ตอนที่ 40 กองทัพมดบุก

　　"ขอบคุณ...ขอบคุณจริง ๆ ซูหนิง ฉันไม่รู้จะตอบแทนยังไงดีแล้ว..."

　　ออกจากบ้านตระกูลเจียงมา สิ่งที่เจียงเสี่ยวเถาพูดซ้ำ ๆ มากที่สุดก็คือคำว่า "ขอบคุณ"

　　"พูดขอบคุณอะไรนักหนา? ก็แค่ช่วยเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องคิดมาก พวกเราก็เพื่อนร่วมชั้นกันนี่นา จะให้ช่วยเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้อีกเหรอ? เธอนี่ช่างเกรงใจเกินไปแล้วนะ ต่อไปไม่ต้องพูดขอบคุณอีกล่ะ" ซูหนิงพูดพลางขับรถกลับบ้านไปพลาง

　　"ไม่ได้ช่วยเล็กน้อยเลยนะ ฉันรู้...นอกจากสามหมื่นที่ฉันเห็นเธอให้พ่อแม่ฉันแล้ว เธอยังแอบใส่อีกสองหมื่นในกระเป๋าสตางค์ด้วย ฉันเห็นหมดแล้ว..."

　　"ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีจริง ๆ..."

　　"ก็เพื่อนกันนี่นา ฉันไม่ลงมือช่วยตอนเห็นเธอลำบากจะเรียกว่าคนได้ยังไง? ถ้าช่วยได้ ฉันก็ช่วยอยู่แล้ว" ซูหนิงตอบ

　　"อีกอย่าง สองหมื่นนั่นก็ไม่ใช่ว่าให้เปล่านะ พ่อเธอก็ให้ภาพอักษรลายมือมาอันหนึ่ง ถือว่าฉันซื้อจากเขาก็แล้วกัน"

　　"พ่อฉันเขียนแบบนั้น ไม่ถึงสองหมื่นหรอก..."

　　เจียงเสี่ยวเถารู้สึกได้ว่า ซูหนิงแค่ไม่อยากให้พ่อแม่เธอรู้สึกเสียหน้าเท่านั้น

　　"ในตลาดจะมีค่าเท่าไหร่ฉันไม่รู้ แต่ฉันชอบนะ สำหรับฉัน มันมีค่ามากกว่าสองหมื่นซะอีก"

　　แม้ซูหนิงจะพูดแบบนั้น เจียงเสี่ยวเถาก็ตั้งปณิธานในใจแน่วแน่ หากวันหนึ่งเธอตอบแทนได้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องตอบแทนเขาให้ได้

　　ซูหนิง...ชัดเจนว่าแค่พูดปลอบใจเธอเท่านั้น

　　เธอสาบานกับตัวเองเงียบ ๆ!

　　...

　　กลับถึงบ้าน จอดรถเรียบร้อยก็เป็นเวลากลางดึกแล้ว

　　การมีรถส่วนตัวก็สะดวกไม่น้อย ทำให้ชีวิตดีขึ้นเยอะ

　　หลังรู้ว่าตัวเองป่วยและลาออกจากบริษัทไป ซูหนิงก็ไม่เคยนอนดึกขนาดนี้อีกเลย

　　เจียงเสี่ยวเถาตามเขามา เพราะเขาเป็นผู้ฝึกตน ตัวจึงเปล่งรัศมีพลังวิญญาณ ธรรมชาติของพลังนี้สามารถทำให้วิญญาณของเจียงเสี่ยวเถาไม่สลายไป

　　ตลอดสามปีที่ผ่านมา...เจียงเสี่ยวเถาฝืนอยู่ต่อมาจนได้ถึงสามปี นี่ถือว่าเธอพิเศษจริง ๆ ถ้าเป็นวิญญาณทั่วไป ป่านนี้คงสลายหายไปแล้ว

　　โดยปกติวิญญาณคนทั่วไปจะอยู่ในสภาพนี้ได้ไม่เกินเจ็ดวัน แต่เธออยู่ได้นานขนาดนี้ ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์

　　ซูหนิงยังไม่รีบนอน สิ่งแรกที่ทำคือเดินไปดูสถานการณ์ของเหล่าตัวจิ๋วทั้งหลาย

　　ในความมืด

　　ต้นไม้เล็ก ๆ ต้นนั้นส่องแสงอ่อน ๆ แผ่ไปรอบ ๆ

　　เหมือนกับร่ม ที่แผ่แสงไปทั่วบริเวณโดยรอบ

　　เจียงเสี่ยวเถางงงวย เวลาดึกขนาดนี้แล้ว ซูหนิงยังไม่เข้านอน จะเดินไปที่สวนผักทำไม?

　　แต่พอเห็นภาพเบื้องหน้า เธอก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

　　"ต้นไม้อะไรเนี่ย? ส่องแสงได้ด้วยเหรอ?"

　　"เธอมองเห็นแสงมันได้ด้วยเหรอ?" ซูหนิงถามกลับ

　　แสงที่ต้นไม้ปล่อยออกมา จริง ๆ แล้วไม่ใช่แสง แต่เป็นพลังวิญญาณ คนธรรมดาไม่สามารถมองเห็นได้ มีเพียงผู้ฝึกตนเท่านั้นที่มองเห็นได้

　　"มันก็มองเห็นได้นี่นา" เจียงเสี่ยวเถาตอบ

　　ซูหนิงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร คิดอยู่ครู่หนึ่ง: อาจเป็นเพราะสภาพพิเศษของเจียงเสี่ยวเถาก็ได้

　　"หือ...นั่นมันอะไร..."

　　"ตัวเล็ก ๆ ...เยอะมากเลย..."

　　"พวกเขายังเคลื่อนไหวได้ด้วย แถมยังมีแสงเรือง ๆ อีก"

　　"ตายล่ะ พวกเขาเป็นคนตัวเป็น ๆ จริง ๆ เหรอ?"

　　รอบ ๆ ต้นไม้เล็กนั้น เหล่าเซียนเก้าคนและสัตว์เสื่อมสวรรค์ทั้งสาม กำลังต่อสู้กับฝูงมดอยู่

　　ภาพการต่อสู้อันดุเดือดนี้ ทำให้ใบหน้าสยองขวัญของเจียงเสี่ยวเถาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงราวกับจะระเบิดออก

　　"ฉัน...ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? พวกนั้นเป็นคนตัวจิ๋วจริง ๆ "

　　"โห...เท่มากเลย มีทั้งมังกร...กิเลน...หงส์ไฟ..."

　　"หนึ่ง สอง สาม สี่...เก้าคนแน่ ๆ"

　　"เก้าคนนี้ยังบินได้อีกต่างหาก"

　　"ที่ถืออยู่ในมือนั่นคืออะไร..."

　　"ดาบเหรอ? ดาบเยอะมากเลย เหมือนเซียนในละครทีวีเลยอ่ะ!"

　　เจียงเสี่ยวเถาราวกับค้นพบดินแดนใหม่ ตื่นเต้นไม่หยุด

　　ซูหนิงถึงกับเอามือกุมหน้าผาก

　　จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนี้เลยหรือ?

　　ครั้งแรกที่ฉันเห็น ฉันก็ตกใจเหมือนกัน แต่ไม่เวอร์ขนาดนี้สักหน่อย

　　อืม...ก็ช่างเถอะ ใครใช้ให้เธอเป็นผู้หญิงล่ะ...ใช่สิ เจียงเสี่ยวเถาก็นับเป็นผู้หญิง...มั้ง?

　　เด็กผู้หญิงเห็นอะไรแปลกตา ตื่นเต้นบ้างจะเป็นไรไป

　　"แล้วยังผู้หญิงตัวเล็กนั่นอีก...สวยมากเลย เหมือนเซียนน้อย ๆ มีเอฟเฟกต์รอบตัวด้วย สวยจริง ๆ" เจียงเสี่ยวเถาลอยวนไปมารอบต้นไม้ มองดูการต่อสู้ของเหล่าจอมยุทธ์ตัวจิ๋ว ตาโตของเธอเต็มไปด้วยประกาย

　　ถ้าเป็นในสภาพปกติ เธอคงน่ารักไม่น้อย

　　ตอนนี้น่ะเหรอ!

　　ก็น่ารักอยู่นะ...แต่ป็นแนวสยองน่ะ

　　"ท่านเซียนอมตะจะมาเมื่อไหร่... พวกเราใกล้จะไม่ไหวแล้ว!" เสียงหนึ่งดังมาจากสนามรบเบื้องล่าง

　　"เหล่ามดประหลาดพวกนี้น่ากลัวเกินไป จำนวนมหาศาล ต่อให้เราฆ่าได้บ้าง แต่ก็มีมาไม่หยุด...เราไม่ไหวจริง ๆ" เสียงอีกเสียงตามมา

　　"นี่คือฝูงสัตว์อสูรที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา...สวรรค์ ที่แท้โลกเซียนมันโหดร้ายถึงเพียงนี้"

　　เหล่าตัวจิ๋วเริ่มเหนื่อยล้า พลังแทบหมด สิ้นหวังใกล้ขอบเขตจะถอยหนี

　　แม้หลังจากพวกเขาได้ทะยานสู่โลกเซียน การฝึกฝนจะก้าวกระโดดถึงขั้นฆ่ามดประหลาดพวกนี้ได้ แต่ก็ยังไม่สามารถสังหารได้ในทีเดียว ต้องใช้แรงและพลังมาก

　　"ต้องโทษเจ้าโง่กิเลนดำเสื่อมสวรรค์! ทำไมต้องไปแย่งเหยื่อของฝูงมดด้วยเล่า ทำให้มันหันมาโจมตีพวกเรานี่สิ!" เสียงหนึ่งกล่าวโทษ

