ตอนที่ 23 เทศกาลเชื่อมใจ
ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ จัดทรงผมให้เข้าที่ มืออีกข้างก็จับชายกระโปรงขาวสะอาดให้เรียบร้อย
“แม่! หนูจะไปเดินเล่นกับหานเวินเวินนะ! ตอนยายตื่นมาแล้วช่วยบอกยายให้ด้วย!”
แม่ที่กำลังทำอาหารเช้าในครัวเงยหน้าขึ้นมา “ชิงชิง? ไม่กินข้าวเช้าก่อนเหรอลูก?”
“หนูกับเวินเวินซื้อกินเองก็ได้ค่ะ! แม่ บ๊ายบาย!”
เด็กสาวนามว่า “เหอฉิง” โตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว รูปโฉมก็งดงามขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าเทียบกับเมื่อไม่กี่ปีก่อนที่ยังดูน่ารักสดใส ตอนนี้คำว่า “สวย” ก็เริ่มเข้ามาแทนที่บนใบหน้าเธอ
แน่นอนว่าถ้าเทียบกับเพื่อนสนิทอย่าง “หานเวินเวิน” ในเรื่องความสวย เธอยังยอมรับว่าด้อยกว่าอีกฝ่าย เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา เหอฉิงก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนจิ้งจอกน้อยมากขึ้นทุกที
แต่ว่าบนใบหน้าของหานเวินเวินกลับไม่เคยมีความน่ารักเท่าไหร่ ออกจะมีเสน่ห์แบบแปลก ๆ เสียด้วย ทั้งคู่จึงมีเสน่ห์คนละแบบ
เหอฉิงเดินมาถึงหัวถนน รออยู่ได้ไม่นาน หานเวินเวินที่ใส่เดรสชมพูเข้ารูป ผมยาวสลวย ก็ค่อย ๆ โผล่ออกมาจากด้านหลัง
หานเวินเวินเอามือปิดตาเหอฉิง แล้วหอมแก้มฟอดหนึ่ง “เดาสิว่าใครเอ่ย~”
เหอฉิงสะดุ้ง หน้าแดง “เวินเวิน! เธอจะหยอกฉันอีกแล้วเหรอ~”
“เดาถูกด้วย!” หานเวินเวินหัวเราะ ปิดปากทำตาหยี ดูเหมือนจิ้งจอกจริง ๆ “ผู้หญิงด้วยกัน จุ๊บกันนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป? ตอนนี้ไม่จุ๊บ เดี๋ยวโตไปจะไม่ได้จุ๊บแล้วนะ”
เหอฉิงได้แต่ปาดแก้มตัวเอง มองอีกฝ่ายอย่างจนปัญญา
“อะไรโตไปจะไม่ได้จุ๊บ? เธอไม่บอกเหรอว่า มัธยมต้นจะเรียนที่เดียวกับฉัน?”
หานเวินเวินเกาะแขนเพื่อน “ใช่สิ ฉันจะเรียนกับเธอ แต่ฉันหมายถึง พอเธอไปเรียนกับ ‘พี่ชายข้างบ้าน’ ของเธอน่ะ ฉันยังจะมีที่ยืนมั้ย?”
เหอฉิงหน้าแดง ไม่รู้จะตอบยังไง “พูดอะไรของเธอเนี่ย...”
หานเวินเวินถามต่อ “แล้วช่วงนี้เธอคุยกับเขาบ้างยัง?”
“ยังเลย ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นด้วย แต่พอเดินเล่นเทศกาลเชื่อมใจเสร็จ กะว่าจะโทรหานะ”
ทั้งสองเดินไปทางตลาด “เธอนี่ขยันจริง ๆ เลย มีอะไรก็รีบรายงานเขา ฉันชักอยากรู้แล้วว่าเขาต้องหล่อขนาดไหน ถึงทำให้เธอติดงอมแงมได้ขนาดนี้?”
เหอฉิงบ่นอุบ “ก็...โอเคนะ สมัยเด็กเขาหล่อ แต่ตอนนี้เป็นยังไงฉันก็ไม่รู้แล้ว”
“อ้าว? ไม่ใช่ว่าคุยกันบ่อยเหรอ? ไม่เคยวิดีโอคอลเลย?”
“อือ ไม่เคยอ่ะ...”
หานเวินเวินถึงกับอึ้ง “ฉันยอมเธอเลย เธอนี่ขี้อายสุด ๆ ไปเลย!”
สองปีก่อนในวันที่ฝนตก เด็กสองคนได้รู้จักกัน หานเวินเวินอยากตอบแทนน้ำใจเหอฉิง เลยชอบช่วยงานในห้อง ไม่ให้เหอฉิงต้องทำคนเดียว
ถ้ามีใครนินทาเหอฉิง หานเวินเวินก็มักจะช่วยด่ากลับ
เหอฉิงเองก็เป็นคนกตัญญู ไม่ว่าหานเวินเวินจะช่วยเพราะอะไรก็ตาม เธอก็ซาบซึ้งและตอบแทนเสมอ
สองคนเลยกลายเป็นเพื่อนสนิทที่ไปไหนไปกัน ผ่านมาแค่สองปี แต่แน่นแฟ้นจนรู้จักกันทุกเรื่อง
ในที่สุดก็มาถึง “เทศกาลเชื่อมใจ” คนเยอะแยะ คึกคักสุด ๆ
ทั้งสองจับมือกัน เดินดูร้านต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน
เดินไปเจอร้านขายจดหมายรัก เหอฉิงนึกขึ้นได้ “เวินเวิน เดือนนี้ยังมีคนสารภาพรักกับเธออีกไหม?”
