ตอนที่ 54: จากสองสัปดาห์กลายเป็นสามสัปดาห์
บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท เหมือนเวลาหยุดนิ่ง
หานเวินเวินถึงกับคิดว่าตัวเองหูฝาด เธอถามย้ำอีกครั้ง “เมื่อกี้เธอว่าไงนะ เสี่ยวฉิงฉิง?”
เสี่ยวเหอฉิงที่เพิ่งกล้าพูดออกไปแค่ครู่เดียว พอจะให้พูดซ้ำกลับพูดไม่ออกซะแล้ว
เธอหน้าแดงซ่าน พูดตะกุกตะกักอยู่พักใหญ่ก็ไม่สามารถเอ่ยประโยคเดิมได้อีก สุดท้ายกลับไปนั่งบนเตียง ดึงผ้าห่มคลุมตัวเองแน่นเหมือนลูกข้าวต้ม เหลือโผล่แค่หัวกลม ๆ น่ารักออกมา ก่อนจะพูดเสียงเบา
“ฉันบอกว่า... ฤดูหนาวนี้ฉันตั้งใจจะสารภาพรักกับหลินเจิ้งหราน ฉันอยากคบกับเขา…”
หานเวินเวินกะพริบตาปริบ ๆ มองอีกฝ่ายอย่างมีเลศนัย ก่อนจะขยับเข้าไปนั่งข้าง ๆ แล้วแกล้งถามอีกรอบ “เมื่อกี้ยังฟังไม่ชัดเลย พูดอีกรอบสิ”
เสี่ยวเหอฉิงแทบเอาหัวมุดดิน หน้าแดงจัดจนจะระเบิด พูดเสียงอู้อี้ออกมาจากใต้ผ้าห่ม “ฉันบอกว่า ฉันจะ... อยาก...แงงงงง เวินเวิน เธออย่าถามเลย ฉันพูดไม่ออกแล้ว เธอก็ได้ยินแล้วนี่นา!”
ทำเอาหานเวินเวินต้องกลั้นหัวเราะ ยกมือขึ้นปิดปาก แต่ก็ยังหัวเราะจนไหล่สั่นอยู่ดี เธอเอานิ้วจิ้มผ้าห่มอย่างสนุก ก่อนที่เสี่ยวเหอฉิงจะแง้มผ้าห่มออกมาโผล่ตาเดียวมอง
หานเวินเวินกระซิบเบา ๆ “เข้าไปคุยในผ้าห่มกันมั้ย?”
เสี่ยวเหอฉิงพยักหน้า แล้วทั้งสองก็มุดเข้าไปใต้ผ้าห่มกลายเป็นลูกข้าวต้มคู่ มีแต่หัวที่โผล่ออกมา น่ารักชวนให้ยิ้ม
หานเวินเวินนั่งอยู่ในนั้นพร้อมหางจิ้งจอกในจินตนาการสะบัดไปมา ถามอย่างซุกซน “เสี่ยวฉิงฉิงอยู่ ๆ ทำไมถึงกล้าขึ้นมาขนาดนี้ล่ะ? จะตัดสินศึกแล้วเหรอ?”
เสี่ยวเหอฉิงนั่งยอง ๆ อยู่บนเตียง เอานิ้ววาดวงกลมบนผ้าห่ม “ไม่ใช่ว่าฉันกล้าหรอกนะ แต่มันไม่มีทางเลือกแล้ว... พอเข้ามัธยมต้นมาก็รู้สึกว่า ทุกคนรอบตัวเริ่มพูดเรื่องความรักกันหมดเลยอะ เวลาฟังแล้วมันก็...”
เธอทำหน้าเหม่อ “ใครอยู่กับใคร ใครชอบใคร ใครสารภาพรักกับใคร พวกนี้เต็มไปหมดเลย”
หานเวินเวินใช้นิ้วจิ้มแก้มตัวเอง “ฉันก็รู้สึกเหมือนกันแหละ หนังสือก็บอกว่าเป็นเพราะวัยรุ่นเริ่มมีหัวใจไวต่อความรู้สึกด้วยนะ แล้วถ้าเป็นสมัยก่อน อายุพวกเราก็แต่งงานได้แล้วล่ะ ฮิฮิ”
เสี่ยวเหอฉิงหน้าแดง “มะ...ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง… แต่ว่าช่วงนี้มันเยอะจริง ๆ! ฉันลองดูละครหลายเรื่องแล้ว พบว่าพวกตัวละครที่เป็น ‘เพื่อนสนิทสมัยเด็ก’ มักจะเป็นฝ่ายแพ้เสมอ!”
