ได้พบกับโม่เฟยครั้งแรก

ต้องบอกว่าหยางยี่ในชีวิตก่อนหน้านี้เป็นคนดีมากๆ!

ในความทรงจำของหยางยี่ร่างต้น เขาเป็นหมาป่าเดียวดายมาหลายปี... จนได้มาพบกับโม่เฟย

แน่นอนว่าถึงแม้เขาจะเกษียณจากทหารมาแล้วหลายปี แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีสาวๆมาตามจีบเลย! เพราะท้ายที่สุดเขาก็เคยเป็นทหารผู้ยิ่งใหญ่มาก่อนเช่นกัน!

และไม่ว่าจะเป็นเด็กเสิร์ฟในโรงแรมหรือสาวสวยในคลับ พวกเธอต่างก็อยากจะนอนกับหยางยี่กันทั้งนั้น

อย่างไรก็ตาม หยางยี่ไม่ชอบยุ่งกับใคร!

เมื่อตอนที่เขาทำงานเป็น รปภ. ในคลับเมื่อปีก่อน มีเด็กสาวคนหนึ่งคลั่งไคล้เขามาก ซึ่งเธอก็ได้เรียกหยางยี่ให้เข้าไปในห้อง จากนั้นเธอก็ถอดเสื้อผ้าออก แต่ยังไม่ทันเริ่มอะไร หบางยี่ก็ถอดเสื้อผ้าของเขาออกมาคลุมให้กับเธอแล้วเดินจากไปอย่างว่างเปล่า!

เขาเดินจากไป... เหมือนกับหลิวเซี่ยฮุ่ย!

แต่อย่างไรก็ตาม ชะตากรรมตอนจบของ "หลิวเซี่ยฮุ่ย" นั้นเศร้า!

ผ่านไปไม่นานนัก ก็มีข่าวลือในคลับว่าหยางยี่นั้นนกเขาไม่ขัน ซึ่งหยางยี่ร่างต้นก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดชังเด็กผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เรื่องนี้ก็ได้ทำให้เขากลายตัวตลกของคนอื่นๆเป็นที่เรียบร้อย

นกเขาไม่ขันงั้นหรอ?

หยางยี่คนปัจจุบันไม่คิดอย่างนั้น เพราะเมื่อเขามองไปที่ร่างอันร้อนแรงของหญิงสาวในชุดคอปกสีขาวที่อยู่ข้างหน้าเขา ส่วนร่างของเขาก็รู้สึกมีพลังอย่างมาก...

มองจากล่างขึ้นบน เธอสวมถุงน่องสีดำและใส่กระโปรงรัดรูป มีต้นขาที่เรียวยาว และมีสะโพกทรงลูกพีช ซึ่งด้วยกระโปรงที่รัดรูปนั้น ก็ทำให้เรือนร่างอันเซ็กซี่ของเธอปรากฏออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน!

เท่านั้นยังไม่พอ หยางยี่จ้องมองไปที่หน้าอกของเธอ มันใหญ่มาก ใหญ่จนเขาไม่แน่ใจว่าเป็นของจริงหรือเป็นผลจากชุดชั้นใน แต่อย่างไรก็ตาม มันใหญ่มากจริงๆ ใหญ่ถึงขั้นที่กระดุมเสื้อแทบจะปริออกมา!

ซึ่งเมื่อหญิงในชุดคอปกสีขาวสังเกตเห็นสายตาที่จ้องมองมาที่หน้าอกอย่างไร้ยางอายของหยางยี่ เธอก็พูดอย่างเย็นชาว่า “หยางยี่i ฉันไม่ได้พบคุณมาครึ่งเดือนแล้ว ดูเหมือนจะกล้าขึ้นมากนะ!”

เสียงที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งนี้ ทำให้หยางยี่ได้สติกลับมาในทันที

“โม่เฟยหรอ?” หยางยี่พูดด้วยความประหลาดใจ

นี่เป็นเสียงของโม่เฟย และเขาก็รู้สึกคุ้นเหมือนกับว่าเคยเห็นใบหน้าของเธอคนนี้มาก่อนด้วย!

แต่ในตอนแรกเขาจะจำโม่เฟยไม่ได้ก็ไม่แปลก เพราะโม่เฟยในความทรงจำของเขาไม่เคยแต่งตัวแบบนี้!

ก่อนที่โม่เฟยจะเกษียณจากวงการเพลง เธอมักจะแต่งตัวแบบอนุรักษ์นิยม และรูปร่างของเธอก็ไม่ได้เรียวสวยเหมือนตอนนี้...

