บทที่ 23 จดหมาย!

ภรรยาเอกตกต่ำแล้ว

ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งคฤหาสน์ดุจฟ้าผ่าฟาดลงมา

คนใช้ทั้งหมดต่างเห็นชัดว่า แม่ทัพได้เบื่อหน่ายภรรยาเอกไปจริงๆ แล้ว

ที่จริงแล้ว ในสายตาของพวกเขา ภรรยาเอกนั้นไม่เลวเลย

นางให้รางวัลและลงโทษอย่างเป็นธรรม เงินเดือนที่ให้ก็เพียงพอ และยังเย็บเสื้อผ้าใหม่ให้พวกเขาเป็นครั้งคราว

ชีวิตในคฤหาสน์แม่ทัพนั้นดีกว่าข้างนอกมากนัก

แต่หากภรรยาเอกตกต่ำแล้ว อำนาจในมือของนางก็จะถูกเพิกถอนทีละน้อย และเมื่อถึงตอนนั้น พวกเขาอาจต้องเปลี่ยนคนมาดูแลก็เป็นได้

เมื่อเป็นเช่นนี้ การประจบเสิ่นจื้อซวงจึงไม่จำเป็นอีกต่อไป

นอกจากคนใช้ที่เสิ่นจื้อซวงฝึกมาเองแล้ว คนอื่นๆ ต่างเริ่มมีมุมมองต่อนางเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ

เมื่อภรรยาเอกถูกแม่ทัพเมินเฉย คนใช้ทั้งหลายย่อมจะชั่งน้ำหนักผลประโยชน์และถอนความเคารพที่มีต่อนางกลับคืน

เสิ่นจื้อซวงรู้สึกได้ว่าทัศนคติของคนใช้ที่มีต่อนางเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย แต่นางก็ช่วยอะไรไม่ได้

ในคฤหาสน์แห่งนี้ นายเดียวที่แท้จริงคือลี่หยวน ส่วนเสิ่นจื้อซวงก็เป็นเพียงแค่ผู้จัดการใหญ่ที่มีตำแหน่งสูงกว่าผู้จัดการทั่วไปเล็กน้อยเท่านั้น

เช่นเดียวกับที่คนอื่นคาดการณ์ไว้ ตอนนี้นางแม้แต่จะได้พบลี่หยวนยังเป็นเรื่องเหลือเชื่อ ยิ่งไปกว่านั้นจะพูดถึงการพยายามซ่อมทำแซมความสัมพันธ์เลย

ครั้งก่อนที่เฉินหยิงหนงบุกเข้าห้องหนังสือโดยพลการนั้น นางได้รับโทษอย่างไร เสิ่นจื้อซวงก็ได้เห็นอยู่ในดวงตา

แม่ชราก็แนะนำนาง ให้นางทำของอร่อยส่งไปให้ลี่หยวน

แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้น มิใช่ขนมหวานหรืออาหารที่จะสามารถแก้ไขได้

ปัญหาหลักที่สุดนั้นอยู่ที่ตัวลี่หยวนเอง

หากเขายอมให้อภัยได้ว่าภรรยาของเขาเคยหมั้นหมายกับคนอื่น แม้กระทั่งแลกเปลี่ยนของรักกับคนนั้น เสิ่นจื้อซวงก็ยังมีโอกาส

แต่หากไม่ได้ เสิ่นจื้อซวงก็ไม่มีวิธีใดจะทำได้

เมื่อลี่หยวนไม่เหลียวแลนาง คนใช้ทั้งหลายจะมองนางสูงได้อย่างไร

ปฏิกิริยาทั้งหมดนั้นเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ที่เชื่อมต่อกัน

หากลี่หยวนรำคาญนางจริงๆ เพราะเรื่องของลู่จื่อหยวน เสิ่นจื้อซวงก็ช่วยอะไรไม่ได้ จะต้องกลั้นโกรธและคิดหาแผนการอื่น

หากถึงจุดที่ความสัมพันธ์แตกสลายจริงๆ เสิ่นจื้อซวงก็จะใช้กำลังทั้งหมดเพื่อเอาตัวรอด

แต่ตอนนี้ เสิ่นจื้อซวงยังคงรอคอยอยู่

นางกำลังรอคอยผลลัพธ์อย่างหนึ่ง

ประจำเดือนของนาง เดือนนี้ยังไม่มา

เมื่อทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ย่อมไม่มีการคุมกำเนิด

ลี่หยวนโตกว่านางหลายปี หากไม่ใช่เพราะสงครามหลายปีที่ผ่านมา ลูกของเขาคงวิ่งเล่นได้แล้ว

คนที่อายุเท่าเขา ลูกของพวกเขามีกี่คนก็ไม่รู้แล้ว

ลี่หยวนต้องการทายาท เสิ่นจื้อซวงก็ต้องการลูก

ในจุดนี้ ทั้งสองคนตรงกัน

เดือนที่แล้ว เมื่อรู้ว่านางมีประจำเดือน ความผิดหวังบนใบหน้าของลี่หยวนนั้นเห็นได้ชัดเจน

