ตอนที่ 44: เช่าบ้าน
“เวินเวิน เมื่อกี้เธอพูดว่า... จะไม่เรียนมัธยมปลายกับพวกเราแล้วเหรอ?” เสียงใส ๆ ดังลอดตาข่ายเหล็กมา
เหอฉิงยืนอยู่อีกฝั่งของสนาม เรียกเสียงดังจนคนเดินผ่านยังต้องหันมามอง
หานเวินเวินหัวเราะแห้ง ๆ พลางเกาศีรษะ เธอโชคดีที่เหอฉิงไม่ได้เข้าใจผิดถึงประโยคครึ่งหลัง
“ไม่ใช่ว่าไม่อยากเรียนนะ... แต่คะแนนฉันมันไม่ไหวจริง ๆ คิดว่าสอบไม่ผ่านแน่นอนเลย”
เหอฉิงที่แสนกระตือรือร้นกลับไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหา เธออ้อมตาข่ายเหล็ก วิ่งอ้อมมาจนถึงข้างตัวหานเวินเวิน
ยืนท้าวสะเอว มือกำแน่น ดวงตาเปล่งประกายเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ถ้าแค่เรื่องคะแนน ฉันติวให้ก็ได้! ติวทุกวันเลย! เธอต้องสอบติดได้แน่นอน! พวกเราเป็นเพื่อนรักกันนะ จะปล่อยให้แยกกันได้ยังไง!”
หานเวินเวินเหงื่อตกเล็กน้อย จ้องหน้าคู่หูที่กระตือรือร้นอย่างไร้เหตุผลในสายตาเธอ
‘ถ้าทุกอย่างมันง่ายแบบนั้นก็ดีสิ’
หลินเจิ้งหรานที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล สังเกตเห็นรอยยิ้มที่แฝงความกลุ้มใจของหานเวินเวิน เขาเหมือนจะเดาได้ล่วงหน้าแล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง...
แน่นอนว่า หลังจากวันนั้น เหอฉิงก็ทุ่มสุดตัว เริ่มติวหานเวินเวินทุกเช้าเย็น ในห้อง ในหอพัก วันหยุดก็ยังมานั่งติวด้วย
หานเวินเวินก็พยายามไม่ให้น้อยหน้า เธอเปิดหนังสืออ่านแบบตั้งใจ... อย่างน้อยก็ในสายตาของเหอฉิงนั่นแหละ
แต่ถึงจะพยายามแค่ไหน คะแนนสอบก็ยังไม่ขยับเท่าไหร่
ก็เพราะหานเวินเวิน... ไม่ใช่สายเรียนเลยสักนิด
อีกเหตุผลคือ ในใจเธอตอนนี้ไม่ได้ต้องการ “อนาคตจากการเรียน” เท่าไหร่แล้ว แต่เธอต้องการเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ
เดือนกว่า ๆ ผ่านไป ผลสอบปลายภาคออกมา
เหอฉิงเห็นคะแนนของหานเวินเวินแล้วถึงกับน้ำตาซึม
หานเวินเวินต้องใช้เวลาเกือบทั้งคืนปลอบขวัญเธอ และสัญญาเต็มปากว่า ‘ฉันจะตั้งใจเรียนแน่นอน ต่อไปจะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีกแล้ว’
เหอฉิงถึงค่อยใจเย็นลงได้บ้าง
พอขึ้นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน หานเวินเวินก็ไม่ได้กลับบ้านทางใต้พร้อมเหอฉิง
เธอบอกเพื่อนว่ามีญาติมาเยี่ยมจากทางเหนือ เลยขออยู่ต่ออีกสักพัก แล้วค่อยตามกลับไป เหอฉิงจำต้องขึ้นรถไฟคนเดียวกลับบ้าน
วันหนึ่ง หลินเจิ้งหรานออกไปซื้อของที่หน้าหมู่บ้าน ระหว่างทางกลับก็เจอ “หมาจิ้งจอก” ยืนอยู่ตรงป้อมยาม
“คุณลุงคะ ขอเบอร์เจ้าของบ้านตรงนี้หน่อยได้ไหม? หนูอยากเช่าห้องสักห้องค่ะ”
ยังไม่ทันถามจบ เธอก็เห็นหลินเจิ้งหรานเดินออกมาจากประตูหมู่บ้าน
สายตาทั้งคู่สบกันในระยะไกล...