ซึ่งต่อมาหลังจากที่เธอมีลูก ทุกครั้งที่เธอนำลูกสาวมาที่บ้านของหยางยี่ โม่เฟยก็มักจะสวมเสื้อกันหนาวและมีผ้าพันคอเอาไว้ตลอด เพื่อป้องกันการแอบถ่ายนักข่าว

เธอแต่งตัวแบบนี้ด้วยหรอ?

จากนั้น เมื่อเธอเห็นหยางยี่ตกตะลึง โม่เฟยก็รู้สึกภูมิใจอยู่ในใจของเธอ “ฮึ่ม ทำไมนายถึงไม่อยากคุยโทรศัพท์กับฉันล่ะ!”

หยางยี่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เธอมาที่นี่ทำไม?”

ซึ่งหลังจากที่พูดประโยคนี้ หยางยี่ก็รู้สึกว่าคำพูดของเขานั้นดูก้าวร้าวเกินไป เขาจึงกล่าวเสริมว่า “โม่เสี่ยวจวนไม่ได้เป็นคนมารับซีซีหรอกหรอ? แถมตอนนี้ก็ยังเร็วไปด้วย…”

แต่มันก็สายเกินไปแล้ว!

เมื่อหยางยี่พูดประโยคแรกแบบนั้นออกมา เธอก็ไม่ได้สนใจประโยคต่อไปเลย

“ฉันต้องมีเหตุผลด้วยหรอถึงจะมาที่นี่ได้?” โม่เฟยมองหยางยี่พร้อมกับขวดคิ้ว “ฉันจะมารับลูกสาวของฉันเองไม่ได้หรือไง?”

ซึ่งทันทีที่โม่เฟยพูดแบบนั้นออกมา หยางยี่ก็รู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่เธอพูด เป็นเพราะว่าเขายังไม่อยากคืนซีซีให้ และก็เป็นเพราะท่าทีที่เย็นชาของเธอด้วย จากนั้น เขาก็พูดสวนกลับไป “มันยังไม่ถึงเวลาเลยไม่ใช่หรือไง ตามเวลาแล้วซีซีจะต้องกลับในตอนกลางคืนหนิ”

นี่ยังคงเป็นเสียงที่คุ้นเคย ยังคงเป็นอารมณ์ที่คุ้นเคย... สิ่งเหล่านี้ทำให้คิ้วของโม่เฟยกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

แต่อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าโม่เฟยจะชอบอารมณ์แบบนี้ของหยางยี่ เพราะเมื่อเธอได้ยินคำพูดของหยางยี่ อารมณ์ของโม่เฟยก็ระเบิดออกมาทันที

“ใช่! แล้วมันทำไม นายไม่อยากเห็นหน้าฉันขนาดนั้นเลยหรอ” โม่เฟยถามอย่างโกรธจัด

และการทะเลาะวิวาทระหว่างโม่เฟยกับหยางยี่ตรงบันไดก็ทำให้คนแถวนั้นหลายคนถึงกับต้องเปิดประตูออกมามอง!

แต่โชคดีที่แสงตรงบันไดนั้นน้อยมาก ทำให้พวกเขามองไม่เห็นใบหน้าของโม่เฟย ถ้าเกิดเห็นล่ะก็ ได้มีข่าวใหญ่แน่ๆ!

ซึ่งเมื่อโม่เฟยได้ยินเสียงเปิดประตูหลายบาน ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำและจ้องไปที่หยางยี่ พร้อมกับพูดอย่างไม่เต็มใจ "ฉันขอเข้าไปข้างในห้องก่อนสิ"

เมื่อเป็นเช่นนั้น หยางยี่ก็เกาหัวของเขาและยอมให้โม่เฟยเดินเข้ามา

ซึ่งทั้งสองก็มีการกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย

และจมูกของหยางยี่ก็ได้กลิ่นหอมจากเส้นผมของโม่เฟย และมือของเขาก็ไปสัมผัสโดนสะโพกของโม่เฟยโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งด้วยความยืดหยุ่นที่น่าทึ่งของมันก็ทำให้หยางยี่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เขาเขินอย่างมาก!

แต่โม่เฟยไม่ได้สังเกตุเห็น เธอเดินเข้าไปข้างในเหมือนกับว่าคุ้นเคยที่นี่เป็นอย่างดี เธอหาเก้าอี้แล้วนั่งลงด้วยท่าไขว่ห้าง ท่าทางของเธอสง่างามมาก

อย่างไรก็ตาม หยางยี่ไม่ได้เดินตามเข้ามาในทันที เขาใช้เวลาอยู่พอสมควรในการรวบรวมสติของเขา จากนั้น เขาก็เดินก้มหน้าเข้ามา

ซึ่งเมื่อโม่เฟยเห็นเช่นนั้น ดวงตาที่เย็นชาของเธอก็เปล่งประกายด้วยความประหลาดใจ และในวินาทีต่อมา เธอก็เข้าใจในทันที ว่าที่หยางยี่ก้มหน้านั้นเป็นเพราะเขาไม่อยากเห็นหน้าของเธอ ท่าทางแบบนี้มันทำให้เธอโกรธเป็นอย่างมาก