แต่เดือนนี้ผ่านไปหลายวันแล้ว ประจำเดือนก็ยังไม่มา

เวลาที่ผ่านไปทีละน้อยกำลังเพิ่มความเชื่อมั่นให้กับการคาดเดาของนาง

หากมีลูกจริง เสิ่นจื้อซวงจะต้องปกป้องเขาอย่างดี

แม้เขายังอยู่ในท้องของนาง นางก็จะต้องดูแลเขาอย่างดี รับประทานอาหารให้ดี พักผ่อนให้เพียงพอ และรักษาอารมณ์ให้แจ่มใส

เมื่อความพยายามฝ่ายลี่หยวนไม่ได้ผล เสิ่นจื้อซวงก็ค่อยๆ วางมันลง

นางไม่สามารถแขวนคอตายอยู่ที่ต้นไม้คดเดียวตลอดไปได้

แม้ประจำเดือนจะไม่มา เสิ่นจื้อซวงก็ไม่ได้ตามหาหมอ

ก่อนที่จะได้คำตอบที่แน่ชัด นางไม่อยากเคลื่อนไหวโดยไม่ระมัดระวัง

หากมีลูกจริง สถานการณ์ของนางก็จะดีขึ้น

ในยุคที่การสืบทอดสายเลือดสำคัญกว่าสวรรค์นี้ ความสำคัญของเด็กนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องพูด

หากนางกับลี่หยวนมีลูก ลี่หยวนก็จะไม่หย่านางในระยะเวลาอันสั้น และนางก็จะมีพื้นที่มากขึ้นในการหาทางออกอื่นให้ตัวเอง

หากไม่ใช่เพราะลี่หยวนลงมือกะทันหัน เกินกว่าที่จะป้องกัน เสิ่นจื้อซวงก็คงไม่ต้องถูกกดดันขนาดนี้

แม้แต่ถ้าได้เวลามากกว่านี้อีกนิด

น่าเสียดาย

โอกาสไม่เหมาะสม หายนะก็เกิดขึ้นแล้ว การคิดเรื่องที่มีหรือไม่มีอีกก็จะไม่เปลี่ยนแปลงสถานการณ์ปัจจุบัน

เสิ่นจื้อซวงพยายามรักษาอารมณ์ของตัวเองให้มั่นคง และในแต่ละวันก็พยายามให้จิตใจของตนแจ่มใสขึ้น

นางรับประทานอาหารไม่น้อย และยังไปเดินเล่นในสวนเป็นครั้งคราว ดูเหมือนไม่ต่างจากปกติ

เหมือนกับว่าการถูกแม่ทัพเบื่อหน่ายนั้นส่งผลกระทบต่อนางเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ลี่หยวนมีสายลับอยู่ทั่วทุกแห่งในคฤหาสน์

ในลานที่เสิ่นจื้อซวงอยู่ก็มีด้วยเช่นกัน

เมื่อรู้ว่าช่วงนี้นางยังรับประทานได้ดี นอนหลับได้ดี ลี่หยวนก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

เขาเห็นชัดนานแล้วว่า ผู้หญิงคนนั้นจะไม่มีวันทำให้ตัวเองลำบาก

ตราบใดที่นางมีชีวิตอยู่ได้ดี นางก็มีประโยชน์ต่อเขา

ตอนนี้เขายังไม่ได้คิดว่าจะจัดการกับนางอย่างไร ก็เลยปล่อยให้นางอยู่ที่นั่นก่อน

เช่นเดียวกับที่เสิ่นจื้อซวงคาดการณ์ไว้ อย่างน้อยในระยะเวลาหนึ่ง ลี่หยวนจะไม่หย่านาง

เสิ่นจื้อซวงต้องการเขาเป็นหลักพึ่ง ลี่หยวนก็ต้องการตระกูลเสิ่นเพื่อเปิดทาง

เขาไม่สามารถอยู่เฉยๆ ในคฤหาสน์แม่ทัพตลอดไปได้ ไม่นานนัก ความโกลาหลก็จะเริ่มต้น และเขาต้องจับจังหวะไว้ในมือตัวเอง ซึ่งจำเป็นต้องอาศัยสายสัมพันธ์ของคนอื่น

พ่อของเสิ่นจื้อซวงมีคนอยู่ในมือมากมาย

เขาต้องมีแป้นกระโดดจึงจะขึ้นไปข้างบนได้

และสายใยเชื่อมระหว่างแป้นกระโดดนั้น ก็คือเสิ่นจื้อซวง

เขาเบื่อหน่ายนางจริง และไม่อยากเจอหน้านางอีก แต่นางยังมีคุณค่าในการใช้ประโยชน์

ทั้งสองพึ่งพาอาศัยกัน ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงไม่สามารถสิ้นสุดลงได้ตามใจชอบ

เพียงแค่ไม่ไปพบหน้านาง ตราบใดที่ไม่ถอนตำแหน่งภรรยาของนาง ผู้หญิงคนนี้ควรจะมีชีวิตอยู่ได้ดี

ลี่หยวนไม่คิดถึงเรื่องของนางอีกแล้ว เขายุ่งมาก ในแต่ละวันมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการ

ตั้งใจว่าจะให้ชีวิตผ่านไปอย่างสงบ แต่เขาไม่คิดว่าในวันนี้ ลูกน้องจะส่งจดหมายมาให้เขา

จดหมายฉบับนี้มาจากชายแดน

เมื่อเห็นจดหมาย ลี่หยวนเงียบไปสักครู่ ก่อนจะเปิดมันออก

ลายมือในจดหมายนั้นเขารู้จัก

พ่อเลี้ยงของเขาเขียนจดหมายที่เต็มไปด้วยความจริงใจให้เขาด้วยตัวเอง ส่งมาจากระยะทางไกลโพ้น

แต่ลี่หยวนไม่สามารถมองเขาเป็นคนดีได้

แม่ทัพผู้เฒ่านั้นก็เป็นคนเจ้าเล่ห์เช่นกัน เขารู้ชัดว่าลี่หยวนจะต้องเผชิญกับอะไรในเมืองหลวง

แต่ตอนที่ต้องเลือกตัวประกันสักคน เขาก็ยังลับหลังจัดการ ทำให้คนอื่นให้ความสนใจมาที่ตัวลี่หยวน

คนในโลกนี้มีกี่คนที่ไม่มีความเห็นแก่ตัว หากลี่หยวนไม่มา คนที่ต้องมาก็คือลูกชายแท้ๆ ของแม่ทัพผู้เฒ่า

ความใกล้ชิดย่อมแตกต่างกัน

แม้ลี่หยวนจะสนิทกับพ่อเลี้ยงมากเพียงใด เมื่อเทียบกับลูกแท้ของเขาแล้ว ก็ยังห่างกันมาก

ในชาติที่แล้ว ลี่หยวนเก็บรักษาความรู้สึกพิเศษต่อแม่ทัพผู้เฒ่าไว้เสมอ แต่ในที่สุดความรู้สึกนั้นก็เกือบทำร้ายเขา

เมื่อถูกสอนบทเรียนครั้งหนึ่ง ลี่หยวนก็ละทิ้งความรู้สึกที่เกินความจำเป็นไป

ในชาตินี้ ลี่หยวนไม่อยากเสียเวลากับคนที่ไม่จำเป็น

แม่ทัพผู้เฒ่ายังมีประโยชน์อยู่ เขาจะรักษาการติดต่อกับเขาไว้ แต่จะไม่โง่เหมือนในชาติที่แล้วอีกแล้ว

เขาทุ่มเทเพื่อเขา แต่คนอื่นกลับคิดแทงหลังเขา

ลี่หยวนอ่านจดหมายทั้งหมดจบ เนื้อหาครึ่งแรกส่วนใหญ่คือแม่ทัพผู้เฒ่าแสดงว่าเขาคิดถึงลูกชายบุญธรรมคนนี้ และพวกทหารก็คิดถึงเขา อยากจะร่วมสู้รบอาบเลือดกับเขา

ดูเหมือนเรื่องที่เขานั่งเก้าอี้เย็นในเมืองหลวง แม่ทัพผู้เฒ่าคงรู้แล้ว

เพื่อสร้างความมั่นใจให้เขา ไม่ให้เขาเคลื่อนไหวโดยไม่ระมัดระวัง แม่ทัพผู้เฒ่าจึงนึกได้ว่าควรเขียนจดหมายให้เขา

ครึ่งหลัง แม่ทัพผู้เฒ่าบอกให้ลี่หยวนเดินไปมาในเมืองหลวงมากขึ้น เปิดทาง และส่งข้อมูลที่มีประโยชน์กลับมาหาเขา

ตำแหน่งของลี่หยวนไม่สูงไม่ต่ำ หากใช้ประโยชน์ได้ดี อาจนำข่าวสารที่เป็นประโยชน์มากมายมาให้แม่ทัพผู้เฒ่าได้

เมื่อเห็นคำแนะนำของเขา มุมปากของลี่หยวนโค้งยิ้มเย็นชา

เมื่ออ่านถึงบรรทัดสุดท้าย รอยยิ้มบนใบหน้าของลี่หยวนแข็งทื่อไป

แม่ทัพผู้เฒ่าบอกเขาในจดหมายว่า เม้งซิ่วจู่กำลังเดินทางจากชายแดนมายังเมืองหลวง ไม่นานนาน นางก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว

เมื่อเห็นชื่อที่ไม่ได้ยินมานาน ลี่หยวนไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน

ช่วงเวลานี้ เขายุ่งอยู่ตลอด จนลืมเรื่องบางอย่างที่ไม่ค่อยสำคัญไปเสียแล้ว

เม้งซิ่วจู่เข้ามาในเมืองหลวงในช่วงเวลานี้จริงๆ

นางเป็นนางสนมคนแรกที่ถูกต้องของเขา คลอดบุตรที่ลี่หยวนรักมากที่สุดให้เขา

แต่ในภายหลัง ลูกคนนั้นพยายามกบฏ และลี่หยวนเองก็ออกคำสั่งตัดหัวเขาเสีย

(จบบท)