ความปรารถนาของเจ้าตัวเล็ก

"เอี๊ยด..."

หยางยี่เปิดประตูเหล็กและเดินเข้ามาจากด้านนอก ซึ่งเสียงประตูเหล็กบานเก่าก็ส่งเสียงดังออกมาจนทำลายความสงบของบรรยากาศในหมู่บ้านแห่งนี้

เขาสวมเสื้อกั๊กที่รัดแน่นจนเห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรงนูนขึ้นมา และยังมีเหงื่อไหลออกมาตามร่างกาย

แต่สิ่งที่ตรงกันข้ามกับรูปลักษณ์ที่แข็งแกร่งของเขานั้น ก็คือเขาถือถุงผักใบเล็กอยู่ในมือ!

ซึ่งหลังจากที่เข้ามาในห้องแล้ว หยางยี่ก็มองไปที่ห้องนอนเป็นอันดับแรก และเขาก็เห็นว่าซีซียังคงนอนหลับอยู่บนเตียง นั่นทำให้เขารู้สึกโล่งใจอย่างมาก

เพราะเขายอมเสี่ยงทิ้งเจ้าตัวเล็กไว้ในห้องเพื่อออกไปซื้ออาหารมาทำกินเอง!

ในชีวิตที่แล้วของเขา เรื่องงานและการพักผ่อนของหยางยี่นั้นไม่ค่อยจะปกติสักเท่าไหร่ เนื่องจากการฝึกภายในค่ายนักฆ่าของชีวิตก่อนหน้านี้ เขาจึงต้องนอนน้อยกว่าห้าชั่วโมงต่อวันเพื่อให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าอยู่ตลอดเวลา

และก่อนรุ่งสาง หยางยี่ก็มักจะลุกขึ้นมาออกกำลังกายกับยกดัมเบลล์อีกหลายชั่วโมง (แต่ที่นี่ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะบ้านคับแคบและไม่มีอุปกรณ์) หยางยี่จึงเลือกที่จะวิ่งออกกำลังกายระหว่างไปซื้อผักกับอาหารมาแทน

......

ซึ่งวันนี้ หยางยี่ก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำอาหารเช้าแบบจีนให้ซีซีกิน เขาตั้งใจที่จะทำอาหารที่ใหม่ๆ ดังนั้นเขาจึงเลือกทำแซนวิชที่ดูเรียบง่ายแต่มีกระบวนการที่ซับซ้อน!

ซึ่งแซนวิชที่เขาจะทำนี้ก็ไม่ใช่ของราคาถูกที่สามารถหาซื้อได้ในร้านค้าทั่วไป!

หยางยี่เป็นคนจู้จี้จุกจิกเกี่ยวกับส่วนผสมทุกอย่าง ขนมปัง เนย เบคอน แฮม วัตถุดิบที่เขาใช้ต้องเป็นของระดับไฮเอนด์ และเขาก็ซื้อวัตถุดิบพวกนี้มาจากห้างสรรพสินค้าที่เชี่ยวชาญด้านการนำสินค้าเข้ากับซีซีเมื่อคืนนี้!

ส่วนพวกไข่ ผักกาดหอม มะเขือเทศและส่วนผสมอื่นๆ เขาก็เพิ่งไปซื้อมาจากตลอดผัก!

เบคอน แฮม และไข่ทอดผสมเนย พร้อมกับผักกาดหอมและมะเขือเทศที่หั่นเป็นแว่นๆถูกวางบนขนมปังปิ้งที่ทาครีม จากนั้นก็หั่นเป็นรูปสามเหลี่ยมแล้วนำไปประกบกับขนมปังปิ้งอีกครึ่งหนึ่ง

และเนื่องจากปากของเด็กนั้นไม่กว้างเท่าผู้ใหญ่ หยางยี่จึงทำให้เล็กและบางเป็นพิเศษโดยเฉพาะขนมปังปิ้ง เขาหั่นจนแทบจะบางเฉียบ ซึ่งหลังจากที่นำมาพับอีกที มันก็กว้างเพียงแค่ครึ่งนิ้วเท่านั้น

ซึ่งยิ่งทำชิ้นเล็กก็ต้องยิ่งตั้งใจมากขึ้น เพราะแต่ละชั้นจะต้องทำอย่างระมัดระวังและละเอียด เพื่อให้แซนวิชมินินี้ออกมาดีที่สุด! และด้วยฝีมือของหยางยี่ ไม่มีทางที่แซนวิชนี้จะด้อยรสชาติไปกว่าแซนวิชของเชฟอาวุโสจากโรงแรมดังๆอย่างแน่นอน!

