คำขอของโม่เฟย

ในที่สุด ก็มาถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะเจียงเฉิงของกั๋วซียี่ วันนี้มหาวิทยาลัยคึกคักเป็นพิเศษ มีคนเข้าออกมหาวิทยาลัยตลอดทั้งวัน

กั๋วซียี่ตื่นแต่เช้าและรีบวิ่งไปหน้าประตูมหาวิทยาลัย แล้วนั่งยองๆ เพื่อ "สังเกต" สาวๆ จนเมื่อถึงเวลาใกล้สอบ เขาค่อยรีบวิ่งกลับมาที่ร้านกาแฟเพื่อมาเอากระเป๋าแล้วรีบวิ่งกลับไปสอบ

ร้านกาแฟของหยางยี่ตกแต่งเสร็จแล้ว แต่เขายังไม่เปิด เพราะป้ายร้านยังไม่พร้อม! เพราะเขาต้องการป้ายร้านที่แปลกตาและต้องเป็นไม้ ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงต้องหาช่างไม้มาทำป้ายร้านให้เขา แล้วเขาก็พบในที่สุด แต่ช่างไม้บอกเขาว่าต้องใช้เวลา ประมาณหนึ่งสัปดาห์ถึงจะได้

"ป๊าป๊า!"หยางยี่ได้ยินเสียงหวานๆ เรียกเขามาจากนอกร้าน เขารีบเงยหน้าขึ้นและมองออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อหยางยี่มองออกไปนอกร้าน เขาเห็นนางฟ้าตัวน้อยโบรกมือเรียกเขาอย่างตื่นเต้น

ซีซี!

หยางยี่รีบเดินไปเปิดประตู ทันทีที่เขาเปิดประตูออกไป เจ้าตัวน้อยก็รีบวิ่งมาหาเขาแล้วตะโกนว่า: "ป๊าป๊า ซีซีคิดถึงป๊าป๊ามากกก!"

"ป๊าป๊า ก็คิดถึงซีซีเหมือนกัน" หยางยี่ก้มลงอุ้มซีซีขึ้นมาแล้วพูดเบาๆ เมื่อเห็นความปิติยินดีของลูกสาวของเขาหยางยี่ก็รู้สึกมีความสุขที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจของเขา

"อะแฮ่ม!" โม่เฟยผู้ซึ่งถูกทิ้งไว้ท่ามกลางอากาศหนาว แสดงความไม่พอใจว่าตนเองออกมา

หยางยี่หันไปมองโม่เฟย และเขาก็มีความรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ร้อนบางเหรอ? ในช่วงเปลี่ยนผ่านของฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน เธอยังคงสวมเสื้อกันลมขนาดใหญ่ ผ้าพันคอ หมวกไหมพรม หน้ากาก และแว่นกันแดด เธอดูเหมือนชาวเอสกิโมที่อาศัยอยู่บนภูเขาหิมะอย่างไงอย่างงั้น!

　　 "คุณไม่ร้อนเหรอ?" หยางยี่ขมวดคิ้ว เอื้อมมือออกไปและถอดหมวกไหมหรมของเธอออก

โม่เฟยรู้สึกไม่สบายใจเพราะห่วงใยของหยางยี่ที่แสดงออกมา และเมื่อหยางยี่ถอดหมวกออก เธอก็ก้มศีรษะลงโดยไม่รู้ตัว

หลังจากที่ถอดหมวกไหมพรมออก ผมหยักศกของโม่เฟยก็ร่วงลงมาเหมือนน้ำตก และอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม

"คุณทำอะไรของคุณเนี่ย!" โม่เฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระวนกระวายใจ เธอเอื้อมมือไปคว้าหมวกในมือของหยางยี่และถามด้วยความโกรธ

"เวลามาหาผม ทำไมคุณต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วย"หยางยี่เดินเข้าไปในร้าน ในขณะที่เขาอุ้มซีซีเข้าไปด้วย และถามโม่เฟยอย่างใจเย็น

"ซีซี รู้ว่าทำไม!"เจ้าตัวน้อยโบรกมือไปมาอย่างกระตือรือร้น และมองมาที่พ่อของเธอด้วยสายตาที่โหยหา

เหมือนจะบอกว่า อยากรู้มั้ย? ถามซีซีสิ!

