อยากเปิดร้านกาแฟ

หลังจากที่ซีซีกลับไป หยางยี่ก็ตกอยู่ในความงุนงงเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

“ฉันอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีเจ้าตัวเล็ก” หยางยี่ส่ายหัวและพูดกับตัวเองพร้อมกับถอนหายใจ

ดูเหมือนว่ารอยยิ้มของซีซีจะถูกฝังลึกลงไปในจิตใจของเขาแล้ว เขารู้สึกว่าไม่อยากอยู่ห่างกับเจ้าตัวเล็กเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งตั้งแต่ที่เจ้าตัวเล็กได้กลับไปกับแม่ เขาก็เอาแต่คิดถึงเจ้าตัวเล็กอยู่ตลอดเวลา!

แต่อย่างไรก็ตาม หยางยี่ก็มีความเหงาอยู่เป็นเพื่อนจนชินแล้ว

เมื่อเขาจึงลุกขึ้นยืน แววตาของเขาก็กลับมามั่นคงอีกครั้ง

บัดนี้ เขาได้รับชีวิตใหม่ในโลกใหม่แล้ว เขาต้องทำอะไรสักอย่าง! แต่เขาจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำซากอย่างการทำอาชีพนักฆ่าเหมือนในชีวิตก่อนหน้านี้อีกแน่นอน เขาจะไม่ปล่อยให้ช่วงเวลาอันยอดเยี่ยมนี้หลุดมือไปแน่!

แต่หยางยี่จะทำอะไรต่อจากนี้ล่ะ?

ทันใดนั้น เขาก็รู้ทันทีเลยว่าสิ่งแรกที่เขาต้องทำคืออะไร เขาลุกไปทำความสะอาดห้องโดยใช้เวลาไปประมาณสามชั่วโมง

ซึ่งในระหว่างนั้นเขาก็ไม่เพียงแต่ทำความสะอาดของที่เลอะเทอะเท่านั้น แต่เขายังจัดวางตำแหน่งของเฟอร์นิเจอร์ใหม่อีกด้วย

และด้วยหยางยี่คนปัจจุบันนี้เป็นคนที่มีระเบียบวินัยใน และเป็นคนรักความสะอาดอย่างมาก ดังนั้น เขาจึงทำความสะอาดห้องทุกซอกทุกมุม ซึ่งในระหว่างที่ทำ เขาก็อยากจะด่าหยางยี่คนก่อนมาก เพราะห้องมันช่างโสมมซะเหลือเกิน!

คงไม่มีใครในโลกนี้ที่น่าสมเพชได้เท่าแกแล้วมั้งหยางยี่(คนก่อน)?

โซฟาขนาดเล็ก 2 ตัวถูกวางไว้ทั้งสองด้านของโต๊ะกาแฟ ทำไมถึงไม่เอามาชิดกันเพื่อประหยัดพื้นที่!

ตู้วางทีวีก็วางห่างจากผนังห้องนั่งเล่นซะเหลือเกิน แถมไม่ได้วางทีวีไว้ตรงกลางตู้อีก!

เสื้อผ้าในตู้ก็ไม่พับให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เหลือจะเชื่อจริงๆ!

ฉันทนไม่ได้!

ถ้าไม่ใช่เพราะซีซีอยู่ด้วยแล้วล่ะก็ เขาก็คงจะเก็บกวาดไปตั้งนานแล้ว!

ซึ่งในที่สุดมันก็เสร็จสักที!

จากนั้น หยางยี่ก็เทน้ำมะนาวลงในแก้วที่มีน้ำแข็งแล้วเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายใจพร้อมกับมองดูเครื่องเรือนที่จัดวางไว้อย่างสมมาตร ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้เขามีความสุขจนรู้สึกราวกับว่าเซลล์ทั้งหมดในร่างกายของเขากำลังร้องเพลงอยู่อย่างไงอย่างงั้น

แต่อย่างไรก็ตาม หยางยี่ไม่คิดว่าเขาจะอยู่ที่นี่ตลอดไป!