　　"ฝูงสัตว์ประหลาดขนาดนี้ แม้แต่แมงมุมแห่งความโกลาหลก็คงไม่กล้าสู้ด้วย ดีที่พวกเรายังมีจำนวนมาก พอจะประคองกันได้ ไม่งั้นคงตายกันหมดแล้ว" เซียนหญิงคุนหลุนเอ่ยอย่างเคร่งเครียด

　　"แต่ว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราก็ไม่รอดอยู่ดี..." หลี่ชิงเสวียนส่ายหน้าระอา

　　จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ย ถือกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ห่อหุ้มด้วยพลังมังกรทอง "หวังว่าท่านเซียนจะกลับมาเร็ว ๆ"

　　เขาฟาดกระบี่ออกไปเป็นแนวยาว พลังดาบพุ่งกระแทกใส่มดงานตัวหนึ่งเสียงดัง "ปัง!" มดเพียงตัวนั้นแค่สั่นไปมาแต่ไม่ล้ม

　　มันอึดเกินไป แม้จะถูกโจมตีรุนแรงแต่แค่ผงะไปเท่านั้น แถมยังคล้ายใส่เกราะทั้งตัว ดูแทบจะไร้จุดอ่อน

　　จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยกัดฟัน ไล่ตามไปแทงคอจนล้มลงกลิ้ง ดาบของเขาปักลงเต็มแรง พลังกระจายเป็นวงกว้าง เขาผงาดขึ้นฟ้า ตะโกนลั่น "พลังแห่งจักรพรรดิไร้เทียมทาน!"

　　อีกด้าน หลี่ชิงเสวียนประจันหน้ากับมดหัวโตตัวหนึ่ง เขาสะบัดมือ เรียกดาบหมื่นเล่มพุ่งเข้าหา แต่ดาบทั้งหมดแตกกระจายด้วยแรงกัดของมด

　　เขาเรียกดาบใหญ่ขึ้นมา อักขระโบราณลอยขึ้นคลุมดาบ หมายจะฟาดมดให้สิ้นซาก แต่มดกลับจับดาบเอาไว้กัดจนแตก

　　มันทุ่มแรงเข้าใส่ จับขาหลี่ชิงเสวียนกดกับพื้น ฟันแหลมของมันเล็งกัดกลางลำตัวของเขา

　　หลี่ชิงเสวียนรู้ตัวว่ารอดยาก ลมหายใจสะดุด รำพึงในใจ "ข้าคงต้องตายที่นี่แล้ว...แต่ก็ช่างเถอะ ได้ตายในแดนเซียน ยังดีกว่าตายในโลกมนุษย์แบบไร้ค่า...ฮ่า ๆ ๆ"

　　ทว่าในวินาทีนั้นเอง นิ้วมหึมาหนึ่งปรากฏขึ้นจากฟ้า กดลงมาทับมดหัวโตจนแหลกเละ!

　　"เทพเซียนกลับมาแล้ว!" ใครคนหนึ่งร้อง

　　ซูหนิงยืนอยู่ ใช้เพียงฝ่ามือตบลงไป ฝูงมดตายเป็นแถบ

　　เขาพูดเพียงว่า "รอก่อนนะ เดี๋ยวข้ากลับมา"

　　จากนั้นรีบวิ่งไปหยิบอุปกรณ์อย่างหนึ่งจากบ้าน...กระป๋องพ่นไฟที่ใช้เผาหนังหมู

　　เปลวเพลิงถูกจุดด้วยไฟแช็ก แล้วเขาก็พ่นมันออกไปทั่วทิศทางที่ฝูงมดอยู่

　　เปลวไฟโหมไหม้อย่างบ้าคลั่ง ฝูงมดถูกเผาจนดำเป็นผง ตายเป็นหมื่น ๆ ในพริบตา

　　เหล่าตัวจิ๋วมองตาค้าง

　　"นี่มัน...อาวุธทำลายล้างระดับโลก!"

　　"แม้แต่เซียนผู้ยิ่งใหญ่ก็คงถูกเผาตาย..."

　　"เทพเซียน! สุดยอดเกินไปแล้ว!"

　　เมื่อฝูงมดสลาย ซูหนิงโยนกระป๋องไฟทิ้ง ถอนหายใจ "เรียบร้อย...คราวหน้าถ้าเจออีก ลอยตัวหนีขึ้นฟ้าก็พอ ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน"

　　เขามองพวกตัวจิ๋วแล้วพูดต่อ "จริง ๆ ถ้าฆ่าตัวนำทางตั้งแต่แรก มันก็จะไม่กลับไปเรียกพวกมาช่วย ฝูงใหญ่ก็จะไม่ตามมา"

　　ทุกคนเงียบ แววตาขุ่นเขม็งไปยังเจ้ากิเลนดำตัวต้นเหตุ

　　กิเลนดำก้มหน้ารับผิด "ข้า...ข้าผิดเอง ขอเทพเซียนโปรดอภัย..."

　　สิ้นเสียง ความเงียบปกคลุม ทั้งป่าเล็ก ๆ รอบต้นไม้นั้นกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

(จบตอน)