บทที่ 27 เหมิงเหมิงไปโรงเรียนวันแรกก็ตีคนซะแล้ว

บทที่ 27 เหมิงเหมิงไปโรงเรียนวันแรกก็ตีคนซะแล้ว
เมื่อได้พบกับผู้อำนวยการติงเต๋อจง เฉิงเสี่ยวหลินก็สังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง นิ้วก้อยและนิ้วนางข้างขวาของติงเต๋อจงหายไปข้อนิ้วหนึ่ง
"หลินหลิน นี่คือผู้อำนวยการติง ของโรงเรียนอนุบาลเรา" หลี่ชิวหลิงแนะนำติงเต๋อจงก่อน จากนั้นจึงแนะนำเฉิงเสี่ยวหลิน และเหมิงเหมิง ให้รู้จัก
แบบนี้ ทั้งสองฝ่ายก็ถือว่าได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการแล้ว
ติงเต๋อจงถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "หนูคือเฉิงเสี่ยวหลิน สินะ ก่อนหน้านี้คุณครูหลี่ พูดถึงหนูให้ฟังแล้ว เธอบอกว่าหนูสนใจจะมาสมัครงานที่โรงเรียนอนุบาลของเรา ฉันยินดีสนับสนุนเต็มที่เลย"
"โรงเรียนอนุบาลของเราในภาพรวมก็ถือว่าดีมากนะ แถมยังได้รับการสนับสนุนอย่างดีจากหน่วยงานการศึกษาของเมืองด้วย"
ติงเต๋อจงมองเหมิงเหมิง ที่ยืนอยู่ข้างๆ เฉิงเสี่ยวหลินแล้วพูดชมพลางยิ้ม "เหมิงเหมิง หน้าตาน่ารักน่าชังดีนะ"
"ขอบคุณค่ะคุณปู่!" เหมิงเหมิงได้ยิน 'ชายชรา' ตรงหน้าที่ดูอายุราวๆ คุณปู่ของเธอชม เธอก็โพล่งประโยคนี้ออกมาทันที ทำเอาทั้งติงเต๋อจง และหลี่ชิวหลิง ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา
"โอ้โห คุณครูหลี่ ดูสิ เหมิงเหมิง นี่มารยาทดีจริงๆแสดงว่าทางบ้านอบรมสั่งสอนมาดีมาก!" ติงเต๋อจง พูดต่อ "ถ้าคุณครูเฉิง ได้มาสอนที่โรงเรียนของเรา ฉันก็ยิ่งวางใจเลย"
"ผู้อำนวยการคะ เมื่อก่อนหลินหลินเคยสอนอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลในปักกิ่ง นะคะ ข้อกำหนดที่นั่นสูงกว่าของเราในทุกด้านเลย หลินหลินทำอะไรเป็นตั้งหลายอย่าง ฉันว่าต่อไปโรงเรียนอนุบาลเราน่าจะเปิดคลาสพิเศษ ให้เธอลองสอนพวกเจ้าตัวเล็กดู" หลี่ชิวหลิง พูดพลางยิ้ม
เฉิงเสี่ยวหลินพอได้ยินเธอพูดแบบนั้นก็รีบกล่าว "พี่ชิวหลิง พี่ก็ชมฉันเกินไปแล้ว ฉัน ก็แค่พอได้ภาษาอังกฤษบ้าง แล้วก็วาดภาพร่างง่ายๆ ได้นิดหน่อย..."
"โอ้โห นี่มันยอดเยี่ยมไปเลย" ติงเต๋อจง ประกาศทันที "คุณครูเฉิง เรื่องเงินเดือนเดี๋ยวฉัน ทำเรื่องขอขึ้นให้อีก 200 หยวน คุณช่วยสอนเด็กๆ พวกนี้ด้วยนะให้พวกเขาได้เรียนรู้ความรู้อื่นๆ เหมือนเด็กในเมืองบ้าง"
"ผู้อำนวยการคะ" เฉิงเสี่ยวหลิน ไม่ได้สนใจเรื่องเงิน 200 หยวน ที่เพิ่มขึ้นมา เธอชี้ไปที่ลูกสาว แล้วถามว่า "เหมิงเหมิง วันนี้เพิ่งจะอายุสองขวบกว่าๆ เองค่ะ เธอ ค่อนข้างซน คุณย่าของเธอดูไม่ไหว ฉันเลยคิดว่าอยากจะให้เธอ มาเรียนเตรียมความพร้อมที่โรงเรียนอนุบาล พร้อมกับฉัน ไปเลยไม่ทราบว่าพอจะได้ไหมคะ?"