"เพราะห้องมีขนาดเล็กและไม่เอื้อต่อการทำอะไรหลายๆอย่าง!" เมื่อเทียบกับชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาแล้ว มันแตกต่างกันเกินไป และเขาก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับคุณภาพชีวิตของตัวเองมากด้วย

ในไม่ช้า หยางยี่ที่กำลังนอนอยู่บนโซฟาอย่างว่างเปล่าก็คิดอะไรขึ้นมาได้

ซึ่งในความคิดของเขาก็คือ เช่าอาคารขนาดเล็กที่มี 2 ชั้น แล้วอาศัยอยู่กับซีซีบนชั้นสอง ส่วนชั้นแรกก็เปิดร้านกาแฟ

หยางยี่ในชีวิตก่อนของเขาฝันเป็นครั้งคราวว่าหากเขาออกมาจากวงการของนักฆ่าได้ เขาอยากจะเปิดร้านกาแฟและใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา

ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตชีวามาก ไม่จำเป็นต้องมีธุรกิจที่ดี และไม่ต้องจ้างพนักงานเสิร์ฟจำนวนมากอย่างสตาร์บัค เขาอยากเปิดร้านกาแฟเล็กๆและขายตามความรู้สึกเท่านั้น!

แต่คำถามก็คือ เขาจะไปหาเงินทุนมาจากไหน?

และในตอนนี้เงินในกระเป๋าของหยางยี่นั้นก็เหลือเพียงนิดเดียว เขาเหลือเงินเพียงไม่กี่พันหยวนเท่านั้น

ถ้าเขาอยู่แบบนี้ต่ออีกสักสองสามวัน เกรงว่าอาหารจะหมด และก็จะไม่มีเงินเหลือเลย!

ซึ่งหากว่าเปลี่ยนเป็นหยางยี่คนก่อนแล้วล่ะก็ เขาคงต้องกังวลเรื่องนี้อย่างมากแน่ๆ!

ผิดกับหยางยี่คนปัจจุบัน เขาไม่คิดว่าเรื่องนี้มันเป็นปัญหาเลย มุมมองความคิดของเขายังคงติดอยู่กับตัวตนของการเป็นนักฆ่าไร้เงาเหมือนเดิม!

สำหรับเขาแล้ว กฎหมายมันก็เป็นเพียงแค่เรื่องตลกเท่านั้น

เรื่องเงินหรอ! หยางยี่ในร่างปัจจุบันไม่เคยกังวลเกี่ยวกับมันเลย!

......

แน่นอน เขาไม่ได้จะไปปล้นธนาคาร และก็ไม่ได้จะไปฆ่าใครเพื่อแย่งเงินมา

ในบ่ายวันจันทร์ หยางยี่ที่สวมหมวกก็ได้ไปปรากฏตัวอยู่ข้างในตัวเมือง เขามาที่ร้านน้ำชา และตอนนี้เขาก็กำลังนั่งดื่มชากับกินของว่างอยู่

ซึ่งในร้านน้ำชาก็มีคนหนุ่มสาวไม่มากนัก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้สูงอายุที่เกษียณจากหน่วยงานของราชการแล้วทั้งนั้น

สำหรับคนเหล่านี้ ร้านน้ำชาก็คงเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับพักผ่อนหย่อนใจ

หลังจากผ่านไปสองวัน หยางยี่ก็ได้ข้อมูลที่เขาต้องการ

จากนั้นในเย็นวันพุธ หยางยี่ก็เข้าไปในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่และค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเป้าหมาย

เขามีความรู้เกี่ยวกับการแฮ็กอยู่นิดหน่อย แต่เห็นได้ชัดว่าโค้ดที่ใช้กับโลกของเขาและโลกนี้มันไม่เหมือนกัน

แต่ก็ถือว่าโชคดี ที่ในโลกแห่งนี้ยังมีเครื่องมือที่เอาไว้ใช้สำหรับค้นหาข้อมูลอยู่! ซึ่งในตอนนี้ หยางยี่ก็ได้ค้นพบเว็บมืดแล้ว

ในเว็บมืดนั้น มีคนขายข่าวต่างๆอยู่มากมาย ทำให้หยางยี่ได้รู้ข้อมูลที่อยู่ของเป้าหมายมาอย่างรวดเร็ว

“หลัวจินหรง บ้านเลขที่ 306 อาคาร 5 ชุมชนฉางอาน ถนนกุ้ยเฉียว เขตจิ้งอัน เมืองชางไห่!” หยางยี่มองดูข้อมูลที่อยู่พร้อมกับดูข้อมูลอสังหาริมทรัพย์อีกหลายอย่าง .

