บทที่ 9 ความสุขสองเท่า

บทที่ 9 ความสุขสองเท่า
แม้ทุกคนจะไม่ได้ตั้งความหวังอะไรกับสิ่งที่เจ้านายเรียกว่า “เรื่องน่ายินดี” แต่พอได้ยินคำอธิบายอย่างละเอียดจากหูเป่าเฉียง ความผิดหวังก็ยังถาโถมใส่หน้าพวกเขาอีกระลอก
สิ่งที่เรียกว่าเรื่องน่ายินดีนั้น แท้จริงแล้วคือหูเป่าเฉียงต้องการให้พนักงาน “ลงทุนทำธุรกิจภายในบริษัท”
จะลุยเดี่ยว หรือจะจับกลุ่มกันมาก็ได้ สามารถเหมาเซิร์ฟเวอร์เกม 《Eternal Song》 ไปบริหารเองได้หนึ่งเซิร์ฟหรือหลายเซิร์ฟก็ได้
หรือถ้าคุณมั่นใจและมีเงินวางมัดจำมากพอ จะเหมาเกมนี้ไปทั้งเกมเลยก็ได้!
ฝ่ายสนับสนุนทางเทคนิค, ฝ่ายปฏิบัติการ , รวมถึงช่องทางการจัดจำหน่าย บริษัทมีเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ คุณแค่รับผิดชอบเรื่องโปรโมตหาคนมาเล่นและทำรายได้ก็พอ
พูดง่ายๆ ก็คือ สมมติคุณเหมาไปหนึ่งเซิร์ฟเวอร์ คุณก็แค่ส่งยอดรายได้ขั้นต่ำให้บริษัทตามที่ตกลงกันทุกเดือน ส่วนที่เกินจากนั้น ก็เข้ากระเป๋าคุณไปเต็มๆ!
เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ? คาดไม่ถึงเลยใช่ไหม? ซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลเลยหรือเปล่า!
แต่น่าเสียดาย ที่พนักงานส่วนใหญ่ต่างพร้อมใจกันคิดในใจว่า ไม่กล้าเสี่ยง ไม่กล้าเสี่ยง
“เดี๋ยวให้ผู้จัดการหวังจากฝ่ายเทคนิคขึ้นมาแนะนำเกมให้ทุกคนฟังก่อน มาดูคุณภาพเกมกัน!
พนักงานคนไหนมั่นใจในฝีมือ เลิกประชุมแล้วก็ไปคุยรายละเอียดเกมกับผู้จัดการหวังได้เลย
ถ้าเห็นว่าเกมมีแววรุ่ง และตัวเองรับภาระไหว ก็เดินเข้ามาคุยเรื่องสัญญาเหมากับผมได้เลย
โอกาสดีๆ แบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ นะ คนหนุ่มสาวอยากประสบความสำเร็จ มันต้องรู้จักคว้าโอกาส!”
หูเป่าเฉียงยังคงพยายามหว่านล้อมด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงใจสุดๆ
หลังจากหูเป่าเฉียงพูดจบ ผู้จัดการหวังจากฝ่ายเทคนิคก็เดินขึ้นมาหน้าเวที
ง่วนอยู่กับการเปิดคอมและต่อโปรเจคเตอร์พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มแนะนำเกมใหม่
พนักงานที่นั่งฟังอยู่อย่างน้อยก็เป็นคนในวงการเกมมือถือ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ
เจ้าเกม 《Eternal Song》 นี้ พูดกันตามตรง มันก็ไม่ได้แย่อะไรมากมาย คุณภาพก็พอถูไถ
แต่ถ้าจะให้บอกว่า “ยอดเยี่ยม” ก็คงต้องโกหกตัวเองกันหน่อย
เต็มที่ก็แค่เกม MMORPG ดาดๆ ระดับกลางที่มีเกลื่อนตลาด
จะทำเงินได้มากน้อยแค่ไหน ขึ้นอยู่กับงบโฆษณา ฝีมือการบริหาร และที่สำคัญ ขึ้นอยู่กับฟ้าลิขิตว่าจะช่วยหรือไม่
ใช่แล้ว ตลาดเกมมือถือตอนนี้มันแข่งขันกันดุเดือดจนต้องพึ่งไสยศาสตร์กันแล้ว