"โธ่เอ๊ย นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง ง่ายมากให้เธอเข้าไปเรียนรวมกับห้องเด็กเล็กไปเลย" ติงเต๋อจง ดีใจมาก เขากลัวว่าเฉิงเสี่ยวหลินจะเรียกร้องอะไรที่มันสูงเกินไปแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเรื่องง่ายๆ แค่นี้
เขาชี้ไปที่หลี่ชิวหลิงแล้วพูดว่า "คุณครูหลี่เธอสอนห้องเด็กเล็กอยู่พอดี ถ้าวันนี้คุณ สะดวก ก็เริ่มงานวันนี้ได้เลย แล้วก็ให้หนูเหมิงเหมิง ลองเข้ามาเรียนด้วยเลย"
ติงเต๋อจง เองก็ลำบากใจเหมือนกัน เพราะด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง มันหาครูอนุบาล ไม่ได้จริงๆ
นานๆ ทีจะเจอคนทียอมมาทำงาน ติงเต๋อจงเลยอยากจะรั้งตัวไว้ให้อยู่จริงๆ
หลี่ชิวหลิงย่อตัวลงนั่งยองๆ มองเหมิงเหมิง พลางยิ้มหวาน "เหมิงเหมิง ต่อไปมาเรียนหนังสือกับน้าชิวหลิง นะคะ ดีไหม?"
"แล้วแม่ ละคะ?" เหมิงเหมิง มองหน้าแม่ แล้วถาม
หลี่ชิวหลิง ยังไม่ทันได้ตอบ ติงเต๋อจงก็พูดขึ้นมาก่อน "เหมิงเหมิง ต่อไปแม่ของหนู ก็จะเป็นคุณครูอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล นี่แหละ แม่เขาจะสอนทั้งห้องเด็กเล็ก ห้องเด็กกลาง แล้วก็ห้องเด็กโตเลย ดีไหม"
"โอ้!" เหมิงเหมิง ลากเสียงยาว เหมือนเสียงร้องของเจ้าเอ๋อฮา ที่บ้านไม่มีผิด
ขณะที่เฉิงเสี่ยวหลิน กำลังกังวลว่าลูก จะหายใจไม่ทัน ก็ได้ยินเหมิงเหมิง พูดขึ้นมาอีกว่า "หนูจาเอาแม่ "
"แม่หนูไม่ไปไหน ต่อไปแม่ก็จะทำงานที่นี่แล้ว ถึงตอนนั้นแม่ก็จะสอนหนูด้วยเหมิงเหมิงว่าดีไหมคะ?" หลี่ชิวหลิงถามเธอ
เหมิงเหมิง ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น เธอได้แต่กระพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง แต่พอได้ยินว่าแม่ไม่ไปไหน เธอก็โล่งใจพยักหน้าตอบ "ดีค่ะ!"
"อ่ะ เหมิงเหมิง งั้นหนู ตามน้าชิวหลิง ไปเล่นกับเพื่อนๆ คนอื่นนะ มีเพื่อนๆ อยู่เยอะแยะเลย" หลี่ชิวหลิง พูดแบบนั้น
พอได้ยินว่ามีเพื่อนๆ ให้เล่นด้วยเยอะแยะ เหมิงเหมิง ก็ดีใจขึ้นมา "ดีค่ะ หนูจาไปเล่น!"
