บทที่ 20 ร่วมมือกันต่อไป

บทที่ 20 ร่วมมือกันต่อไป
โรนันคาดการณ์สถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นในวันนี้ไว้แล้ว พอมาถึงตลาดนัดก็ให้คนไปตามกองหนุนที่โรงเตี๊ยมเก่าทันที
ถนนเพิ่งจะติดได้ไม่ถึงห้านาที ปีแยร์ก็นำคนมาถึง
หลังจากนั้นเหตุการณ์ก็เหมือนกับเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ตลาดนัดกลับสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าเข้ามามุงดูอีก แต่ข่าวที่ว่ามีคนเอาทรัฟเฟิลมาวางขายเต็มกล่องก็ได้แพร่กระจายไปทั่วทุกมุมของตลาดนัดหมู่บ้านลูร์มาแรงแล้ว
โรนันเชื่อว่าชาวโพรวองซ์ที่ช่างสอดรู้สอดเห็นเหล่านั้นจะต้องเอาไปเล่าต่อแน่นอน
“ฉันรักโพรวองซ์” โรนันเก็บเงิน 320 ฟรังก์ที่ลูกค้าให้ใส่กระเป๋า แล้วรำพึงอย่างมีความสุข
ไม่นาน แสงแดดที่ไม่ค่อยแรงนักเหนือศีรษะก็ถูกใครบางคนบดบัง
“ตามธรรมเนียมเดิม คนละแก้ว” โรนันเงยหน้าขึ้น พูดกับปีแยร์ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
รอยยิ้มบนใบหน้าของปีแยร์เลือนหายไป เขาก้มหน้าลงนับจำนวนทรัฟเฟิลในกล่องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
โรนันพูดอย่างใจดีว่า
“ทั้งหมด 94 ก้อนครับ เพิ่งขายก้อนเล็กไป 3 ก้อน ตอนนี้เหลือ 91 ก้อนแล้ว”
ปีแยร์ถามด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
“เทพีแห่งโชคย้ายมาอยู่บ้านนายแล้วเหรอ?”
อย่ามาบอกฉันนะว่านี่ก็เป็นโชคอีก!
มันจะเกินไปแล้วนะ?
“ในนี้มีบางส่วนที่ขุดได้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ผมกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อกี้ขึ้น สัปดาห์ที่แล้วเลยเอาออกมาขายแค่ส่วนหนึ่ง จะว่าไปแล้วการตัดสินใจของผมก็ไม่ผิด” โรนันยิ้มแหยๆ พลางยักไหล่ “มันสร้างปัญหาจริงๆ โชคดีที่มีพวกคุณอยู่!”
เขาโกหกไปเรื่อยเปื่อย พร้อมกับเตือนตัวเองในใจ จะเอาทรัฟเฟิลมาขายพร้อมกันทีเดียวอีกไม่ได้แล้ว เรื่องการไปร่วมตลาดนัดอื่นเป็นเรื่องที่ต้องทำอย่างเร่งด่วน
ปีแยร์รู้ว่าโรนันโกหก แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้
ขนาดเขาเองยังอยากจะเป็นลูกน้องให้โรนันเลย
พระเจ้าช่วย!
ทรัฟเฟิลเก้าสิบกว่าก้อนนี่มันเป็นเงินเท่าไหร่กัน?
โรนันกำลังจะกลายเป็นเศรษฐีแล้ว!
***
เมื่อตลาดนัดเลิก โรนันลูบกระเป๋าเงินที่มีเงินอยู่ 18,800 ฟรังก์ แล้วจมดิ่งสู่โลกแห่งจินตนาการที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
รายได้ 18,000 ต่อสัปดาห์ ทั้งเดือนกุมภาพันธ์ก็จะมีรายได้ประมาณ 75,000 ฟรังก์… เขาสามารถใช้หนี้เงินกู้ได้ อย่างน้อยหนึ่งในสาม!
แถมยังมีเงินเหลือพอที่จะเปลี่ยนหน้าต่างและซื้อเครื่องทำความร้อนอีก!
เดือนมีนาคมก็เริ่มลงมือปรับปรุงบ้านและทำกันซึมใหม่ เพื่อรับมือกับฤดูฝนที่กำลังจะมาถึง
เดือนเมษายนก็ซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่เข้าบ้าน แบบนี้ก็จะสามารถรับพ่อแม่มาอยู่ด้วยได้ก่อนที่โพรวองซ์จะเข้าสู่ฤดูที่สวยที่สุด ใช่แล้ว ต้องเปลี่ยนชักโครกด้วย ชักโครกตอนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
เดือนพฤษภาคมก็เริ่มออกแบบสวนหลังบ้าน ขุดสระว่ายน้ำใหญ่ๆ ไว้ว่ายน้ำตอนอากาศร้อน
เดือนมิถุนายน
เดือนกรกฎาคม
โรนันกำหมัดแน่นอย่างตื่นเต้น
เขาสามารถมองเห็นภาพตัวเองนอนอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่สะอาดและสวยงาม พร้อมกับได้ยินเสียงแต้มความสุขเพิ่มขึ้นไม่หยุดอยู่ข้างหูได้เลย!