หลัวจินหรงเป็นรองนายกเทศมนตรีคนใหม่ของเมืองชางไห่ และเป็นผู้นำเขตจิ้งอัน

ซึ่งหยางยี่ก็ยังได้รู้เรื่องบางเรื่องจากการพูดคุยของชายชราเหล่านั้นด้วยว่า ผู้คนในเขตจิ้งอันนั้นมีความไม่พอใจต่อหลัวจินหรงอย่างมาก

แน่นอนว่าถ้าเขาเป็นคนดี หยางยี่ก็จะไม่เลือกเขาเป็นเป้าหมาย!

แต่จากข้อมูลที่หยางยี่หามาได้ ในช่วงเจ็ดปีของหลัวจินหรงที่เป็นผู้นำเขตจิ้งอัน เขาได้ดำเนินโครงการปรับปรุงบ้านเก่ามากมาย ซึ่งการรื้อถอนและการชดเชยก็ทำให้เกิดความขัดแย้งครั้งใหญ่ ซึ่งด้วยภายใต้ความคิดของหลัวจินหรงที่เป็นคนไม่ดี เขาก็เลยใช้กำลังเพื่อกำจัดปัญหาเหล่านี้

“ถ้าเป็นในโลกนู้นล่ะก็ นายคงโดนฉันฆ่าไปแล้ว!” หยางยี่คิดอย่างดูถูก

เมื่อเทียบกับผู้นำทุจริตที่หยางยี่ฆ่าครั้งล่าสุดในชีวิตก่อนหน้าของเขาแล้ว หลัวจินหรงก็ไม่ต่างอะไรไปจากคนธรรมดาเลย ซึ่งถึงแม้ว่าเขาจะดูใหญ่โตในโลกนี้ก็ตาม แต่ก็คงไม่ลำบากฝีมือของเขามากนักหรอกที่จะแอบลักรอบเข้าไปในบ้านพัก

หยางยี่ไม่มีนิสัยผัดวันประกันพรุ่ง เขาออกจากร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่และตรงไปยังที่ตั้งหลักของเป้าหมายทันที

ซึ่งด้วยสภาพร่างกายในร่างปัจจุบันนั้นด้อยกว่าร่างกายในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาอย่างมาก บวกกับการที่เขาเพิ่งย้ายมาร่างนี้ไม่นาน และไม่มีเวลาฝึกทักษะการต่อสู้ เลยเป็นไปไม่ได้ที่จะกระโดดข้ามกำแพงและฟาดฟันดาบเหมือนในชาติก่อน

แต่โชคดีที่ร่างกายนี้ผ่านการฝึกฝนมาเยอะ และเคยฝึกศิลปะการต่อสู้มาอยู่พอสมควร ซึ่งแค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการรับมือกับผู้นำทุจริตตัวเล็กๆแบบนี้!

เวลา 2:00 น.หยางยี่ได้ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูบ้านของเป้าหมายแล้ว เขาเงี่ยหูฟังอยู่ตรงประตู ซึ่งหลังจากที่ยืนยันว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน หยางยี่ก็หยิบเหล็กสองชิ้นออกกมาแล้วทำการสเดาะกอนประตูทันที ก่อนที่ประตูกันโขมยจะถูกเปิดออกมาอย่างง่ายดาย สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นเรื่องง่ายๆ

เห็นได้ชัดว่าบ้านในชุมชนเก่าๆนี้ไม่ใช่ที่อยู่อาศัยจริงๆของหลัวจินหรง หลัวจินหรงจะต้องอาศัยอยู่ในบริเวณบ้านราชการ และหยางยี่เดาว่าไปอีกว่า จะต้องเป็นบ้านที่หรูหรากว่าที่หลัวจินหรงจะให้คนรักของเขาไปอยู่

คิดง่ายๆเลยว่า ในบ้านเก่าๆที่มีประตูรักษาความปลอดภัยระดับสูงแบบนี้ จะต้องเป็นที่ๆหลัวจินหรงต้องการซ่อนอะไรบ้างอย่างไว้!

เมื่อเปิดประตูได้แล้ว หยางยี่ก็เดินเข้าไปเข้าไป ถึงภายในบ้านจะดูเหมือนเป็นเพียงแค่บ้านธรรมดา แต่ก็มีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน และก็ดูเหมือนว่าจะมีคนแวะมาที่นี่เป็นครั้งคราวด้วย

ในลิ้นชักของห้องนอน หยางยี่มองเห็นสร้อยทองและธนบัตรหลายร้อยใบวางไว้อยู่ มันถูกทำให้ดูเหมือนกับว่ามีคนลืมทิ้งไว้

แต่นี่เป็นแค่กับดักที่เอาไว้ใช้กับโจรกระจอกเท่านั้น!