หานเวินเวินพยักหน้า “อื้ม ฉันดูมาเยอะแล้วเหมือนกัน แทบจะกลายเป็นกฎไปแล้วว่า ‘เพื่อนสนิทแพ้ตัวละครนางฟ้าที่โผล่มาทีหลัง’”
เสี่ยวเหอฉิงเริ่มโวยวาย “ไม่ยุติธรรมเลย! เพื่อนสนิทสมัยเด็กควรจะได้เปรียบไม่ใช่เหรอ อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแท้ ๆ ทำไมถึงแพ้คนที่เพิ่งมาได้ล่ะ?”
หานเวินเวินตอบแบบผู้รู้ “ก็อย่างที่ฉันเคยพูดไว้ไง เพราะสนิทกันเกินไปไง ส่วนเจียงเสวี่ยลี่น่ะ...จริง ๆ ก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กเหมือนกันนะ ดังนั้นถ้าจะว่าใครเป็น ‘ตัวละครที่โผล่มาทีหลัง’ น่ะ มันคือเธอมากกว่านะ”
เสี่ยวเหอฉิงสะดุ้ง “หา!? ฉันเป็นคนนอก? ฉันกับเขาก็โตมาด้วยกันนะ!”
หานเวินเวินชูนิ้วสองนิ้วขึ้นมานับ “ใช่ เธอก็คือเพื่อนสมัยเด็ก...ที่เพิ่งปรากฏตัวตอนขึ้นมัธยมต้น เพราะงั้นเธอได้ทั้งสองอย่างเลย เป็นทั้งเพื่อนสมัยเด็ก + ตัวละครโผล่ทีหลัง!”
เสี่ยวเหอฉิงตาเป็นประกาย “จริงด้วย! แบบนี้ฉันได้สองพลังเลยสินะ!”
หานเวินเวินก็โผล่หัวออกมาจากผ้าห่มแล้วพูดติดตลก “แน่นอนสิ! แถมเจียงเสวี่ยลี่น่ะ อยู่กับเขาตลอด ไม่ได้ ‘โผล่มา’ จากไหนเลย!”
เสี่ยวเหอฉิงยิ้มกว้าง “งั้นฉันก็ได้เปรียบมากสิ!”
หานเวินเวินหลับตายิ้ม “เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงเชื่อว่าเธอต้องชนะ”
แต่เสี่ยวเหอฉิงนึกถึงเรื่องที่เคยทำผิดพลาด จู่ ๆ ก็ห่อเหี่ยวลง
“แต่ว่าถ้างั้น...ทำไมความสัมพันธ์ของฉันกับเขาไม่คืบหน้าเลยล่ะ? ส่วนเจียงเสวี่ยลี่กลับสนิทขึ้นทุกที…?”
เธอกอดเข่า ซุกตัวในมุมผ้าห่ม “ยิ่งนึกถึงช่วงเทอมที่แล้ว ฉันยิ่งรู้สึกผิด ช่วงนั้นพยายามทำอะไรแปลก ๆ เพื่อให้เขาสนใจ แต่กลับทำให้เขาโกรธบ่อยขึ้น…ตอนนี้เขาดุกว่าก่อนอีก”
หานเวินเวินก็เหงื่อตก “เรื่องนั้นฉันก็ยังงงอยู่เลย ว่าทำไมแผนที่ฉันให้เธอมันถึงได้ผลลบ…”
เสี่ยวเหอฉิงไม่พูดอะไร เพราะในใจลึก ๆ เธอรู้ว่า—แผนพวกนั้นเธอทำไม่เคยสำเร็จเลย
“บางที...มันอาจจะไม่เหมาะกับฉัน ฉันเลยคิดว่าจะใช้วิธีของตัวเองแทน ฉันวางแผนว่าฤดูหนาวนี้จะถักผ้าพันคอให้เขา แล้วสารภาพรักกับเขา”
เธอหน้าแดงจัด “ฉันก็อยากคบกับเขา อยากให้เขาอยู่กับฉันมากขึ้น”
หานเวินเวินมองสีหน้าของเพื่อนรักที่แม้จะเขินอาย แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแล้วพึมพำเบา ๆ
“เสี่ยวฉิงฉิงโตขึ้นแล้วจริง ๆ…”
“ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ฉันก็ขออวยพรให้เธอสมหวังนะ”
เสี่ยวเหอฉิงหน้าแดงเสียงเบา “ขอบคุณนะเวินเวิน…”
พูดจบ เธอก็เหมือนจะเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหว จู่ ๆ ก็ปิดตา กำหมัดแน่น
“แต่ว่าฉันไม่มีความมั่นใจเลย! ช่วงนี้เขาแทบไม่ได้อยู่กับฉันเลยนะ จากเมื่อก่อนที่สองอาทิตย์เจอกันที ตอนนี้กลายเป็นสามอาทิตย์แล้ว!”
