโมเดลของแขนกลเทียมชีวภาพออกมาวางบนโต๊ะเพื่อจัดแสดง
ลู่อันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับจางเหวินเจี๋ย “เอาแขนกลออกมาวางโชว์สักอันสิ”
จางเหวินเจี๋ยพยักหน้า “โอเค!”
เขารีบเดินไปที่หลังเวทีที่สร้างขึ้นชั่วคราวของบูธ แล้วหยิบกล่องบรรจุแขนกลเทียมชีวภาพออกมา จางเหวินเจี๋ยเปิดกล่องออกอย่างคล่องแคล่ว
ข้างในบรรจุแขนกลชีวภาพใหม่เอี่ยมหนึ่งชิ้น ซึ่งแตกต่างจากเปลือกสีดำที่เหมือนกันไปหมดในท้องตลาดปัจจุบัน แขนกลนี้ใช้การออกแบบโครงกระดูกแบบโปร่ง เผยให้เห็นเฟืองและตลับลูกปืนที่แม่นยำภายใน รวมถึงเส้นเอ็นชีวภาพที่มองเห็นอยู่ลางๆ ที่ข้อต่อมือกลส่วนปลายยังฝังแผ่นฟิล์มเซ็นเซอร์กึ่งโปร่งใสไว้หลายแผ่น
เมื่อเวลาผ่านไป การจัดบูธของ เมต้าเวิร์ส อินเทลลิเจนท์ คอนโทรล ก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ งานแสดงสินค้าก็กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว