ตอนที่ 61 ‘สารภาพรัก’ เวลาเดียวกัน
เจียงเสวี่ยลี่เอามือกุมหัวก่อนจะตอบคำถามเขา “พ่อกับแม่ออกไปทำงานแล้ว แต่ฉันไม่ได้มีสองบุคลิกนะ”
หลินเจิ้งหรานเดินเข้าไปในห้องนอน เจียงเสวี่ยลี่เดินตามไปพลางใช้มือลูบปอยผมทรงหางม้าคู่ที่เพิ่งสระมา ดูลื่นมือเป็นพิเศษ
หลินเจิ้งหรานนั่งลงบนเตียงแล้วพูดว่า “เมื่อสองสามวันก่อน ฉันลองเข้าไปดูคลิปวิดีโอของสตูดิโอต่งซิงดู เห็นว่าฤดูร้อนปีหน้าพวกเธอจะจัดการแข่งขันที่ตัวเมืองใช่ไหม?”
เจียงเสวี่ยลี่ตอบรับเบา ๆ แล้วนั่งลงข้างเขา “พี่ ๆ ในสตูดิโอบอกว่าใครว่างก็ไปสมัครกันได้ ทุกคนก็สมัครกันหมดแล้วล่ะ แต่ฉันยังไม่ได้สมัคร”
เธอหน้าแดงแล้วพูดอย่างหยิ่งทะนงว่า “ไม่ใช่เพราะฉันคิดว่าฉันไม่เก่งนะ ในสตูดิโอฉันน่ะถือว่าฝีมือไม่เบาเลย แค่...ฉันกลัวว่าถ้าสมัครไปโดยไม่บอก จะทำให้ใครบางคนไม่พอใจน่ะสิ?” เธอบ่นอย่างหงุดหงิด
“ก็คิดดูสิ ว่าที่ฉันมาได้ถึงตอนนี้ คนโง่บางคนก็มีส่วนช่วยไม่น้อยเลย ถ้าฉันอยากทำอะไรก็ทำ นายก็ต้องบ่นแน่ ๆ ว่าฉันปีกกล้าขาแข็ง อยากทำอะไรก็ทำเองไม่บอกไม่กล่าว ฉันก็ต้องถามความคิดเห็นนายก่อนสิ?”
หลินเจิ้งหรานมองหน้าเธอที่ดูยังไงก็ไม่ใช่คนที่โกหกเก่ง
“เหรอ?”
เจียงเสวี่ยลี่โดนจับพิรุธเข้าให้ หน้าเสียแล้วแย้งอย่างโมโหว่า
“ไม่งั้นเหรอ! นายคิดว่าฉันอยากให้นายไปด้วยขนาดนั้นรึไง?! ฉันทำอะไรคนเดียวก็ได้นะ! ถ้านายคิดแบบนั้น ฉันจะโทรไปสมัครเดี๋ยวนี้เลยก็ได้!”
หลินเจิ้งหรานเอียงคอมองเธออย่างอยากรู้ “งั้นฉันไม่ต้องไปสินะ?”
เจียงเสวี่ยลี่ชะงักทันที หน้าหยิ่งทะนงที่เพิ่งแสดงไปเมื่อครู่ค้างอยู่กลางอากาศแล้วพลันกลัวขึ้นมา “ก็...ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก นายจริงจังเหรอว่าจะไม่ไป?” เธอยื่นนิ้วออกมาชี้ ๆ พูดติดอ่าง
“ที่...ที่จริงที่ที่เราจะไปน่ะ วิวดีมากเลยนะ นายไปก็เที่ยวได้ไง เพราะว่านายรู้จักฉัน ฉันยังสามารถจัดให้นายได้นั่งแถวหน้าเลยนะ คนอื่นนั่งไม่ได้ด้วยซ้ำ แถมค่ารถยังไม่ต้องเสียอีกนะ”
“โอ้” หลินเจิ้งหรานตอบอย่างไร้อารมณ์ “แต่ฉันไม่ค่อยสนใจวิวเท่าไหร่”
เจียงเสวี่ยลี่จ้องหน้าเขาแบบนิ่งงัน แล้วก็เริ่มกัดฟันแน่น กำหมัดน้อย ๆ ตีเขาเบา ๆ พร้อมร้องว่า “ทำไมไม่ไป! ทำไมถึงไม่ไป! ไปดูหน่อยจะเป็นไรไป! ไม่เห็นจะเสียหายอะไร!”
หลินเจิ้งหรานมองเธออย่างไร้คำพูด โดนตีเหมือนโดนเกาเล่น
“ล้อเล่นน่ะ นี่มันการแสดงใหญ่ครั้งแรกของเธอเลยนะ ฉันจะไม่ไปได้ยังไง? ยังไงเธอก็เป็นคนที่ฉันดูแลมาจนถึงตอนนี้ เป็นคนของฉัน ฉันจะปล่อยเธอได้ยังไง?”
เจียงเสวี่ยลี่ฟังแล้วรู้สึกว่าแปลก ๆ อะไรคือเป็นคนของเขา มันดูเหมือนว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา เป็นภรรยาของเขาเลยไม่ใช่หรือไง
เธอหลบตา หน้าแดงซ่านถึงหน้าผาก แกล้งทำโมโหแต่ในใจยิ้มแก้มแทบแตก อยากให้หางม้าคู่นั้นลอยได้เลยด้วยซ้ำ เธอรวบผมเล่น “พูดอะไรเพ้อเจ้อ ใครจะอยากให้นายไปล่ะ!”