ขนาดเกมจากค่ายยักษ์ใหญ่อย่างค่าย NetEase หรือค่าย Tencent ยังมีโอกาสแป้กได้ง่ายๆ
นับประสาอะไรกับบริษัทเล็กๆ อย่างที่เสิ่นฮ่าวทำอยู่
เกมใหม่จะทำเงินได้หรือไม่... แล้วแต่เวรแต่กรรมล้วนๆ
…………
หลังเลิกประชุม ทุกคนแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หูเป่าเฉียงกับผู้จัดการหวังยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่ในห้องประชุมอันว่างเปล่า
“เฮ้ย เหล่าหวัง นายคิดว่าจะมีพนักงานสนใจเกมนี้บ้างไหม?” หูเป่าเฉียงถามขึ้น
“ผมว่าก็น่าจะมีนะครับ บอสพูดเปิดใจได้ฮึกเหิมมาก ผมฟังแล้วยังเลือดร้อน อยากจะควักเงินตัวเองมาเหมาเกมไปทำเองเลยเนี่ย” ผู้จัดการหวังรีบประจบ
“จริงเหรอ? งั้นนายก็เหมาไปสิ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ห้ามระดับผู้บริหารเข้าร่วมนี่นา” หูเป่าเฉียงตาลุกวาว รีบสวนกลับทันควัน
“มะ...ไม่ดีกว่าครับ! ผมไม่ค่อยอินเรื่องหาเงินเท่าไหร่ เทียบกันแล้ว ผมชอบพัฒนาระบบเกมมากกว่าผมน่ะ ไม่มีข้อดีอะไรอื่นนอกจากบ้าเทคโนโลยีจริงๆ ครับ” ผู้จัดการหวังโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน ถอนหายใจเฮือกใหญ่
แต่ในใจกลับก่นด่า... ไอ้โง่ที่ไหนจะไปเหมาเกมนรกนี่วะ!
หูเป่าเฉียงเล่นลูกไม้อะไร คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขาจะไม่รู้ได้ยังไง!
อีกอย่าง เรื่องนี้ยังไงก็ต้องผ่านมือเขา เขาจะไปเหมาเกมมาทำเองทำไม?
นั่นมันไม่ต่างอะไรกับกระโดดลงหลุมที่ตัวเองขุดไว้ชัดๆ
…………
แล้วทำไมรอบนี้หูเป่าเฉียงถึงเอาเกมใหม่ที่บริษัทพัฒนาขึ้นมาปล่อยให้พนักงานเหมาไปทำกันล่ะ?
อุตส่าห์ให้พนักงานฝ่ายเทคนิคกว่ายี่สิบชีวิตเสียเวลาพัฒนามาปีกว่า ต้นทุนก็ไม่ใช่ถูกๆ
ช่องทางจัดจำหน่ายก็มี ทีมปฏิบัติการ ทีม CS ก็พร้อม ทำไมไม่ทำเองกินเองไปเลยให้จบๆ
นั่นก็เพราะ หูเป่าเฉียงได้รับแรงบันดาลใจจากเกมย้อมแมว ที่เกลื่อนตลาดอยู่นั่นเอง
เกมมือถือบางเกม พอเปิดตัวไปสักพักด้วยเหตุผลร้อยแปดพันเก้า ก็ต้องปิดตัวลง หาผู้เล่นหน้าใหม่ไม่ได้
จะทำยังไงดีล่ะ?
จะปิดเซิร์ฟทิ้งไปเลย บริษัทก็ขาดทุนยับสิ
บริษัทที่หัวใส ก็เลยปิ๊งไอเดียเด็ด
นั่นคือการจับเกมมาเปลี่ยนชื่อใหม่ วาดภาพโปสเตอร์โปรโมตใหม่ แล้วเอาไปเปิดตัวในฐานะ “เกมใหม่แกะกล่อง”!
หูเป่าเฉียงเลยปิ๊งไอเดียต่อยอด ทำไมต้องรอให้เกมใกล้เจ๊งแล้วค่อยย้อมแมวล่ะ?
งั้นตอนเกมยังไม่เปิดตัว ก็ตั้งชื่อมันสองชื่อไปเลยสิ แล้วปล่อยออกสู่ตลาดในฐานะเกมใหม่สองเกม โอกาสสำเร็จก็น่าจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวไม่ใช่เหรอ
นี่มัน... ความสุขสองเท่า ชัดๆ!