ในขณะนี้ หยางยี่ก็ได้นั่งลง

จากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นและเหลือบมองไปที่โม่เฟย ซึ่งเขาก็โล่งใจอย่างมากที่พบว่าเธอดูไม่ได้สนใจอะไร

“ ทำไมเธอถึงได้ไร้เดียงสาขนาดนี้” หยางยี่คิดอยู่ในใจ

พูดตามตรง เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ดีในเรื่องของผู้หญิง! เขาจะอดทนต่อรูปลักษณ์ที่สง่างามของโม่เฟยได้หรือเปล่าก็ไม่รู้?

ซึ่งหลังจากที่พวกเขาเข้ามาในห้อง พวกเขาทั้งสองก็ต่างเงียบและไม่รู้ว่าจะพูดคุยกันเรื่องอะไร

และด้วยบรรยากาศแบบนี้..

ก็ทำให้โม่เฟยที่เย็นชาจนได้ฉายาว่าราชินีน้ำแข็งถึงกับเริ่มทำตัวไม่ถูก

“หยางยี่!”โม่เฟยเริ่มรู้สึกน้อยใจ “นายไม่ดีใจที่ได้พบกับฉันเลยหรอ?”

ในความคิดของเธอ เธอคิดว่าหยางยี่นั้นเกลียดเธอ ไม่อย่างนั้นแล้ว ทำไมหยางยี่ถึงสนใจแต่ซีซี แต่ไม่เคยสนใจเธอเลยล่ะ?

แน่นอนว่าโม่เฟยไม่รู้ว่าตัวเธอเองก็มีปัญหาเหมือนกัน และเรื่องการใช้ชีวิตคู่เธอก็ไม่ได้ต่างไปจากหยางยี่เลย!

หลังจากจ้องกันเป็นเวลานาน โม่เฟยก็ลุกขึ้นยืนอย่างอดไม่ได้

“ฉันจะไปหาซีซี!” โม่เฟยพูดอย่างโกรธเคือง

หยางยี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโม่เฟยถึงต้องพูดแบบโกรธๆอยู่เสมอ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก เขาพยักหน้าและเดินไปเปิดประตูให้โม่เฟย

และเมื่อโม่เฟยเห็นซีซีนอนอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอก็อ่อนโยนขึ้นมาในทันที

ซึ่งตอนนี้ เจ้าตัวเล็กก็ดิ้นออกมาจากผ้าห่ม หยางยี่จึงคิดที่จะเดินไปทำการห่มผ้าให้เธออีกครั้ง

แต่เมื่อโม่เฟยเห็นฉากนี้ เธอก็คิดว่าหยางยี่จะไปปลุกซีซี! เธอเลยจ้องหยางยี่ที่กำลังเดินไปทางเตียงอย่างโกรธแค้น

ซึ่งบางทีอาจจะเป็นเพราะซีซีนอนจนพอแล้ว เธอเลยค่อยๆลืมตาขึ้นมา

“มาม๊า…” เสียงของเด็กน้อยดังขึ้นมาอย่างงัวเงีย และเธอก็ยื่นมือออกมาเพื่อให้แม่ของเธอกอด

ซึ่งโม่เฟยก็คิดถึงลูกสาวมากเช่นกัน เธอนั่งลงบนเตียงแล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับพึมพำอะไรบางอย่าง

ในตอนนี้ หยางยี่ทำได้เพียงแค่ยืนดู

แม้ว่าฉากนี้จะดูอบอุ่นและสวยงามมากก็ตาม ภาพนี้มันคล้ายกับบ้านที่หยางยี่ต้องการในในชีวิตก่อนหน้านี้

แต่เขาก็เข้าใจดีว่านี่ยังไม่ใช่บ้านในฝันหลังนั้น...

เพราะโม่เฟยมาที่นี่

และเธอก็จะพาซีซีกลับไปด้วย...

หัวใจของหยางยี่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ นั่นคงเป็นเพราะว่าซีซีคือคนแรกที่เขาพบเมื่อมาถึงยังโลกที่แปลกประหลาดแห่งนี้

ซึ่งในช่วงที่ผ่าน หยางยี่ก็ผูกพันธ์กับเจ้าตัวเล็กอย่างมาก เขาอยากจะดื่มด่ำกับความสุขที่เกิดจากความรักในครอบครัวแบบนี้ตลอดไป

เขากลัวว่าถ้าซีซีกลับไปอยู่กับแม่ เขาจะต้องกลับไปสู่ความเหงาอันไร้ขอบเขตนั้นอีก...