หยางยี่จับจมูกเล็กๆ ของซีซีแล้วพูดเบา ๆ ว่า "โอ้ ซีซีรู้อย่างนั้นหรอ งั้นช่วยบอกป๊าป๊าหน่อยสิ!"

"เพราะหม่าม้ากลัวที่จะถูกนักข่าวเห็น!" ซีซีหัวเราะคิกคักดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขมาก

หยางยี่เข้าใจทันที เขาจำ เฉินยี่เจี๋ย ที่มาเมื่อวันก่อนได้ ดาราดังพวกนี้ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

โม่เฟยถอดเสื้อกันลมและถอดชุดคลุมอื่นๆ ออก แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก ช่วงนี้ร้อนจริงๆ! เธอคร่ำครวญเล็กน้อย: “ทำไมคุณไม่บอกฉันว่าวันนี้เป็นวันสอบเข้าของมหาวิทยาลัยศิลปะเจียงเฉิงล่ะ โชคดีที่ไม่ค่อยมีนักข่าวเท่าไร!”

โม่เฟยไม่ได้ตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของเธอ บางที อาจเป็นเพราะการกระทำที่ใกล้ชิดเล็กน้อยของหยางยี่ ทำให้เธอผ่อนคลาย

หยางยี่ขมวดคิ้วมองโม่เฟยอย่างสับสนและพูดว่า "คุณไม่ได้แจ้งให้ผมทราบล่วงหน้าว่าจะมาวันนี้ และอีกอย่างวันนี้เป็นวันพุธ ปกติคุณจะมาส่งซีซีทุกวันสุดสัปดาห์ แล้วผมจะรูได้ยังไงว่าคุณจะมาวันนี้"

โม่เฟยอึ้งไปครู่หนึ่ง พึงนึกขึ้นได้ว่าเธอลืมไปจริงๆ! อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ค่อนข้างขยัน โม่เฟยก็สบายเล็กน้อย และรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านของตัวเอง ฉันต้องรายงานตัวก่อนจะกลับบ้านไหม

เธอจึงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย: "นี่ฉันต้องรายงานคุณทุกเลยที่จะมาเลยหรือไง"

หยางยี่พูดไม่ออกชั่วขณะหนึ่ง

เขารู้สึเหนื่อยมากทุกครั้งที่เขาต้องคุยกับผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผลคนนี้เลย...ลืมไปเถอะ

โม่เฟยมองดูหยางยี่ที่กำลังมีช่วงเวลาที่ดีกับลูกสาวของเธอ เธอรู้สึกอิจฉาเล็กน้อยเลยเข้าไปอุ้มซีซีจากหยางยี่ แล้วพูดอย่างอวดดีว่า “ฉันอยากดื่มกาแฟ ไปชงกาแฟมาให้ฉันหน่อย ฉันต้องการดูว่าร้านกาแฟของคุณมีคุณสมบัติหรือไม่!”

อยากดื่มกาแฟ? หยางยี่พยักหน้าและไปที่บาร์เพื่อเตรียมกาแฟสำหรับเธอ

ซีซีอายุเกือบสี่ขวบแล้ว และเธอสูงกว่าเด็กในวัยเดียวกัน โม่เฟยเลยไมาสามารถอุ้มเจ้าตัวน้อยได้เป็นเวลานาน เธอจึงวางซีซีลงแล้วจับมือซีซีและเดินเล่นในร้านกาแฟของ หยางยี่เพื่อดูเครื่องเรือนและของประดับตกแต่งในร้านกาแฟ

"โซฟายังนั่งสบายมาก... ชั้นหนังสือเหล่านี้เอาวางอะไร?"