มีความสุขจัง มีความสุขเหลือเกิน!
แต่ก่อนหน้านั้น สิ่งแรกที่ต้องจัดการคือ…
เขามองไปที่โซอี โซอีก็กำลังมองมาที่เขาพอดี
“ไปกินข้าวกันไหม?” ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน
แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
***
คุณนายเชลส์ชินแล้วกับการที่โรนันกับโซอีจะมากินข้าวที่นี่ทุกเที่ยงวันศุกร์ เธอจึงเก็บโต๊ะตัวเดิมที่พวกเขานั่งเป็นประจำไว้ให้ล่วงหน้า
โซอีเลื่อนเมนูให้โรนัน
“ฉันสั่งไปสั่งมาก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง วันนี้คุณสั่งเถอะ”
โรนันเปิดเมนู แล้วถือโอกาสถามว่า
“ก่อนหน้านี้ก็อยากจะถามคุณแล้ว ว่าทำไมถึงสั่งแต่อาหารเดิมๆ ทุกครั้งเลย?”
โซอีเอียงคอเล็กน้อย
“ฉันเป็นคนเลือกกินน่ะ นอกจากอาหารที่แม่ทำแล้ว อย่างอื่นที่ชอบกินก็มีไม่มาก”
โรนันเงยหน้ามองเธอ แล้วยิ้มพูดว่า
“ถ้าอย่างนั้นต้องให้คุณลองชิมอาหารจีนแล้วล่ะ อาหารจีนน่ะปราบคนไม่ชอบกินข้าวได้ทุกประเภทเลยนะ”
“ได้สิ” โซอีไม่ได้ปฏิเสธอาหารใหม่ๆ แถมยังรู้สึกคาดหวังเล็กน้อยด้วยซ้ำ เธอไม่เคยกินอาหารจีนมาก่อนเลย
โรนันคิดจะพูดว่า รอตอนไปจัดงานเลี้ยงที่บ้านผมแล้วจะทำให้พวกคุณกิน แต่พอนึกถึงสภาพบ้านของตัวเองที่ยังห่างไกลจากการจัดงานเลี้ยงสไตล์โพรวองซ์ได้อีกนาน ก็เปลี่ยนเป็นพูดว่า
“วันไหนมีงานเลี้ยงผมจะทำไปให้”
โซอีพยักหน้า แล้วเริ่มพูดถึงเรื่องที่เธอสนใจ
“การที่คุณขายทรัฟเฟิลเยอะขนาดนั้นในหมู่บ้านลูร์มาแรงทีเดียวมันดูเด่นเกินไป ไม่คิดจะไปร่วมตลาดนัดหลายๆ ที่ หรือไปตลาดนัดที่มีคนเยอะกว่านี้บ้างเหรอ?”
โรนันไม่คิดว่าโซอีจะคิดเหมือนกับเขา วันนี้ที่เขาชวนโซอีกินข้าวก็เพื่อเรื่องนี้ เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า
“คิดครับ แต่ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะไปร่วมตลาดนัดที่อื่นได้”
โซอีก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า
“ฉันรู้จักฝ่ายจัดการตลาดนัดสุดสัปดาห์ของหมู่บ้านเมอแนร์บ สามารถจัดการเรื่องที่นั่นได้”
เมื่อเห็นว่าโรนันกำลังจะกล่าวขอบคุณ โซอีก็ยกมือลงเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้เขายังไม่ต้องรีบร้อน
“ฉันขออาศัยรถคุณไปด้วยทุกสัปดาห์ได้ไหม? จริงๆ แล้วฉันคิดจะไปขอแผงที่หมู่บ้านเมอแนร์บตั้งนานแล้ว แต่ถ้าไปคนเดียวต้องคิดหลายเรื่อง มีเพื่อนไปด้วยจะดีกว่ามาก เราสามารถขอสองแผงได้”
โรนันอ่านความลำบากใจในน้ำเสียงของโซอีออก
การร่วมแผงกับโรนันทำให้รายได้ของโซอีเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หากเธอใช้เรื่องการช่วยขอแผงที่หมู่บ้านเมอแนร์บเป็นข้ออ้างเพื่อที่จะได้ร่วมแผงกับโรนันต่อไป ก็อาจจะทำให้คนอื่นคิดว่าเธออยากจะ ‘เกาะ’ ต่อไป เธอจึงจงใจเน้นย้ำเรื่องสองแผง