“แถมในห้องเรายังมีผู้หญิงหลายคนชอบเขาด้วย! ฉันกลัวมากเลยว่า…เขาจะถูกคนอื่นแย่งไป!”
หานเวินเวินฟังแล้วก็ยิ้มเบา ๆ ในใจคิดว่า…เสี่ยวฉิงฉิงคนนี้ ชอบหลินเจิ้งหรานจริง ๆ นั่นแหละ
แม้จะเป็นคนขี้กลัว แต่กลับพยายามมากขนาดนี้เพื่อเข้าใกล้เขา…
แต่แล้วสายตาของหานเวินเวินก็ลอยไปทางหน้าต่าง หางตาจิ้งจอกฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง
สุดสัปดาห์นั้นมาถึงอย่างรวดเร็ว และมันก็เป็นอาทิตย์ที่ “เจอกันทุกสามสัปดาห์” อย่างที่เสี่ยวเหอฉิงบ่น
หลินเจิ้งหรานไม่ได้อยู่กับเสี่ยวเหอฉิง และก็ไม่ได้อยู่กับเจียงเสวี่ยลี่เช่นกัน
ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะไปทำอะไร
เช้าวันเสาร์ ทั้งสี่คนอยู่พร้อมหน้า หลินเจิ้งหรานสะพายกระเป๋าแล้วบอก “อาทิตย์นี้ฉันไม่อยู่กับพวกเธอนะ ไปซ้อมกันเองนะ ถือว่าเป็นสัปดาห์พักก็แล้วกัน”
เจียงเสวี่ยลี่มองเขาจากด้านหลังอย่างสงสัย
“บื้อเอ๊ยช่วงนี้ยุ่งอะไรนักหนา? เมื่อก่อนก็ยังสองอาทิตย์เจอกันที เดี๋ยวนี้สามอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่ปิดเทอมฤดูร้อนนั่นแหละ…”
เธอหันไปถามเหอฉิง “ฉิงฉิง เธอรู้มั้ยว่าเขาไปทำอะไร?”
เสี่ยวเหอฉิงส่ายหน้า “ไม่รู้เลย ฉันก็อยากรู้ แต่ไม่กล้าถามเขาเหมือนกัน ถ้าไม่สารภาพรักตอนนี้ กลัวว่าจะกลายเป็นเดือนละครั้ง แล้วหลังจากนั้น…อาจจะไม่เจอกันอีกเลยก็ได้”
เจียงเสวี่ยลี่ถอนหายใจยาว แม้เธอจะเคยถามแบบอ้อม ๆ มาแล้ว แต่ก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี
“งั้นฉันกลับก่อนนะ เจอกันอาทิตย์หน้านะฉิงฉิง เวินเวิน”
ทั้งสองโบกมือบ๊ายบาย
หลังจากเจียงเสวี่ยลี่เดินจากไป เสี่ยวเหอฉิงก็หันมาถามหานเวินเวิน “สุดสัปดาห์นี้เธอยังไปทำคลิปอยู่เหรอ?”
หานเวินเวินเคยเล่าให้เธอฟังว่าเธอทำคลิปเกมหาเงิน ซึ่งเสี่ยวเหอฉิงก็เข้าใจสถานการณ์ของเพื่อนดี จึงไม่เคยรบกวน
หานเวินเวินยิ้ม “อื้ม ฉันยังต้องทำอีกหลายคลิปเลย ช่วงกลางวันคงไม่ได้อยู่หอด้วย”
เสี่ยวเหอฉิงถามขึ้นอย่างสงสัย “ว่าแต่...เธอทำคลิปที่ไหนเหรอ? ไปเน็ตคาเฟ่เหรอ? แต่เราอายุต่ำกว่า ยังเข้าไม่ได้เลยใช่มั้ย? แถมที่แบบนั้นก็น่ากลัวด้วย…”
หานเวินเวินตอบเรียบ ๆ “เปล่าหรอก ฉันเช่าห้องไว้น่ะ เป็นห้องสำหรับทำคลิปโดยเฉพาะ เดี๋ยวพอฉันว่าง ๆ จะพาเธอไปเที่ยวด้วยก็ได้”
เสี่ยวเหอฉิงตาโต “เช่าห้องเหรอ!? ว้าว ไว้เธอว่างแล้วพาฉันไปนะ!”
หานเวินเวินพยักหน้า “ได้สิ งั้นฉันไปก่อนนะ เธออยู่หอก็ระวังตัวนะ แล้วเจอกันตอนเย็น~”
“อื้ม เจอกันตอนเย็นนะ เวินเวิน”
หานเวินเวินโบกมือลาเธอ
แล้วก็แอบไปเจอกับหลินเจิ้งหราน...ในห้องเช่าที่ไม่มีใครรู้
(จบตอน)