"อ้อ เอาไว้วางหนังสือที่หน้าสนใจ และแผ่นเพลงซีดีที่ผมชอบ แล้วก็...."

"แล้วของฉันล่ะ"

"อะไรของคุณ"

"ฉันไม่อนุญาตให้คุณวางอัลบั้มของคนอื่น นอกจากอัลบั้มของฉันเท่านั้น!" โม่เฟยกัดริมฝีปากล่างและพูดอย่างโกรธเคือง

"ผมขอคิดดูอีกทีก็แล้วกัน" หยางยี่ไม่สนใจเลย เขาถือกาแฟที่ชงแล้ววางลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวลต่อหน้าโม่เฟย

อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับกลิ่นหอมของกาแฟ โม่เฟยไม่แยแส แต่จ้องไปที่ดวงตาของหยางยี่อย่างใกล้ชิด และดูเย็นชาเล็กน้อย

"อนุญาตให้วางเฉพาะอัลบั้มของฉันเท่านั้น!" โม่เฟยพูดทีละคำ "ฉันจะให้เสี่ยวจวนส่งให้คุณเมื่อฉันกลับไป!"

หยางยี่ไม่ยอม เขาพูดว่า "ไม่เอา ผมต้องการรวบรวมซีดีเพลงคลาสสิกประเภทต่างๆ เอามาวาง"

โม่เฟยมีความคับข้องใจและความเศร้าในดวงตาของเธอ แต่ยังคงปิดปากของเธออย่างเย็นชา มองตรงไปที่หยางยี่

หยางยี่ยังคงดื้อรั้น โม่เฟยเห็นว่าหยางยี่ไม่ยอมให้แม้แต่เล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงต้องถอยออกมาหนึ่งก้าวและพูดอย่างช่วยไม่ได้: "ฉันจะให้คุณชั้นหนึ่ง!"

"แต่ฉันต้องการที่เหลือ!" โม่เฟยก้าวถอยหลัง แต่เธอก็ยังดื้อรั้นอยู่เล็กน้อย

"ไม่ค่อยพอเท่าไรที่จะ ... "

"ฉันมีซิงเกิ้ลอัลบั้มเพลง อัลบั้มรูป ปกนิตยสารใหญ่บางเล่ม... และฉันยังจะปล่อยเพลงมากมายในอนาคต"

หยางยี่โบกมืออย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดว่า "โอเค ทำตามที่คุณต้องการเถอะ!"

แววตาของโม่เฟยฉายแววปิติขึ้น เธอจุมมือซีซี แล้วเดินไปรอบร้าน อย่างเย่อหยิ่ง และชี้ไปที่บาร์ตรงข้ามกับหยางยี่ ชั้นวางหนังสือ: " ฉันต้องการชั้นนี่ คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ใส่ซีดีของคนอื่น!"

"ซีซี ด้วย, ซีซี ด้วย!" เด็กน้อยก็กระโดดอย่างตื่นเต้น เธอคิดว่ามันสนุก

“ไม่จำเป็น ซีซี” หยางยี่หยิบกรอบไม้สองสามชิ้นออกจากกล่องข้างๆ เขาอย่างรวดเร็ว และพูดว่า “ซีซี ป๊าป๊าเตรียมสิ่งนี้ไว้ให้ซีซีแล้ว ป๊าป๊าจะมาใส่ภาพวาดของซีซีแล้วแขวนไว้บนกำแพง."

"จริงเหรอ ถ้างั้นซีซี จะวาดรูปเยอะ ๆเลย!" เด็กน้อยประหลาดใจ

โม่เฟยหึงหวงอีกครั้ง พอเป็นที่ลูกสาว หยางยี่ค่อยเอาอกเอาใจลูกสาวอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทำไมเขาไม่เอาอกเอาใจเธอบางล่ะ?