เจ้าหญิงน้อย

หลังจากรวบรวมความทรงจำของร่างนี้ หยางยี่ก็นึกออกทันที่ว่า "หยางยี่"คนก่อนมีลูกสาวแล้ว เธอคือลูกสาวแท้ๆของเขา!

ความจริงหยางยี่รู้อยู่แล้วว่าตอนนี้สถาการณ์ตอนนี้เป็นยังไง แต่เขาก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งต่างๆอยู่ดี แถมนอกประตูบานนี้ก็ยังเป็นลูกสาวสุดที่รักของ"หยางยี่" ร่างต้นอีก!

ทันทีที่เขาได้ยินเสียงของลูกสาว ความอ่อนโยนที่หลงเหลือจากดวงวิญญาณดั้งเดิมที่ "หยางยี่" ทิ้งไว้ก็แผ่ไปทั่วทั้งร่างกาย เขาไม่สามารถลบความรู้สึกนี้ออกไปได้เลย!

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นนักฆ่าเลือดเย็นในชีวิตก่อนหน้านี้ แต่ด้วยสถานการณ์แบบนี้ มันทำให้หยางยี่รู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าจะเผชิญกับมันอย่างไรดี เพราะเขากลัวว่าความจริงจะถูกเปิดเผยต่อหน้าของลูกสาว…

แต่เมื่อเสียงเรียกของซีซีที่อยู่ด้านนอกของประตูดังมาถึงหูของหยางยี่อีกครั้ง ความปรารถนาในใจอันแรงกล้าก็ทำให้เขาเดินไปที่หน้าประตู เขาไม่สามารถขัดขืนปรารถนานี้ได้เลย

หยางยี่เปิดประตูไม้ออกด้วยความรู้สึกกลัวอยู่ในใจ และทันใดนั้น เขาก็ได้เผญิญกับดวงตาที่ใสกระจ่างของเด็กน้อยเบื้องหน้า

มันเป็นใบหน้าที่วิจิตรงดงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย คิ้วที่โค้งงออย่างสวยงาม และจมูกเล็กๆที่ดูนุ่มนิ่มเหมือนกับขนมปัง ทั้งหมดนี่คงสืบทอดมาจากแม่ของเธอ ส่วนดวงตาที่กลมโตกับริมฝีปากบางๆราวกับจั๊กจั่นนั้นคงจะได้จากหยางยี่มา

ไม่เพียงแต่เธอจะดูเหมือนเจ้าหญิงเท่านั้น แต่ซีซียังแต่งตัวเหมือนกับเจ้าหญิงตัวน้อยด้วยอีก ชุดเดรสลายลูกไม้สีชมพูอ่อนอ่อน ถุงน่องสีขาวและรองเท้าหนังสีดำขนาดเล็ก เธอช่างดูสง่างามและน่ารักเป็นอย่างมาก!

ซึ่งเมื่อเด็กหญิงตัวน้อยที่อายุยังน้อยกว่า 4 ขวบได้เห็นพ่อของเธอ เธอก็กระโดดขึ้นอย่างมีความสุขและอ้าแขนเล็กๆของเธอออกมา

เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น หยางยี่ก็เอนตัวลงไปกอดซีซีในลักษณะที่ไม่ค่อยจะคุ้นเคยสักเท่าไหร่

“ปาป๊า ซีซีคิดถึงปาป๊ามากเลย!” เด็กหญิงตัวน้อยพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคักออกมาอย่างมีความสุข จากนั้นเธอก็เอาแขนโอบรอบคอของหยางยี่อย่างแผ่วเบาแล้วถามอย่างน่ารักว่า “ปาป๊าล่ะ คิดถึงซีซีไหม”

หยางยี่รู้สึกได้ถึงความรักของหนูน้อย มันทำให้หัวใจที่เย็นชาของเขาค่อยๆอ่อนลง และสุดท้ายเขาก็พูดออกมา “ปาป๊าก็คิดถึงซีซีเหมือนกัน!”

ที่เขาตอบไปแบบนั้น บางทีมันคงจะเป็นผลกระทบจากการทับซ้อนกันของวิญญาณ หยางยี่ที่ได้รวมความทรงจำเหล่านั้นจำได้ว่าแม่ของเธอนั้นยุ่งมาก ซีซีจึงไม่ได้มาหาเขาเกือบครึ่งเดือนแล้ว หยางยี่ก็มีความคิดถึงลูกสาวของเขามากจนแทบจะกลายเป็น “หิน” . เพราะอย่างนั้น คำตอบที่พูดออกไปนั้นมันออกมาจากใจของเขาอย่างแน่นอน!