หานเวินเวินก้มลงดูซองจดหมาย สองมือเท้าหัวเข่า “มีนะ คงเพราะเทศกาลเชื่อมใจนี่แหละ เมื่อวานฉันเจอจดหมายในกระเป๋าตั้งสามฉบับ”
“หา? สามฉบับ? อ่านยัง?”
หานเวินเวินส่ายหัว “เปล่า ฉันขี้เกียจอ่าน จะมารักจะมาชอบอะไร ฉันไม่สน”
เธอหันมาถามต่อ “แล้ว ‘พี่ชายข้างบ้าน’ ของเธอล่ะ ไม่เคยเขียนจดหมายรักให้เธอเหรอ?”
เหอฉิงหน้าแดง “เปล่าหรอก เราก็ยังไม่ได้ถึงขั้นนั้น ฉันยังไม่แน่ใจเลยว่าเขารู้รึเปล่าว่าฉันชอบเขา”
หานเวินเวินถอนหายใจ “เธอคิดว่าเด็กผู้ชายโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันว่าเขาคงไม่ใช่คนโง่นะ”
“อือ เขาฉลาดจริง ๆ เก่งไปหมดทุกอย่างเลย”
สองคนเดินจนถึงเชิงเขา ที่กลางทางมีเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ถือดอกไม้เหมือนรออยู่ก่อนแล้ว วิ่งออกมาจากข้างทาง
มีคนหนึ่งถือดอกไม้สารภาพรักกับหานเวินเวิน ท่าทางน่าจะมาจากโรงเรียนอื่น
เหอฉิงถอนหายใจ แบบนี้จนชินแล้ว ส่วนหานเวินเวินก็เช่นกัน
หานเวินเวินตอบปฏิเสธแบบขี้เล่น “ขอโทษนะ ฉันไม่ชอบเธอ แต่เธอดูหล่อนะ อาจจะมีคนอื่นชอบเธอก็ได้”
พูดจบก็หยิบกิ๊บติดผมจากกระเป๋า ยิ้มแย้ม “เอ้า อันนี้กิ๊บที่ฉันเคยใช้ เอาไปเป็นที่ระลึกนะ พวกเราจะไปเดินเล่นต่อ ลาก่อน”
ปฏิเสธยังไงก็ไม่ทำร้ายจิตใจ แถมยังให้ของที่ระลึกอีก แบบนี้ใครจะไม่ชอบ?
ในที่สุดก็มาถึง “ต้นไม้เชื่อมใจ” ต้นไม้อายุกว่าพันปีที่เต็มไปด้วยริบบิ้นสีแดง
เหอฉิงมองตาโต “เหมือนความโรแมนติกเป็นตัวเป็นตนเลย!”
“ใช่ ได้ยินว่ามีคู่รักเมื่อพันปีก่อนที่พลัดพรากกัน แต่แค่ผูกริบบิ้นที่ต้นไม้นี้ ก็ได้เจอกันอีก”
“เธอเอาริบบิ้นมามั้ย?”
เหอฉิงหยิบริบบิ้นจากกระเป๋า “เอามาสิ แล้วเธอล่ะ?”
หานเวินเวินโชว์เชือกของตัวเอง “แน่นอน มาเถอะ เขาว่าถ้าเขียนคำอธิษฐานตรงนี้จะสมหวังมากขึ้น”
ทั้งสองนั่งลง เขียนคำอธิษฐาน
เหอฉิงเขียนว่า “ขอให้ได้พบเขาโดยเร็ว—และอยู่ด้วยกันตลอดไป”
เงยหน้าขึ้น เห็นหานเวินเวินยังไม่เขียน “ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?”
“ยังคิดไม่ออกว่าจะเขียนอะไรดี ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชอบผู้ชายแบบไหน”
เหอฉิงหัวเราะ “ฉันก็อยากรู้นะ”
“อ้อ คิดออกแล้ว!” หานเวินเวินเขียนว่า “อยากให้แฟนในอนาคตของฉันรู้ว่าฉันต้องการอะไร”
เหอฉิงอ่านแล้วงง “หมายความว่าไงอะ?”
“ก็...อยากให้คนที่ฉันรัก รู้ใจฉันไง”
พูดจบก็หัวเราะกันทั้งคู่ กลิ้งไปกลิ้งมา
จากนั้นก็ผูกริบบิ้นไว้บนต้นไม้ ถ้าไม่มีคนที่ชอบ ก็สามารถหยิบป้ายที่ระบุ ‘นามสกุลแฟนในอนาคต’ ได้
หานเวินเวินหยิบมาหนึ่งอัน เขียนว่า “หลิน”
เหอฉิงตาโต “หลิน?”
“อะไร? อย่าบอกนะว่าพี่ชายเธอ...”
“ใช่ เขาแซ่หลิน”
หานเวินเวินหัวเราะยกมือขึ้น “โห แบบนี้พวกเราก็เหมือนกันแฮะ แม้แต่แฟนในอนาคตก็แซ่เดียวกัน ฮ่า ๆ”
ทั้งสองจับมือกันเดินต่อไป
บนต้นไม้ ริบบิ้นสองเส้นที่พวกเธอผูกไว้ ค่อย ๆ พันกันแน่นในสายลม
(จบตอน)