สองประโยคสุดท้ายนั้นเบามาก กลัวหลินเจิ้งหรานจะได้ยินแล้วเปลี่ยนใจไม่ไปซะอีก
หลินเจิ้งหรานเอนตัวลงบนเตียง หาวหนึ่งที “ว่าแต่นะ ครั้งก่อนที่โรงเรียนเธอบอกว่าจะพูดอะไรกับฉันเหรอ? เรื่องอะไร?”
“หือ? ฉันเหรอ” เธอหน้าแดงพูดตะกุกตะกัก “ฉันพูดแบบนั้นเหรอ? ไม่นะ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยมั้ง”
หลินเจิ้งหรานไม่อยากเสียเวลากับเธอ “ถ้าไม่มีอะไรก็เริ่มซ้อมร้องเพลงเถอะ ฉันจะงีบแป๊บนึง”
เจียงเสวี่ยลี่หันไปเห็นเขาหลับตาแล้ว บ่นเบา ๆ ว่า “ก็ใช่สิ นายเห็นที่นี่เป็นโรงแรมไง นอนเหมือนเป็นเตียงตัวเองเลย”
“วางใจได้ ถ้าเธอร้องผิด ถึงฉันจะหลับก็จะตื่นมาบอกเธอแน่นอน” เขาคลุมผ้าแล้วไม่พูดอะไรอีก
เจียงเสวี่ยลี่ลุกไปหยิบกีตาร์
ระหว่างที่ซ้อมร้องเพลง เธอมองหลินเจิ้งหรานที่หลับนิ่งอยู่ ก็คิดว่า...ทำไมถึงยังไม่พูดอีกนะ ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่สุดแล้ว เขาน่าจะตอบตกลงแน่ ๆ แน่นอนอยู่แล้ว...
เธออ้าปากอย่างลังเล
แต่จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้น
เจียงเสวี่ยลี่หยุดเล่นกีตาร์แล้วเดินไปรับโทรศัพท์ หลินเจิ้งหรานก็ลืมตามามอง
เธอเห็นว่าเป็นแม่โทรมา “ฮัลโหล แม่เหรอ?”
แม่พูดทางสายว่า “ลี่ลี่ ยายของลูกดูเหมือนจะคิดถึงลูกมาก ขึ้นรถมาหาเองเลย! เดี๋ยวแม่จะไปสถานีไปรับเธอ ลูกอยู่บ้านรอยายนะ ตอนบ่ายอยู่กับยายหน่อยได้ไหม?”
เจียงเสวี่ยลี่ร้องเสียงหลง มองไปยังหลินเจิ้งหรานบนเตียง “ยายมาหาเหรอ? ได้เลยแม่ หนูต้องไปด้วยไหม?”
“ไม่ต้องก็ได้ ยายลูกก็ช่างกล้าหาญ ตั้งแต่แม่คุยโทรศัพท์กับยายเมื่อครั้งก่อนเรื่องที่ลูกกำลังเรียนร้องเพลง เธอก็คิดถึงลูกมาก อยากมาเจอให้ได้ ใครจะรู้ว่าวันนี้เธอก็ขึ้นรถมาเองเลย ช่างเถอะ ลูกจะมาก็ได้ งั้นก็มาหาแม่ละกัน”
“ค่ะ แม่”
วางสายแล้ว เจียงเสวี่ยลี่เห็นหลินเจิ้งหรานลุกจากเตียง “ไอ้เจ้าบ้า วันนี้คงซ้อมต่อไม่ได้แล้วล่ะ ยายจะมาช่วงบ่าย ฉันต้องรีบไปหาแม่ก่อน”
หลินเจิ้งหรานพยักหน้าแล้วลงจากเตียง “ได้ยินแล้ว งั้นไว้ซ้อมกันพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ ช่วงบ่ายเธอก็อยู่คุยกับยายนั่นแหละ ยังไงการแข่งก็ยังอีกนาน ไม่ต้องรีบ”
เขาใส่รองเท้าแตะเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น เจียงเสวี่ยลี่ก็เดินตาม
“จะกลับแล้วเหรอ?”
“เธอจะออกไปหาแม่ไม่ใช่เหรอ?”
เจียงเสวี่ยลี่เม้มปาก “งั้นก็รอฉันลงไปพร้อมกันนะ” มีประสบการณ์จากคราวก่อน ครั้งนี้เธอเลยไม่ลังเลเท่าไร แค่ชะงักเล็กน้อยตอนเดินลงไปกับเขา
ตรงทางออกบันได เธอพูดขึ้นมาโดยตรง “เอ่อ ไอ้บ้า ตอนบ่ายนายออกมาได้ไหม? ฉันมีของจะให้”
“ตอนบ่าย?” เขานึกถึงที่เฮอฉิงนัดเจอกันห้าโมงเย็นเพื่อจะให้ของเหมือนกัน
เจียงเสวี่ยลี่พูดว่า “ห้าโมงเย็น ใต้สะพานเล็กข้างสวนสาธารณะที่มีนกพิราบอยู่บ่อย ๆ นั่นแหละ”
ฉันพูดออกไปแล้ว! ฉันพูดอีกแล้ว! ฉันสุดยอดไปเลย!
แล้วเธอก็ร้องตะโกนเสียงดังลั่น “ไอ้บ้า! ห้าโมงเย็นต้องไปให้ได้นะ! ฉันจะไปหาที่ริมสะพาน! มีของจะให้! ต้องไปให้ได้นะ!”
พูดจบก็วิ่งหนีทันที หน้าแดงแทบจะไหม้ ไม่กล้าอยู่ใกล้หลินเจิ้งหรานอีกแม้แต่วินาทีเดียว
แม้ว่าเขาจะตะโกนถามเธออะไรบางอย่าง เธอก็ไม่ได้ยินเลยแม้แต่นิดเดียว
(จบตอน)