หานเวินเวินหน้าเปลี่ยนสี ก่อนรีบหันหลังจะหนี
แต่เสียงของหลินเจิ้งหรานก็ดังขึ้นมาก่อน
“ฉันรู้จักที่ ๆ หนึ่ง ค่าเช่าไม่แพง อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน ห้องอาจจะเล็กไปนิด แต่เหมาะกับเธอพอดี”
หานเวินเวินชะงัก หันกลับมามองหน้าเขา
“แต่ฉันมีแค่ห้าร้อยหยวนเองนะ”
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงหาห้องไม่ได้… แต่ก็ยังพอไหวอยู่ดีแหละ”
ครึ่งปีก่อน เขาเพิ่งปลดล็อกค่าความมีเสน่ห์ถึงระดับ 40 และสังเกตว่าหลังจากนั้น คนที่คุยด้วยก็มักอยากช่วยเหลือเขาโดยไม่รู้ตัว... ถ้าเขาไม่ไปสร้างความลำบากให้เขาก่อนน่ะนะ
เขาพาเธอไปที่คอนโดเล็ก ๆ ชื่อว่า “จิ่นซิ่วฮวาเฉิง”
เจ้าของห้องเป็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง พอเห็นว่าเด็กสองคนมาขอเช่าห้องก็หน้าขมวดคิ้วทันที
“ให้พ่อแม่พวกเธอมาคุยดีกว่านะ แล้วก็ต้องมีเงินมัดจำด้วย ฉันไม่เคยให้เด็กเช่าห้องเองหรอก”
หานเวินเวินถอนหายใจ—เธอก็คิดอยู่แล้วว่าจะต้องเจอคำตอบนี้
แต่เมื่อหลินเจิ้งหรานเปิดปากพูด...
“พี่ครับ พวกเราเป็นนักเรียนที่นี่ อยู่โรงเรียนใหม่ฝั่งโน้นนี่เอง...”
เขาอธิบายเหตุผลแบบเรียบง่าย น้ำเสียงอบอุ่นนุ่มนวล... และ... รอยยิ้มมุมปากแบบหลินเจิ้งหราน
ไม่น่าเชื่อเลยว่า—เจ้าของห้องคนเดิมที่เมื่อกี้ยังทำหน้าดุ ๆ กลับยิ้มหวานเหมือนโดนมนตร์สะกด
“โห~ หนุ่มน้อยปากหวานจัง เรียกพี่ด้วย! น่ารักจริง ๆ!”
“โอเค งั้นไม่ต้องวางเงินมัดจำก็ได้ แต่ถ้าจะทำสัญญา พ่อแม่พวกเธอต้องมาเซ็นเองนะจ๊ะ~”
หานเวินเวินตาโต—นี่มันอะไรกันเนี่ย! หลินเจิ้งหรานไม่ได้พูดอะไรแปลกเลยแท้ ๆ
แต่ก็รีบเก็บอาการแล้วเสริม “ไม่มีปัญหาค่ะ เดี๋ยวหนูติดต่อคุณน้า... เอ๊ย คุณลุงให้มาเซ็นให้นะคะ แต่ขออยู่ก่อนสักสองสามวันได้ไหม?”
“ได้สิ~ หนุ่มน้อยเขาอ้อนขนาดนี้ ใครจะกล้าปฏิเสธล่ะ!” เธอยังหัวเราะคิกคักไม่หยุด
“ขอบคุณครับพี่ พี่ใจดีจังเลย”
เจอคำชมเข้าไปอีกที ผู้หญิงวัยกลางคนถึงกับหน้าแดง รีบเดินไปหยิบกุญแจมาให้ทั้งคู่
“โอ๊ย~ ปากหวานจริงเชียว หนุ่มน้อยคนนี้!”