และที่เขาตั้งใจทำก็เพียงแค่ต้องการเห็นรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าของซีซีตอนกินเท่านั้น!

ซึ่งเมื่อทำเสร็จแล้ว หยางยี่ก็ทำการปลุกเจ้าตัวเล็กทันที และซีซีก็ค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ!

จากนั้น เขาก็เข้าไปอุ้มเจ้าตัวเล็กและพาเธอไปอาบน้ำ ซึ่งหลังจากที่แต่งตัวจนเสร็จและเดินผ่านห้องนั่งเล่น ซีซีก็มองเห็นแซนวิชที่วางบนโต๊ะ และเธอก็คิดว่ามันเป็นขนมปังที่เธอไม่ชอบ สิ่งนี้ทำให้เธอถึงกับจะร้องไห้ออกมา

แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอลองกัดเพียงคำเดียว เธอก็ไม่สามารถหยุดมันได้อีกต่อไป!

“แซนวิชของปาป๊าอร่อยมากเลย!” ซีซีตะโกน

เจ้าตัวเล็กกัดอีกคำ เบคอน ผักกาด มะเขือเทศ และไส้อื่นๆที่อร่อยและชุ่มฉ่ำได้เต็มอยู่ในปากของเธอ

อร่อยมาก! ซีซีถึงกับอดไม่ได้ที่จะกินโยเกิร์ตที่เธอชอบควบคู่ไปด้วย!

“อร่อยที่สุดเลย! ปาป๊า ซีซีอยากกินแซนด์วิชในวันพรุ่งนี้ด้วย!” หยางยี่ที่กำลังล้างจาน ฟังเสียงที่มีความสุขของซีซีที่ไม่ต่างกับนกกระจิบสีเหลืองตัวเล็กๆตอนส่งเสียงร้องอย่างมีความสุขอยู่ในป่า เธอวิ่งเข้าไปกอดพ่อของเธอแล้วพูดอย่างร่าเริง "ตกลง ตกลงนะป๊าป๊า?"

หยางยี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ผ่านไปไม่นาน เขาก็ส่ายหัวและพูดอย่างเสียใจว่า "พรุ่งนี้คุณน้าของหนูจะมารับหนูกลับในตอนบ่ายไม่ใช่หรอ"

เขาเสริมต่อว่า "เอาไว้ครั้งต่อไปที่ซีซีมาหาพ่อก็แล้วกันนะ พ่อจะทำอาหารอร่อยๆให้กินอีกอย่างแน่นอน!"

ที่เขาพูดออกไปนี่เป็นเรื่องจริง! เพราะหยางยี่มีสูตรการทำอาหารอยู่มากมาย และเขาก็อยากจะเอามาอวดให้ลูกสาวเห็น!

แต่อย่างไรก็ตาม อารมณ์ของเจ้าตัวเล็กก็หดหู่ลงอย่างเห็นได้ชัด เธอคว้าขากางเกงของพ่อเธอแล้วก็ทำหน้ามุ่ยออกมาพร้อมกับพูดว่า "ทำไมปาป๊าถึงไม่ยอมมาอยู่กับมาม๊าและซีซีล่ะ ซีซีชอบกินอาหารที่ปาป๊าทำ แม่ของซีซีก็น่าจะชอบมันเหมือนกัน !"

หยางยี่ถึงกับชะงักทันทีที่ได้ยิน และเขาก็ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว เพราะเขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของเจ้าตัวเล็กนี่ว่าอย่างไร

ในความเงียบนั้น หยางยี่ก็ได้ล้างชามใบสุดท้ายในมือของเขาเสร็จพอดี จากนั้น เขาก็เช็ดมือและก้มไปอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาหอมและเอาคางไปถูไถที่แก้มน้อยๆของเธอ

ผิวของซีซีบอบบางและละเอียดอ่อนมาก ซึ่งในอดีต หยางยี่ก็ชอบแสดงความใกล้ชิดกับลูกสาวของเขาด้วยวิธีนี้เช่นกัน แต่ในเวลานั้น หยางยี่ไม่ค่อยจะโกนหนวดสักเท่าไหร่ ทำให้เจ้าตัวเล็กมักจะกรี๊ดออกมา

