ตอนที่ 21 ฉันก็แค่สงสารเธอ!

  คำพูดที่โพล่งออกมาอย่างตรงไปตรงมา ทำให้ทุกคนในห้องเรียนถึงกับนิ่งเงียบไปทันที เด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงบางคนที่เคยแหย่กันอยู่ก่อนหน้านี้ ต่างก็หน้าแดงและยืนอึ้งกันหมด

  ไม่มีใครคิดว่าเจียงเสวี่ยลี่จะยอมรับออกมาตรง ๆ แบบนี้

  เพราะสิ่งที่พวกเขาแหย่กันก็แค่เรื่องสนุก ๆ ไม่มีใครคิดจริงจังว่าจะมีคนชอบใครจริง ๆ หรือจะได้เป็นแฟนกันจริง ๆ

  สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ยังเป็นเด็ก ๆ อยู่ดี แต่คำพูดที่หลุดออกมาของเจียงเสวี่ยลี่

  ไม่เพียงแต่ทำให้ตัวเธอเองเขินแทบตาย แต่ทั้งห้องเรียนก็เหมือนโตขึ้นมาทันที จากนี้ไปคงไม่มีใครพูดอีกแล้วว่า “หัวหน้าห้อง ชอบหลินเจิ้งหรานจริงเหรอ?”

  แต่จะเปลี่ยนเป็น “หัวหน้าห้อง เธอกับหลินเจิ้งหรานโตไปจะได้แต่งงานกันไหม?”

  เจียงเสวี่ยลี่หน้าแดงเหมือนกุ้งต้มที่เพิ่งลวกเสร็จ รีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง เอามือปิดหูแล้วฟุบหน้าลงไป

  มีเพียงหลินเจิ้งหรานที่ดูเหมือนจะทั้งตกใจและไม่ตกใจไปพร้อมกัน คนอื่น ๆ มองเขาแต่เขากลับแค่เปิดหนังสืออ่านไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

  ในวันเดียวกันนั้นเอง ที่เมืองทางใต้ เสี่ยวเหอฉิงจามไม่หยุดทั้งวัน แม่ของเธอถามว่าเป็นหวัดหรือเปล่า

  เสี่ยวเหอฉิงบอกว่าไม่เป็นอะไร เธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แน่นอนว่าเธอไม่รู้เลยว่าบ้านแสนรักของตัวเองมีขโมยขึ้น

  สองวันผ่านไป ในที่สุดวันเสาร์ก็มาถึง

  บังเอิญเพราะพูดคุยกัน เจียงเสวี่ยลี่เพิ่งรู้ว่าบ้านของหลินเจิ้งหรานอยู่แค่ข้ามถนนจากบ้านเธอเอง

  ที่แท้พวกเขาอยู่ใกล้กันขนาดนี้ วันเสาร์ ทั้งสองคนจึงนัดกันว่าจะไปบ้านของเจียงเสวี่ยลี่ เพื่อไปดู “ของล้ำค่า” ที่เธอพูดถึง

  เดินผ่านตู้ขายน้ำ เจียงเสวี่ยลี่หยุดแล้วถามหลินเจิ้งหรานว่าอยากดื่มอะไรไหม

  หลินเจิ้งหรานยักไหล่ “ฉันไม่ได้เอาเงินมา”

  เจียงเสวี่ยลี่กลอกตา “ฉันเลี้ยงเอง!” หลินเจิ้งหรานบอกว่าอยากดื่มเกลือแร่ยี่ห้อไมตง

  เจียงเสวี่ยลี่พยักหน้า ใส่เหรียญแล้วกดน้ำ ระหว่างนั้นยังอดบ่นไม่ได้ “ไม่ใช่ว่าฉันอยากเลี้ยงเธอหรอกนะ ฉันแค่พอดีมีเงิน กลัวเธอจะกระหายน้ำตาย”

  “ฉันก็ไม่ได้ถาม เธอพูดเยอะไปเปล่า ฟังดูเหมือนตั้งใจจะเลี้ยงฉันเลยนะ”

  เจียงเสวี่ยลี่โมโหจนปาขวดน้ำใส่เขาแรง ๆ “อย่าคิดมากไปหน่อยเลย!”

  หลินเจิ้งหรานรับขวดน้ำแล้วพูดขอบใจ

  เดินไปด้วยกัน เจียงเสวี่ยลี่รู้สึกว่าเดินใกล้เขาขึ้นเรื่อย ๆ “หลินเจิ้งหราน เรื่องที่ฉันพูดในห้องเรียนสัปดาห์ก่อน เธออย่าไปคิดมากนะ”

  เธอก้มหน้าอย่างเขินอาย “ฉันไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ หรอก ตอนนั้นรีบ ๆ เลยพูดไปงั้นเอง”

  หลินเจิ้งหรานเปิดขวดน้ำ “อืม ฉันรู้”

  เขาไม่พูดอะไรอีก

  เจียงเสวี่ยลี่เริ่มอายจนเปลี่ยนเป็นโกรธ ยกเท้าเตะขาเขาไปหนึ่งที

  หลินเจิ้งหรานโวย “เตะฉันทำไม? เป็นบ้าเหรอ?”