เธอพาทั้งสองคนไปดูห้องที่ปลอดภัยหน่อย เป็นห้องเดี่ยวขนาดราวสามสิบตารางเมตร มีห้องน้ำและห้องนอนแยกจากกัน ถึงจะเรียบง่ายแต่ก็กว้างขวางและสะอาด มีเตียงไม้ โต๊ะเก้าอี้พื้นฐานครบ
หน้าประตูยังติดกล้องวงจรปิดไว้ ทำให้รู้สึกปลอดภัยยิ่งขึ้น
หญิงเจ้าของห้องยื่นกุญแจให้หลินเจิ้งหราน “ภายในหนึ่งอาทิตย์ให้ผู้ปกครองมาเซ็นสัญญาด้วยนะ เซ็นเสร็จก็อยู่ได้ตลอดเลย”
“ได้ครับ ขอบคุณมากครับพี่”
เมื่อเจ้าของห้องเดินกลับไปอย่างอารมณ์ดีเพราะโดนชม หานเวินเวินก็รับกุญแจจากหลินเจิ้งหรานแบบมึน ๆ
“จากนี้ไป นี่จะเป็นห้องของเธอแล้ว” หลินเจิ้งหรานพูดเรียบ ๆ
เธอเดินสำรวจห้องเล็ก ๆ ที่เป็นของตัวเอง มุมปากยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาเปล่งแสงสดใส “หลินเจิ้งหรานนี่สุดยอดเลย! นายกับพี่คนนั้นรู้จักกันเหรอ? ไม่งั้นจะพูดกันง่ายขนาดนี้ได้ไง?”
หลินเจิ้งหรานตอบหน้าตาย “อาจเพราะฉันหน้าตาดี แถมปากหวานด้วยมั้ง”
หานเวินเวินอึ้งไปก่อนจะหลุดหัวเราะพรวด “ก็จริง! จากที่ฉันเคยเจอมา นายหล่อที่สุดเลยแหละ!”
เธอนอนเหยียดยาวบนเตียงไม้ ไม่มีฟูก ไม่มีผ้าห่ม มองไปรอบ ๆ ห้องอย่างมีความสุข สูดหายใจลึก
“รู้สึกดีจัง... นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันมีห้องเป็นของตัวเอง”
หลินเจิ้งหรานนั่งลงบนขอบเตียง “ก็แค่เช่าห้อง ไม่ใช่ซื้อบ้านนะ”
หานเวินเวินหลับตายิ้ม “นายไม่เข้าใจหรอก ว่าฉันรู้สึกยังไง มีแค่ฉันที่รู้ตัวเองดี”
หลินเจิ้งหรานพูดต่อเหมือนอ่านใจออก “เพราะเธอไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร ใช่ไหมล่ะ? อยู่บ้านคุณน้าก็เหมือนต้องตอบแทนเขาตลอดเวลา เธอไม่เคยรู้สึกว่าเป็นที่ของตัวเองจริง ๆ หอพักนักเรียนก็ยิ่งไม่ใช่ใหญ่...”
หานเวินเวินที่นอนฟังอยู่ถึงกับลืมตาขึ้น ดวงตาเบิกกว้าง ประโยคที่เขาพูด มันไปตรงกับความลับในใจของเธอโดยไม่ต้องเอ่ย
เธอนึกถึงคำที่ตัวเองเขียนไว้ในวันเทศกาลรวมใจ
【ขอให้สามีในอนาคตรู้ว่าฉันต้องการอะไร】
เสียงของหลินเจิ้งหรานดังขึ้นอีก “ห้องนี้มันเป็นของเธอโดยเฉพาะ ถึงจะดูชั่วคราวหน่อย แต่ก็เป็นอิสระที่แท้จริงนะ”
คำพูดนั้น ทำให้ใบหน้าของหานเวินเวินขึ้นสีแดงระเรื่อ คำว่า ‘เจ้าชายในฝัน’ ผุดขึ้นในใจเธอแบบไม่รู้ตัว
แต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกแปลกใจ หันขวับไปนั่งตัวตรง “เดี๋ยวก่อน! นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่บ้านน้า?”
หลินเจิ้งหรานหน้าเหวอไปชั่วขณะ ก่อนจะสารภาพ “ปีที่แล้วตอนที่เราเจอกันที่ซูเปอร์ ฉันเดินผ่านพอดี ได้ยินเธอคุยอะไรบางอย่างนิดหน่อย...ก็เลยรู้มาตั้งแต่นั้นแหละ แต่ยังไม่เคยพูดกับเธอเลย”
หานเวินเวินเบิกตากว้างอย่างช็อก... รู้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเหรอ!?
เธอยกมือกอดตัวเอง แก้มแดงเป็นลูกตำลึง “หลินเจิ้งหราน นายมันร้ายกาจจริง ๆ!”
(จบตอน)