โชคดีที่หยางยี่ในปัจจุบันไม่ใช่แบบนั้น เขาทะนุถนอม "ซีซีเทพีแห่งความงาม" อย่างมาก เขาโกนเคราให้สะอาดทุกเช้า ซีซีเลยไม่รู้สึกจั๊กจี้แต่อย่างใด

หยางยี่มองดูดวงตาอ้อนวอนเล็กๆจากลูกสาวของตัวเองและถอนหายใจเบา ๆก่อนจะกล่าวว่า “สถานการณ์ระหว่างพ่อกับแม่ของหนูนั้นซับซ้อนมาก ไว้ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่เครียปัญหากันได้เมื่อไหร่ เราก็คงจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน"

แน่นอน นี่เป็นเพียงคำที่ใช้ปลอบโยนซีซีเท่านั้น ซึ่งจริงๆแล้ว หยางยี่ไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขาและโม่เฟยสักเท่าไหร่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ดื้อรั้นเหมือนกับหยางยี่คนก่อนแล้วก็ตาม แต่โม่เฟยจะยอมเปลี่ยนความคิดของเธออย่างงั้นหรอ?

หรืออีกมุมมองหนึ่ง เขาจะยอมรับโม่เฟยได้งั้นหรอ?

คนในวงการบันเทิงเป็นคนแบบไหน?

หยางยี่รู้เรื่องวงในมากมายในชีวิตก่อนหน้านี้ ความสุขและความเศร้าของวงการบันเทิง และเรื่องที่ต้องยุ่งอยู่ตลอดเวลา

ถึงหยางยี่จะสนใจดนตรีมาก แต่สิ่งที่เขาชอบก็คือดนตรีคลาสสิก เพลงที่มีความหมายแฝง ไม่ใช่แค่นักร้องที่ชอบร้องเพลง

จากนั้น ซีซีก็เอื้อมมือไปเกี่ยวคอของพ่อเธอและจูบไปที่แก้ม ซึ่งมันก็ทำให้พ่อของเธอรู้สึกสบายใจขึ้น "ปาป๊าจ๋า อย่าเศร้าไปเลยนะ ซีซีชอบปาป๊า!"

เมื่อได้ยินในสิ่งที่เจ้าตัวเล็กพูด เขาก็ยิ้มและเอื้อมมือไปลูบหัวของซีซีด้วยความเอ็นดู

......

บ่ายสามโมง ประตูเหล็กบานเก่าจากห้องของหยางยี่ก็ถูกเคาะ "ปังปัง"

หยางยี่ที่นอนอยู่บนเตียงรีบพลิกตัวอย่างรวดเร็ว เขาขมวดคิ้วและมองไปที่ประตู ซึ่งในตอนเช้า เขาได้พาซีซีออกไปเดินเล่น และเขาก็เพิ่งกลับมากับเจ้าตัวเล็กเหนื่อย ซึ่งตอนนี้ เธอก็กำลังงีบหลับอยู่!

แต่โชคดีที่ซีซีหลับลึก เธอเลยไม่ตื่น

แต่ใครกันที่มาเคาะประตู?

หยางยี่ปิดประตูห้องนอนเบาๆและเดินออกไป

จากนั้น ประตูเหล็กบานเก่าก็ถูกเปิดออก และหยางยี่ก็ต้องตกตะลึงทันทีเมื่อเห็นว่ามีสตรีผิวขาวที่ผอมเพรียวสวมแว่นกันแดดยืนอยู่นอกประตู!

แม้ว่าแว่นกันแดดขนาดใหญ่จะปกปิดใบหน้าของเธอไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือความสวยที่หาคนเปรียบได้ยาก!

หน้าเรียวบางกำลังดี เค้าโครงหน้าคล้ายกับหลิวอี้เฟยหน่อยๆ แต่เป็นตอนที่หลิวอี้เฟยยังไม่อ้วนนะ!

ถึงแม้หน้าของเธอว่าจะมีแว่นกันแดดสวมไว้อยู่ แต่หยางยี่ก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงหน้าอันงดงามของเธอ ถ้าเธอถอดแว่นออกมา เธอจะสวยมากกว่านี้ไหมนะ?

แถมรูปร่างของเธอก็ใช้ได้เลย!