  “เธอมันท่อนไม้! ไม่สิ ฉันว่ามันก็เหมือนท่อนไม้นั่นแหละ!” เธอหยุดเดิน มองหน้าเขาอย่างโกรธ ๆ “โง่! โง่มาก! ถึงฉันจะไม่ได้หมายความแบบนั้นจริง ๆ แต่ฉันก็พูดไปต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะนะ เธอไม่คิดจะพูดอะไรตอบกลับมาหน่อยเหรอ?!”

  หลินเจิ้งหรานมองเธอแบบคนงง ๆ “เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องสนใจ ฉันก็ไม่สนใจไง แล้วจะให้ฉันพูดอะไรอีก?”

  “เธอนี่มัน! ต่อไปได้ขึ้นคานแน่! ใครชอบเธอ สมองต้องมีปัญหาแน่ ๆ!”

  หลินเจิ้งหรานคิดในใจว่า นี่เธอด่าตัวเองอยู่ใช่ไหม? แล้วก็ถีบก้นเธอกลับไปหนึ่งที

  เจียงเสวี่ยลี่อายจนรีบกุมก้น หันมามองเขาอย่างโกรธ ๆ

  หลินเจิ้งหรานพูด “มองฉันทำไม ฉันก็แค่เอาคืน อีกอย่าง อย่าด่ากว้างไปหน่อย คนที่ชอบฉันมีเยอะจะตาย”

  เจียงเสวี่ยลี่เม้มปากแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ฮึดฮัดใส่ “ใครจะไปชอบเธอล่ะ”

  “เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว พาฉันไปดูของล้ำค่าของเธอได้แล้วนะ ฉันช่วยเธอก็เพราะอยากเห็นนี่แหละ”

  เจียงเสวี่ยลี่ตบก้นตัวเองเบา ๆ แล้วรีบเดินตามไป “อย่าเดินเร็วสิ รอฉันด้วย”

  พอเดินตามกันไปถึงบ้านของเจียงเสวี่ยลี่ หลินเจิ้งหรานก็เดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้เข้าห้องของเด็กผู้หญิงที่ต่างคนต่างกัน

  แต่ความรู้สึกก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ ห้องเต็มไปด้วยสีชมพูชมพู

  บนเตียงยังมีตุ๊กตาวางอยู่ เด็กผู้หญิงก็เหมือนกันหมดจริง ๆ ในเรื่องพวกนี้

  หลินเจิ้งหรานนั่งลงบนเตียงของเจียงเสวี่ยลี่ มองเธอที่ดูไม่ค่อยสงบนิ่งนัก

  หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เจียงเสวี่ยลี่ก็พูดขึ้น “ห้องของฉันดูเป็นไงบ้าง...เมื่อวานฉันรู้ว่าเธอจะมา ก็เลยตั้งใจเก็บห้องนะ ห้ามพูดว่าไม่สวยนะ ฉันเก็บอยู่นานเลย”

  หลินเจิ้งหรานตอบแบบเอาใจ “สวยสิ สวยมาก”

  แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายพูดไปงั้น ๆ แต่เจียงเสวี่ยลี่ก็ยังรู้สึกดีใจอยู่ดี

  เธอค่อย ๆ เปิดลิ้นชัก หยิบสมุดเล่มหนึ่งที่ตัดแปะด้วยแมกกาซีนกับข่าวต่าง ๆ ออกมาอย่างระมัดระวัง

  “นี่ไง ของล้ำค่าของฉัน ฉันทำเอง ใช้เวลานานมาก เก็บสะสมมาตั้งหลายปีเลยนะ”

  หลินเจิ้งหรานรับสมุดมาพลิกดู

  【คุณช่วยคุณหนูเจียงล้างมลทินได้สำเร็จ เธอจึงมอบคัมภีร์ฝึกตนที่เธอเก็บรักษาไว้ให้คุณศึกษา คัมภีร์เล่มนี้เป็นผลรวมของหลากหลายสำนัก ถึงจะไม่ใช่สุดยอดเคล็ดวิชา แต่ก็ถือว่าเป็นวิชาชั้นยอด!】

  【คุณตรวจสอบคัมภีร์อย่างละเอียด ได้รับเสน่ห์ +4 พลัง +4 กำลังวังชา +1 ระดับ +2】

  【ใกล้จะทะลวงระดับพลังลมปราณขั้นสามสิบ】

  เพิ่มระดับรวดเดียวสองขั้น? รางวัลแบบนี้เขายังไม่เคยเจอมาก่อน

  เมื่อเขาเปิดดูสมุดเล่มนั้นอย่างละเอียด ก็พบว่าจริง ๆ แล้วมันคือสารานุกรมความรู้เกี่ยวกับดนตรี

  มีทั้งรายชื่อศิลปิน วิธีร้องเพลง เทคนิคการร้อง การแยกโครงสร้างเพลง เรียกได้ว่าละเอียดสุด ๆ

  หลินเจิ้งหรานมองเจียงเสวี่ยลี่ที่ดูเขินอาย ก็อดสงสัยไม่ได้ “เธอชอบร้องเพลงเหรอ?”