แต่เขาก็ไม่อยากแบกรับค่าโฆษณาสองเท่า เลยกะว่าจะให้บริษัทรันเกมตัวจริงไปตามปกติ
แล้วเปลี่ยนชื่อเกมอีกเวอร์ชัน ให้คนอื่นมารับเหมาไปทำ ตัวเองก็นั่งกินค่าต๋งสบายๆ
ทำธุรกิจได้เขี้ยวลากดินขนาดนี้ ต้องยอมใจในความเจ้าเล่ห์ของหูเป่าเฉียงจริงๆ
แต่ลูกไม้นี้อาจจะใช้หลอกคนอื่นได้ แต่ใช้กับผู้จัดการหวังไม่ได้ผลหรอก เพราะเขารู้ตื้นลึกหนาบางดีว่าหูเป่าเฉียงวางแผนอะไรไว้
เขาเลยรีบปฏิเสธ “ความหวังดี” ของเจ้านายไปทันที
พอเห็นท่าทีแข็งกร้าวของผู้จัดการหวัง หูเป่าเฉียงก็ไม่อยากจะไปบังคับเขา ได้แต่บ่นด้วยความเสียดาย “เสียดายโอกาสดีๆ แฮะ งั้นคงต้องรอดูกันว่าพนักงานคนไหนจะมีวาสนาได้รับไป”
พูดจบ เขาก็ไพล่มือไว้ข้างหลัง เดินออกจากห้องประชุม กลับไปรอพนักงานผู้โชคดี (หรือผู้โชคร้าย) ที่ห้องทำงาน
…………
พอกลับมาถึงโต๊ะทำงาน พวกเสิ่นฮ่าวก็จับกลุ่มคุยเรื่องที่เจ้านายเพิ่งพูดไป
“บริษัทรอบนี้แปลกๆ นะ อุตส่าห์ทำเกมมาตั้งปีกว่า ทำไมถึงเอามาปล่อยให้พนักงานเหมาไปทำล่ะ? หรือว่าบริษัทเงินหมุนไม่ทัน? อย่าบอกนะว่าจะเบี้ยวเงินเดือนพวกเรา!” เสี่ยวหลิวพูดด้วยความกังวล
เสิ่นฮ่าวต้องยอมใจในจินตนาการของแม่คนนี้จริงๆ
จากเรื่องที่เจ้านายสนับสนุนให้พนักงานลงทุน โยงไปถึงเรื่องบริษัทถังแตก แล้วลามไปถึงเรื่องเบี้ยวเงินเดือนได้... เป็นตุเป็นตะใช้ได้เลย!
“อย่าเพ้อเจ้อน่า ถึงบริษัทจะลุ่มๆ ดอนๆ มาสองปี แต่รายได้ก็ยังมีพอจ่ายเงินเดือนพวกเธอแน่ แต่ไอ้เรื่องเหมาเกมเนี่ย พนักงานตัวเล็กๆ อย่างเราคงได้แค่ฝันแหละ ทุกคนก็รู้ เกมต่อให้ดีแค่ไหน แต่ถ้าทำให้คนเล่นรู้จักไม่ได้ มันก็จบเห่!
ถ้าไม่มีเงินทุนหนาๆ ไม่มีช่องทางโปรโมต เกมเทวดาที่ไหนก็จุดไม่ติดหรอก”
พี่หูที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน มองเกมขาดทะลุปรุโปร่ง ชี้เป้าปัญหาได้ตรงจุด
ทำเกมมือถือ แค่ทำเกมเสร็จมันยังไม่จบ
เกมจะทำเงินได้ไหม คุณภาพเกมก็ส่วนหนึ่ง แต่มันไม่ใช่ที่สุด
โลกยุคนี้ ของดีแค่ไหนถ้าไม่มีคนเห็นก็เน่าคาตู้
ทุกวันมีเกมใหม่ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ผู้เล่นมีตัวเลือกเป็นร้อยเป็นพัน จะทำยังไงให้เขาเห็นเกมของเรา แล้วเลือกโหลดเกมของเราล่ะ?
อย่างแรกเลย คุณต้องมีความสามารถที่จะเอาเกมไปยัดใส่หน้าผู้เล่นให้ได้
ซึ่งความสามารถที่ว่า... มันขึ้นอยู่กับงบโฆษณาว่าหนาแค่ไหน
สรุปง่ายๆ... เงินถึงหรือเปล่า!