ซีซีพอใจกับคำตอบของพ่อเธอมาก เธอหัวเราะคิกคักและค่อยๆโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อมอบจุ๊บอันแสนหวานของเจ้าหญิงให้กับพ่อ

หยางยี่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาก้มศีรษะมองดูเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยดวงตาที่สดใส และเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภาคภูมิใจ: นี่คือลูกสาวของฉันหยางซี!

ในขณะที่เขาได้มองดูหยางซี ความอ่อนโยนครอบคลุมดวงตาของเขาไปจนหมด นิสัยเฝ้าระวังภัยอันตรายที่เขามักจะระแวงอยู่ตลอดเวลาก็ได้หายไปจนหมดเช่นกัน

และหลังจากที่กอดกับซีซีได้ซักพัก หยางยี่ก็มองไปที่น้องสะใภ้ที่ยืนอยู่ข้างๆเขา…

“โม่เฟยไม่มาหรอ?” หยางยี่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็แอบโล่งใจเช่นกัน

โม่เฟยเป็นแม่ของซีซี เธอไม่ใช่คนของหยางยี่ ไม่ใช่อดีตภรรยา หรือแม้แต่แฟนสาว...ที่สำคัญ เธอคือราชินีแห่งการร้องเพลงของโลกแห่งนี้!

ถ้าจะให้เล่าเบื้องหลังของเรื่องนี้ทั้งหมดก็คงยาว พูดง่ายๆก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างหยางยี่และโม่เฟยนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ หลังจากที่ทั้งสองคนปล่อยใจกันเพียงแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว โม่เฟยก็ท้องซีซี ตอนนั้นโม่เฟยเลือกที่จะหลีกเลี่ยงแฟนคลับ แล้วตัดสินใจเกษียณตัวเองออกจากวงการบันเทิงเพื่อแอบไปคลอดลูกที่ต่างประเทศ

จนกระทั่งซีซีอายุได้สองปี เธอก็กลับมาที่ประเทศจีน ตอนนั้นหยางยี่ที่กำลังทำงานอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงก็ได้บังเอิญพบกับโม่เฟยเข้าพอดี เหตุเกรณ์ในตอนนั้นทำให้เขารู้ว่าเขาได้เป็นพ่อคนแล้ว…

และซีซีเองก็ต้องการพ่อ โม่เฟยเต็มใจที่จะให้ซีซีและหยางยี่ได้พบกัน แต่ด้วยความแตกต่างทางสถานะและหน้าที่การงาน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหยางยี่กับโม่เฟยไม่ได้ก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย

ในฐานะลูกพี่ลูกน้องและผู้ช่วยส่วนตัวของโม่เฟย ในใจของโม่เสี่ยวจวนนั้นไม่ชอบหยางยี่มาก เธอมองเขาเป็นผู้ชายพวกที่ "ไม่ได้เรื่อง"หรือไม่ก็ "ขยะสังคม"

เธอมองไปที่หยางยี่และพูดอย่างใจร้อน “พี่เฟยเฟยยุ่งอยู่กับการอัดเพลง เธอไม่มีเวลามาหาคนอย่างนายหรอก!”

โม่เสี่ยวจวนไม่อยากอยู่กับหยางยี่นานกว่านี้ เธอโทษหยางยี่มาตลอดเกี่ยวกับการที่โม่เฟยต้องไปที่ต่างประเทศอย่างกะทันหัน เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อการพัฒนาของโม่เฟยอย่างเห็นได้ชัด ด้วยเหตุนี้ เธอเลยรู้สึกโกรธแค้นหยางยี่อย่างมาก

“เอาละ ตอนนี้ซีซีก็ได้อยู่กับนายแล้ว ฉันคงต้องขอกลับก่อน พี่เฟยเฟยยังมีเรื่องที่ต้องโฆษณาในวันนี้อยู่อีก!” โม่เสี่ยวจวนพ่นลมหายใจออกมาอย่างภาคภูมิใจและวางกระเป๋านักเรียนใบเล็กของซีซี ไว้ที่ด้านหน้า

แต่เมื่อเธอเผชิญหน้ากับซีซี น้ำเสียงที่พูดออกมาของเธอก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ซีซี บอกลาคุณน้าหน่อย! เดี๋ยวน้าจะมารับหนูวันมะรืนนี้นะ"

แต่ซีซีที่ในอ้อมแขนของพ่อจะเต็มใจลงมาได้ยังไงเล่า? เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กหันศีรษะมาด้วยรอยยิ้มและโบกมือลา โม่เสี่ยวจวนก็หันหลังกลับและเดินจากไปอย่างพึงพอใจ

อย่างไรก็ตาม โม่เสี่ยวจวนก็ยังคงรังเกียจหยางยี่อยู่ดี เธอไม่ได้โบกมือลาหยางยี่เลยด้วยซ้ำ

......

