บทที่ 68 ใช้เป็นจึงเข้าใจ

หวงเพ่ยอิงกระอักโลหิต ใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน

เฟิ่งหลิวหลีโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหูเบา ๆ ว่า “ข้าให้อภัยเจ้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะใจกว้างพอ...ให้อภัยข้าด้วยเช่นกันนะ

ผู้ใดเล่า...จะอยู่ได้ด้วยจิตใจที่คับแคบ?”

พลันดึงกระบี่กลับมาอย่างเฉียบขาด

หวงเพ่ยอิงทรุดฮวบลงกับพื้น มือกุมบาดแผล พยายามดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลมหายใจจะขาดหายไปอย่างเงียบงัน

เฟิ่งหลิวหลีปัดเช็ดคมกระบี่ แล้วเก็บเข้าฝักด้วยท่าทางสงบ แววตาเรียบเฉยดุจน้ำในบ่อโบราณ

《บทที่สอง ตอนย่อยที่สอง: อย่ายอมอภัยคนที่เคยปองร้ายเจ้า หากเจ้าเห็นกับตา》

…เพราะหากเจ้าให้อภัย คนผู้นั้นย่อมยิ่งกังขาว่าเจ้าจะล้างแค้นภายหลังหรือไม่ เมื่อในใจมีเงาแห่งความระแวง ย่อมเกิดความคิด...“ฆ่าเจ้าซะให้สิ้นเรื่อง”

ในเมื่อรู้เช่นนี้...ไยต้องเว้นไว้ให้กลายเป็นดาบคืนหลัง?

ผู้คนรอบหอพิพากษาต่างตกตะลึง แม้รู้ว่าหวงเพ่ยอิงมีโทษถึงตาย หากแต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเฟิ่งหลิวหลีจะเป็นคนลงมือเสียเอง...แถมยังลงมือได้เด็ดขาดนัก!

หลูจื่ออิ๋นที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ค่อย ๆ ถอนมือที่เคยวางไว้บนไหล่ศิษย์สาวอย่างเงียบงัน

...ใครก็ได้ บอกข้าทีว่าตลอดปีที่ข้าไม่อยู่ เกิดเรื่องอะไรกันขึ้นแน่!?

บนยอดเขากระบี่เงิน ภายในกระท่อมไม้เก่าแห่งหนึ่ง

หลี่เสวียนเซียวเมื่อได้รับรายงานเรื่องเฟิ่งหลิวหลี ก็เพียงพยักหน้าเบา ๆ และถอนใจโล่งอก

“ดี...ความพยายามของข้าในปีที่ผ่านมามิได้สูญเปล่าเสียที”

จากนี้คงพอวางใจได้สักระยะ ถึงเวลาต้องเริ่มแผน ‘สะสมสมบัติ’ เสียที

เขาเริ่มจัดลำดับสิ่งที่ต้องเร่งทำ:

กล่องกระบี่มรดกของอาจารย์ผู้ล่วงลับที่มีอยู่สี่เล่ม ตอนนี้เขาหลอมรวมกระบี่ ‘ฤดูใบไม้ผลิ’ ได้สำเร็จแล้ว ส่วน ‘ฤดูร้อน’ ยังติดขัด ต้องใช้ทรัพยากรมากกว่านี้

การหลอมกระบี่บินนั้นแสนอันตราย หากพลาดเพียงนิดอาจถึงขั้นร่างแหลกวิญญาณดับ

‘เข็มเงินปากนกกระเรียน’ สมบัติคู่ใจ ก็ควรได้เวลาเลื่อนขั้นเช่นกัน ตั้งแต่เข้าสู่ขั้นจินตันมา ยังไม่ได้อัปเกรดเลยสักครั้ง แถมจำนวนแค่สามเล่มก็ดูจะน้อยเกินไป

ด้วยพลังจิตในตอนนี้ เขาควบคุมได้มากกว่านั้นอีกเท่าตัว

สมบัติอื่น ๆ ยังไม่เร่งรีบ แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงจริง ๆ คือ...เขายังไม่ได้ทบทวน ‘ทักษะหลัก’ อย่างลึกซึ้งเลย

ก็แค่ทบทวนไปสามร้อยกว่ารอบเอง...ไม่มากเท่าไร...

หลี่เสวียนเซียวฝึกฝนในแนวทาง ‘เต๋าไร้รัก’ (อู๋ฉิงเต้า)

คัมภีร์หลัก: ‘เคล็ดอายุนิรันดร์’ (ชางชุนเจวี่ย) — เคล็ดวิชาที่เน้นยืดอายุขัยและบ่มเพาะชีวิตอย่างมั่นคงโดยไม่ผูกพันกับอารมณ์ใด

ตำราพิษ: ‘ห้าพิษกัดใจ’, ‘เจ็ดดาวคืนวิญญาณ’ — ทั้งสองเพิ่มอายุขัย แถมเหมาะกับการใช้ซ้อนกลและสกัดศัตรูอย่างแนบเนียน

วิชาเสริม: ‘เคล็ดกายาเมตตา’ — พลังฝึกกายแนวพุทธที่ช่วยสลายพลังอัปมงคลจากฆ่าฟันมากเกินไป

ยังมี ‘กระดองเต่ารับภัย’, ‘เคล็ดเพลิงสลายร่าง’, ‘กระบี่ภูผาซูซาน’, ‘กระบี่พันกระบวนท่าเวอร์ชัน 2.0’ ที่เขาปรับแต่งเองให้เหมาะกับสไตล์การใช้งานเฉพาะตัว

นอกจากนี้ยังมี ‘ร่างแยกแห่งจิต’, ‘เวทชำระสำนึก’ ที่ใช้ฝึกพลังจิตโดยตรง ช่วยเพิ่มอายุขัย และควบคุมสิ่งรอบกายได้อย่างแม่นยำ

สาขาสนับสนุนที่เขาฝึกพร้อมกัน ได้แก่ วิชาโอสถ, ค่ายกล, และเครื่องราง

เนื่องจาก เขาคือผู้มี ‘รากวิญญาณทั้งห้า’ ซึ่งแม้ดูธรรมดาแต่กลับมีศักยภาพลึกซึ้งหากใช้อย่างถูกวิธี ผู้มีรากเดี่ยวหรือรากกลายพันธุ์เช่นจ้าวลู่หรือซูหว่าน แม้ฝึกพลังเร็ว แต่กลับถูกจำกัดด้วยธาตุหลัก

หลี่เสวียนเซียวจึงเลือกฝึกครอบคลุมทั้ง โลหะ ไม้ น้ำ ไฟ ดิน แม้จะเดินช้ากว่า แต่เส้นทางยั่งยืนและมั่นคงกว่า

จุดอ่อนกลายเป็นจุดแข็ง — สิ่งที่ธรรมดาแต่ฝึกหนัก ย่อมกลายเป็นพิเศษ

ยังไงซะ...ก็ฝึกวนไปเถอะ! อ่อนก็ฝึกให้แกร่ง!

หลี่เสวียนเซียวเดินออกจากกระท่อม เงยหน้ามองยอดเขากระบี่เงินเบื้องบน

“สรรพสิ่งที่สงบ...หาใช่เพราะโลกเมตตา แต่เพราะคนเช่นข้ายอมแบกภาระเพื่ออนาคตของตน”

แผน ‘สะสมทรัพย์’ เริ่มต้นแล้ว

เป้าหมาย: สร้างกองคลังพลังแห่งเต๋า แล้วปิดด่านฝึกตนยาวนาน!

...จบบท