คราวนี้เธอพูดได้คล่องแคล่วปร๋อเลยเห็นได้ชัดว่าคำว่า 'เล่น' มันสำคัญกับจิตใจของเธอขนาดไหน
ในห้องเรียนเด็กเล็กของโรงเรียนอนุบาล หมู่บ้านเฉาเจียจวงพอกวาดสายตาดูคร่าวๆ ก็มีเด็กอยู่ทั้งหมด 20 กว่าคน พวกเขานั่งรวมกันอยู่กลางห้องเรียนปล่อยให้พื้นที่รอบๆ ว่างเปล่า ดูโล่งโจ้งเป็นพิเศษ
ตอนที่หลี่ชิวหลิง เดินเข้ามานักเรียนห้องเด็กเล็ก 20 กว่าคนกำลังเล่นกันอยู่ มีเด็กที่ใจกล้าหน่อยสองสามคนลุกออกจากที่นั่งของตัวเอง วิ่งเล่นไปทั่วห้อง ส่งเสียงเอะอะโวยวายอะไรก็ไม่รู้
แต่พอเห็นคุณครูหลี่ชิวหลิง เดินเข้ามาพวกเขาก็รีบวิ่งกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
เฉิงเสี่ยวหลินที่เดินตามเข้ามาเห็นภาพนี้ก็รู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดี
เด็กที่เพิ่งเข้าห้องเด็กเล็กกำลังอยู่ในวัยซนและปลดปล่อยตัวเองเต็มที่ ในช่วงวัยนี้ หน้าที่ของครูส่วนใหญ่คือการสอนให้พวกเขายอมรับกฎเกณฑ์และเข้าใจกฎระเบียบ พูดเรื่องอื่นไปก็ไร้ประโยชน์
และด้วยประการฉะนี้ เหมิงเหมิง ที่เพิ่งอายุสองขวบกว่าๆ ก็ได้เริ่มต้นชีวิตวัยเรียนไปพร้อมกับเพื่อนๆ ที่อายุมากกว่าเธอหนึ่งปี
"เด็กๆ ต่อไปคุณครูจะแนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จัก เธอชื่อเหมิงเหมิง" หลี่ชิวหลิง จริงๆ แล้วอยากจะแนะนำชื่อเต็มของเหมิงเหมิง แต่พอจะพูดก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่รู้ชื่อจริง
เมื่อเห็นว่าในห้องเรียนมีที่นั่งข้างๆ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งว่างอยู่ หลี่ชิวหลิงก็จูงเหมิงเหมิง ไปส่งด้วยตัวเอง "เหมิงเหมิง ต่อไปหนู นั่งข้างๆเฉาจินเฟิ่ง นะ ดีไหมจ๊ะ?"
เหมิงเหมิง เหลือบมองเฉาจินเฟิ่ง ทีหนึ่งแล้วก็หันมามองหลี่ชิวหลิง อีกทีถึงแม้ว่าปกติเธอจะเป็นเด็กที่ใจกล้ามากๆ แต่จังหวะนี้เธอก็เริ่มมีอาการประหม่าอยู่บ้าง
เธอถาม "แม่ ละคะ?"
"แม่ ของหนูอยู่หน้าห้องนู่นไงเห็นไหม" หลี่ชิวหลิง ชี้ไปที่นอกห้องเรียน
เหมิงเหมิง มองแวบเดียวก็เห็นแม่ เฉิงเสี่ยวหลินยืนอยู่ที่ประตูหน้าห้อง ในใจเธอก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก เธอคิดอยู่แป๊บหนึ่งแล้วก็พยักหน้า "ค่ะ!"
พูดจบ เธอก็นั่งลงข้างๆ เฉาจินเฟิ่ง แต่ดวงตาก็จับจ้องไปที่ประตูหน้าห้องไม่วางตา
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลี่ชิวหลิงสอนเด็กห้องเล็ก เธอคลุกคลีกับเด็กๆบ่อยจนรู้ดีว่า พอเด็กๆ มาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ที่ไม่คุ้นเคย ก็จะรู้สึกไม่ปลอดภัย และมีพฤติกรรมแบบนี้เป็นธรรมดา
เด็กบางคนที่ขี้กลัวหน่อยอาจจะร้องไห้งอแงอยู่หลายวันเลยด้วยซ้ำ
แต่พอผ่านช่วงเวลานั้นไปได้ ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง
"เด็กๆ จ๊ะ วันนี้เป็นวันแรกที่เหมิงเหมิง มาเรียนพวกเรามาต้อนรับเธอกันหน่อย แล้วเดี๋ยวเรามาเล่นเกม 'หาเพื่อน' ด้วยกัน ดีไหม?" เสียงของหลี่ชิวหลิง ดังขึ้น
เฉิงเสี่ยวหลิน เห็นลูกสาว เริ่มวิ่งเล่นไปกับเพื่อนๆ ในห้องแล้ว ความถี่ในการหันมามองเธอก็ค่อยๆ ลดน้อยลง เฉิงเสี่ยวหลิน จึงตัดใจอาศัยจังหวะที่ลูกสาว กำลังวิ่งเล่นเพลินๆ รีบแวบตัวหลบออกจากหน้าประตูห้องเรียนทันที
เธอหาที่เงียบๆ ก่อน แล้วโทรศัพท์หาสามี
เฉาซูเจี๋ยพอได้ยินภรรยาบอกว่าสัมภาษณ์ผ่านแล้ว แถมยังได้เริ่มงานวันนี้เลย เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันดูเหมือนเล่นขายของไปหน่อย
แต่พอได้ยินภรรยา บอกว่าเหมิงเหมิง ก็เข้าไปเรียนกับเด็กห้องเล็กด้วยเหมือนกัน เรื่องนี้ทำเอาเฉาซูเจี๋ย อดกังวลไม่ได้ "ที่รัก มันจะไหวเหรอ เหมิงเหมิง ยังใส่ผ้าอ้อมอยู่เลยนะ!"