โซอีเป็นคนตรงไปตรงมา เธอไม่ต้องการให้ปัญหาเรื่องผลประโยชน์กลายเป็น ‘หนาม’ ที่คั่นกลางระหว่างพวกเขาสองคน จึงเลือกที่จะหยิบยกขึ้นมาพูดและแก้ไขมัน
“คนท้องถิ่นโพรวองซ์จะไปร่วมตลาดนัดที่หมู่บ้านเมอแนร์บยังต้องกังวลหลายเรื่อง ผมที่เป็น ‘คนต่างถิ่น’ ที่เพิ่งมาอยู่โพรวองซ์ได้แค่เดือนเดียวไปที่หมู่บ้านเมอแนร์บก็ยิ่งต้องกังวลมากกว่า เราควรจะตั้งแผงด้วยกันต่อไป แบบนี้ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็จะได้ช่วยเหลือกันได้” โรนันพูดอย่างจริงจัง
ที่หมู่บ้านเมอแนร์บไม่มีปีแยร์ที่คอยปกป้องเขาอยู่ทุกฝีก้าว
ฝรั่งเศสในปี 1986 ยังไม่มีปรากฏการณ์ ‘คนจีนหลอกคนจีน’ ชาวจีนโพ้นทะเลให้ความสำคัญกับ ‘การรวมกลุ่มเพื่อความอยู่รอด’ เป็นอย่างมาก พวกเขาจะทำธุรกิจกับคนบ้านเดียวกันที่คุ้นเคยเท่านั้น
การยกตัวอย่างแบบนี้อาจจะดูเกินจริงไปหน่อย แต่ถึงจะหยาบไปบ้างก็เป็นความจริง พวกเขาสองคนเพิ่งจะไปที่หมู่บ้านเมอแนร์บครั้งแรก ไม่ควรแยกกัน
“คุณยังเป็นคนต่างถิ่นอีกเหรอ? ตอนนี้คุณน่ะ ‘โพรวองซ์’ ยิ่งกว่าคนโพรวองซ์เสียอีก” โซอีก้มหน้าบ่นพึมพำ
เธอยังคงลังเล และเริ่มเข้าใจความรู้สึกของโรนันก่อนหน้านี้แล้ว
ไม่น่าแปลกใจเลยที่พอเขามีเงิน สิ่งแรกที่ทำคือซื้อรถ ที่แท้ฝ่ายที่ได้รับความช่วยเหลือจะรู้สึกกดดันมากขนาดนี้เอง
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการยืมรถธรรมดาๆ โรนันนำเงินมาให้เธอเป็นกอบเป็นกำ
ไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่เพื่อน… ฉันจะตอบแทนบุญคุณนี้ของเขาได้อย่างไร?
เมื่อเห็นโซอีขมวดคิ้วจนแทบจะจิ้มเค้กอัลมอนด์จนเละ โรนันก็พูดต่อว่า
“ฤดูเก็บทรัฟเฟิลจะสิ้นสุดในเดือนมีนาคมแล้ว ผมจะขอแผงแยกต่างหากก็ไม่จำเป็นเลย เราใช้แผงเดียวกันนั่นแหละดีแล้ว”
โซอีคิดแล้วคิดอีก และเสนอแนวทางที่เธอคิดว่าจะช่วยโรนันได้
“ช่วงนี้ฉันจะไปศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับวิธีการเข้าร่วมและสถานการณ์ทางการค้าของตลาดนัดในหมู่บ้านอื่นๆ นอกจากหมู่บ้านเมอแนร์บ ในอนาคตถ้าคุณต้องการเมื่อไหร่ก็มาหาฉันได้เลย ฉันจะช่วยไปขอให้”
โรนันมาอยู่โพรวองซ์แค่เดือนเดียวก็ทำธุรกิจทรัฟเฟิลที่แม้แต่คนท้องถิ่นยังทำไม่ได้ ในอนาคตเขาจะต้องทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้แน่นอน เธอจะไปสืบข้อมูลทางการค้าของหมู่บ้านทั้งหมดในโพรวองซ์มา เพื่อที่จะได้ช่วยเหลือโรนัน
โรนันยกแก้วขึ้น
“โชคดีจริงๆ ที่ได้ร่วมงานกับคนที่ทำงานเก่งและน่าเชื่อถือ”
นี่คือสิ่งที่โรนันต้องการพอดี!
โซอียกแก้วขึ้นชนกับโรนัน ในดวงตาสีฟ้าอ่อนเต็มไปด้วยความสุข