  เจียงเสวี่ยลี่พูดติด ๆ ขัด ๆ แต่ก็ยังไม่อยากเสียฟอร์ม “อะ...อืม แล้วมันทำไมล่ะ?”

  “ไม่ทำไม ฉันแค่ไม่รู้มาก่อนว่าเธอชอบร้องเพลง เพราะไม่เคยเห็นเธอร้องเลย”

  เจียงเสวี่ยลี่กำหมัดแน่น “ใครจะไปร้องให้คนอื่นฟังแบบไม่มีเหตุผลกันล่ะ แบบนั้นคนอื่นก็คิดว่าเป็นบ้าแน่ ๆ”

  “งั้นร้องให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”

  เจียงเสวี่ยลี่หน้าแดง “ปกติฉันไม่ร้องต่อหน้าคนอื่นนะ แต่ถ้าเธออยากฟังจริง ๆ ล่ะก็...”

  หลินเจิ้งหรานพยักหน้า “คราวนี้ฉันอยากฟังจริง ๆ” เขามองสมุดเล่มใหญ่ในมือ “ไหน ๆ เธอก็ตั้งใจทำขนาดนี้ ฉันก็อยากรู้ว่าฝีมือเธอเป็นยังไง”

  เจียงเสวี่ยลี่รู้สึกแปลกใจที่เขาจู่ ๆ ก็จริงจังขึ้นมา เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วพูดขึ้น “ก็ได้ แล้วเธออยากฟังเพลงอะไร? ฉันไม่ได้เต็มใจจะร้องให้ฟังนะ เธอเป็นคนอยากฟังเอง ถ้าร้องไม่เพราะอย่ามาว่าฉันนะ”

  “เลือกเองก็ได้ แต่อย่าร้องเพลงเด็กก็พอ”

  “รู้แล้วน่า”

  เจียงเสวี่ยลี่สูดหายใจลึก ๆ ปรับเสียงให้ดี จากนั้นก็เริ่มร้องเพลง

  หลินเจิ้งหรานเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดเลยว่าเสียงของเจียงเสวี่ยลี่จะดีขนาดนี้ ทั้งที่อายุยังน้อยแต่ระดับเสียงเป๊ะเหมือนต้นฉบับไม่มีผิด

  ที่สำคัญคือความหลงใหลของเธอในเสียงเพลง เขารู้สึกว่าในอนาคตเธออาจไปได้ไกลจริง ๆ

  ตอนเย็น ขณะที่หลินเจิ้งหรานกำลังเดินกลับบ้าน เจียงเสวี่ยลี่ก็ขอไปส่ง

  “เธอเคยคิดอยากเป็นนักร้องบ้างไหม?” เขาถาม

  เจียงเสวี่ยลี่พูดว่า ถ้าให้บอกว่าไม่เคยคิดก็โกหก แต่เป้าหมายนั้นมันไกลเกินไป ยิ่งเรียนรู้ก็ยิ่งรู้ว่ามันยาก “แม่ฉันก็บอกว่า วงการนี้ไม่ใช่ใครก็เข้าถึงได้ ฉันรู้ตัวดี ฉันแค่ร้องเล่น ๆ แบบนี้ก็พอแล้ว”

  หลินเจิ้งหรานมองไปข้างหน้า “ยากก็ส่วนยาก แต่ฉันว่ามีหวังนะ เด็กขนาดนี้จะทิ้งความฝันมันน่าเสียดายออก”

  เจียงเสวี่ยลี่รู้สึกเหลือเชื่อที่เขาสนับสนุนเธอ เพราะคิดว่าเขาจะปากเสียเหมือนทุกที “จริงเหรอ? เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”

  “จริงสิ ฉันคิดแบบนั้นจากใจจริง”

  หัวใจของเจียงเสวี่ยลี่เต้นแรง มือกำแน่น เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จากนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ทำหน้าเคร่งขรึม:

  “หลินเจิ้งหราน ถ้าในอนาคตเธอไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมแต่งงานด้วย ฉัน...ฉันแต่งให้เธอก็ได้!”

  เธอชี้หน้าเขา แล้วพูดเน้นย้ำด้วยท่าทางขี้เล่นปนเขิน “แต่ไม่ใช่ว่าฉันชอบเธอหรอกนะ! ฉันแค่เห็นว่าเธอน่าสงสารเฉย ๆ! ฉันกลัวว่าเธอจะไม่มีใคร ฉันถึงพูดแบบนี้ เข้าใจไหม?!”