"ทำไมจะไม่ไหวล่ะ ตอนอยู่ที่ปักกิ่ง ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"
เฉิงเสี่ยวหลินรับประกันอย่างแข็งขัน "อีกอย่าง เดี๋ยวพอถึงเวลาพัก ฉันก็จะไปเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เธอเอง คุณก็วางใจเถอะน่า ไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก"
พอได้ยินภรรยา พูดแบบนั้น เฉาซูเจี๋ย ก็วางใจ
แต่โทรศัพท์ยังไม่ทันได้วางสาย เฉิงเสี่ยวหลิน ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้จ้า ดังออกมาจากห้องเรียนเด็กเล็ก พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวาย
อยู่ๆ เฉิงเสี่ยวหลิน ก็สังหรณ์ใจขึ้นมาว่า เรื่องนี้มันต้องเกี่ยวข้องกับลูกสาว ของเธอแน่ๆ
วินาทีต่อมา เฉิงเสี่ยวหลิน ก็รีบบอกเฉาซูเจี๋ย "ที่รัก ทางนี้มีเรื่องนิดหน่อยฉันขอวางสายก่อนนะ กลับถึงบ้านแล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน"
"อืม คุณ ก็อย่าทำงานหนักจนเหนื่อยล่ะ" เฉาซูเจี๋ย กำชับเธอ
เฉิงเสี่ยวหลินรีบร้อนเดินไปที่หน้าประตูห้องเด็กเล็ก ก็เห็นลูกสาวของเธอยืนอยู่ลำพังตรงมุมหนึ่ง ส่วนอีกด้านหนึ่งมีเด็กๆ กลุ่มใหญ่กำลังมุงล้อมวงกัน โดยมีหลี่ชิวหลิง กำลังปลอบเด็กคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่
พอเห็นเฉิงเสี่ยวหลิน เดินมา หลี่ชิวหลิงก็ทำท่าเหมือนเห็นพระผู้ช่วยให้รอด "หลินหลิน เธอช่วยดูเหมิงเหมิงก่อนนะทางนี้ฉันมือเป็นระวิงเลย"
"พี่ชิวหลิง เกิดอะไรขึ้นคะ? เมื่อกี้มันเรื่องอะไรกันเหรอ?" เธอถาม
หลี่ชิวหลิง ตอบ "เมื่อกี้ตอนเล่นเกม 'หาเพื่อน' กัน เฉาย่าซง เขาแกล้งไปดึงผมเหมิงเหมิง เหมิงเหมิง ก็เลยข่วนหน้าเขากลับไปทีนึง"
‘ทำดีมากลูก!’ เฉิงเสี่ยวหลิน คิดในใจ แต่ปากก็ยังคงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงตามมารยาท "พี่ชิวหลิง แล้วเฉาย่าซง เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ?"
"ไม่เป็นไรมากหรอก ก็แค่รอยข่วนสองสามรอย ผิวถลอกนิดหน่อย เขาตกใจก็เลยร้องไห้" หลี่ชิวหลิง อธิบายสั้นๆ พลางก็รีบปลอบเฉาย่าซง ต่อ พร้อมกับหันไปพูดกับเด็กคนอื่นๆ"เวลาพวกเราเล่นเกมกัน ห้ามแกล้งทำร้ายเพื่อนคนอื่นเด็ดขาดนะจ๊ะ ถ้าใครทำอีก ครู จะให้กลับบ้านไปเรียกผู้ปกครองมาเลย เข้าใจไหม?"
"เข้าใจ!" เหล่าเด็กน้อยพากันขานรับเสียงดังบ้างเบาบ้างไม่พร้อมเพรียงกัน