“แกรก แกรก แกรก แกรก…” พัดลมตัวเก่าส่งเสียงดังตอนที่ส่ายหัวไปมา

ในห้องมีเพียงแค่เสียงพัดลมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน

เพราะหลังจากที่โม่เสี่ยวจวนกลับไปแล้ว หยางยี่ก็ต้องเผชิญหน้ากับเจ้าตัวเล็กเพียงลำพัง เขาตื่นตระหนกและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี…

ตอนนี้ซีซีกำลังนั่งอยู่บนเตียง และขาเล็กๆของเธอที่ใส่ถุงน่องสีขาวก็กำลังแกว่งไปมาเบาๆ ดวงตาที่กระพริบปริบๆมองไปยังพ่อของเธออย่างน่ารัก

หยางยี่รู้สึกประหม่ามากจริงๆ เขาคือคนที่สามารถปลอมตัวและพูดคุยกับกลุ่มเป้าหมายในงานเลี้ยงค็อกเทลระดับไฮเอนด์ได้อย่างชิวๆ เขาสามารถพูดคุยหยอกล้อกับผู้หญิงได้อย่างไม่มีเขิลอาย

แต่เมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับลูกสาว เผชิญหน้ากับเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาที่สุดในโลก หยางยี่ก็รู้สึกสับสนไปหมด เขาไม่รู้ว่าจะต้องสื่อสารอย่างไร และยิ่งไม่รู้ว่าจะต้องดูแลเด็กผู้หญิงยังไงดี!

“ซีซี ลูกอยากดื่มน้ำอีกหรือเปล่า” หลังจากคิดอยู่ตั้งนาน หยางยี่ก็ยังคงหันไปเห็นถ้วยน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะพอดี ซึ่งเคล็ดลับนี้เขาเพิ่งจะใช้ไปเมื่อสองนาทีที่แล้ว... ...และซีซีก็เพิ่งจะดื่มน้ำแก้วใหญ่ไปหนึ่งแก้ว

ในขณะนี้ เมื่อเธอได้ยินคำพูดของพ่อ เธอก็ทำหน้าบึ้งและโบกมือ "ไม่ ไม่ ซีซีไม่อยากดื่มน้ำ ซีซีอิ่มมากเลย!"

ชั่งน่าอายเสียนี่กระไร…

หยางยี่เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นเรื่อยๆ

โชคดีที่ซีซีได้เริ่มประโยคสนทนาขึ้นมา เธอจำหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอต้องการจะพูดกับพ่อของเธอในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาได้

จากนั้น เด็กหญิงตัวเล็กก็ค่อยๆหันมา เธอนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงและหยิบกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่ข้างๆมา ก่อนจะเปิดออก

“ปาป๊า ดูนี่สิ!” ซีซีหยิบสมุดวาดภาพเล่มใหญ่ออกมาแล้วยิ้มอย่างมีความสุข เธอเปิดมันแล้วชี้ไปที่หยางยี่ "ซีซีใช้เวลาวาดอันนี้นานมากเลยนะ!"

ในสมุดสเก็ตช์ เป็นภาพวาดดินสอสีคร่าวๆ มีรูปพระอาทิตย์ทรงกลมดวงหนึ่งกำลังร่องรอยอยู่บนท้องฟ้า มีบ้านสีน้ำตาลหนึ่งหลังอยู่ข้างใต้แสงของพระอาทิตย์ และบนพื้นหญ้าหน้าบ้านก็มีคนตัวเล็กๆอยู่สามคน

หยางยี่รู้สึกโล่งใจอย่างมาก เขาจึงค่อยๆนั่งลงบนขอบเตียง ซึ่งทันทีที่หยางยี่ได้นั่งลง ซีซีก็รีบเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของพ่อทันทีราวกับลูกหมาแสนน่ารัก

เธอกลัวว่าพ่อของเธอจะไม่เข้าใจ เธอจึงชี้ไปที่คนตัวเล็กๆและแนะนำพวกเขาทีละคน "นี่คือซีซี นี่คือปาป๊า และนี่ก็คือมาม๊า!"

ในรูปนั้น เป็นรูปที่คนตัวเล็กๆสามคนยืนจับมือกันอยู่บนสนามหญ้า ซีซียืนอยู่ตรงกลางและจับมือของพ่อกับแม่เอาไว้

เขาไม่รู้จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับภาพวาดนี้อย่างไร แต่การที่เด็กน้อยมาพิงแขนของเขา ทำให้หยางยี่รู้สึกมีความสุขมาก…

เขาไม่รู้ว่าทำไม พอได้ฟังคำพูดไร้เดียงสาของซีซีแล้ว มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นมาก หยางยี่ดูเหมือนจะตกหลุมรักความสุขเหล่านี้ในหัวใจของเขา

บางที การใช้ชีวิตแบบนี้ก็ไม่เลวเลยนะ!