เจ้าอ้วนอัพเกรดเป็นลุงอ้วน

หลังจากที่โม่เฟยดื่มกาแฟเสร็จ เธอก็รีบออกไปทันที

วันนี้ที่เธอมาส่งซีซีให้หยางยี่ช่วยดูแล เพราะเธอต้องเดินทางไปทำงานที่ ปักกิ่ง และอีกหลายๆเมื่อง เพื่อเข้าร่วมการแสดงเชิงพาณิชย์ เป็นเวลาสองสัปดาห์!

หยางยี่มีความสุขมากที่เจ้าตัวน้อยมาอยู่กับเขา จากบ้านที่เคยรกล้างก็คึกคักขึ้นมาทันที!

อย่างไรก็ตาม เวลาแห่งความสุขของพ่อและลูกสาวมักจะสั้นเสมอ กั๋วซียี่วิ่งกลับมาที่บ้านร้องไห้และกรีดร้องอยู่ที่หน้าประตู: "พี่หยาง เปิดประตูให้ผมหน่อย ผมเสียใจมาก!"

หมดกัน เวลาความสุขของฉัน!

"เป็นอะไรไป สอบไม่ผ่านเหรอ" หยางยี่ลงไปเปิดประตูให้กั๋วซียี่ และถาม?

“ไม่ใช่ว่าผมสอบไม่ผ่าน แต่พวกเขาไม่ชอบที่ผมอ้วนและตัวเตี้ย” กั๋วซียี่บ่น “การทดสอบด้านแสดงกับการแสดงความสามารถพิเศษของผมนั้นได้คะแนนดีที่สุดในกลุ่ม แต่ผู้สัมภาษณ์และครูสองคน กล่าวระหว่างแสดงความสามารถพิเศษว่าผมอ้วน เตี้ย และยังเด็กเกินไป พวกเขาเลยบอกว่าให้ผมมาใหม่ในปีหน้า!”

"ยังใช้มาตรฐานนี้ กันอยู่อีกหรอ?"หยางยี่ขมวดคิ้ว

ถึงกั๋วซียี่จะอ้วน และเขาดูไม่ค่อยหล่อเท่าไหร่ แต่หยางยี่คิดว่าเด็กคนนี้มีความสามารถจริงๆ ตอนนี้เขาเพิ่งอายุได้เพียงสิบหกปีเท่านั้น บางทีเขาอาจจะสูงขึ้นในอนาคต และน้ำหนักของเขาก็อาจจะลดลงด้วย!

รู้ไหม คนอ้วนทุกคนคือหุ้นที่มีศักยภาพ!

กั๋วซียี่ถอนหายใจและพูดว่า: "ไม่มีทาง ผู้สัมภาษณ์ทั้งหมดมุ่งเน้นไปที่ชายหนุ่มที่หล่อเหลาและสาวสวย ในสายตาพวกเขา คงมองผมเป็นแค่ตัวตลก"

หยางยี่เงียบ และกำลังคิดหาวิธีปลอบเจ้าอ้วนอยู่ แต่อยู่ๆกั๋วซียี่ก็ร้องเอะอะออกมา: "อ่า ทำไมมีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่ในบ้านด้วย?"

หยางยี่มองย้อนกลับไป ปรากฏว่าซีซีซึ่งไม่สามารถนั่งนิ่ง ๆรอพ่อเธอกลับมาได้ ได้วิ่งลงมาที่บันได โผล่หัวน้อยน่ารักของเธอออกมาแล้วมองลงไป! แต่ด้วยเสียงร้องที่เอะอะโวยวายของกั๋วซียี่ ทำให้ซีซีถอยกลับอีกไปครั้ง

"เธอเป็นลูกสาวของฉันเอง!" หยางยี่รู้สึกพูดไม่ออก ที่กั๋วซียี่ชอบทำเสียงดัง

"พี่มีลูกสาวกับเขาด้วยหรอ" กั๋วซียี่ประหลาดใจมากขึ้น "พี่อายุมากขนาด ที่สามารถมีลูกได้แล้วหรอ"

ในความเห็นของเขา หยางยี่อายุเพียงยี่สิบเจ็ดปี จะมีลูกวัยสี่หรือห้าขวบได้อย่างไร? ทหารแต่งงานเร็วมากหรือไม่?

“มันแปลกขนาดนั้นเลยหรอ ที่ฉันมีลูกสาว?” หยางยี่ไม่ได้ตั้งใจที่จะอธิบาย หลังจากที่เขากับกั๋วซียี่เดินขึ้นไปชั้นบนแล้ว เขาเรียกซีซีเข้ามาเพื่อแนะนำซีซีให้รู้จักกับกั๋วซียี่ ซีซีแอบอยู่ด้านหลังของหยางยี่อย่างเขินอาย “เขาชื่อกั๋วซียี่หรือจะเรียกเขาว่าลุงกั๋วก็ได้ เขาจะมาอยู่กับเราชั่วคราว แล้วนี่คือลูกสาวของฉัน หยางซี เรียกเธอว่าซีซีก็ได้”

ซีซียังคงอายที่จะทักทาย กั๋วซียี่อุทานอย่างไม่พอใจ: "เรียกลุงได้ที่ไหน ต้องเรียกว่าพี่ชายสิถึงจะถูก เรียกลุงแล้วมันดูแก่"

"ทักทายลุงกั๋วสิ ซีซี!" หยางยี่ลูบหัวซีซี แล้วมองกั๋วซียี่ "แกเรียกฉันว่าพี่ไม่ใช่หรอ ดังนั้นลูกสาวของฉันเรียกแกว่าลุงนะถูกแล้ว"

ซีซีเชื่อฟังคำพูดของพ่อ แล้วพูดออกมาเบาๆว่ส "สวัสดีคะ ลุงกั๋ว"

หัวใจของกั๋วซียี่แตกสลาย แต่เนื่องจากเขานับถือของหยางยี่เป็นพี่ชาย เขาจึงต้องยอมรับอย่างไม่เต็มใจ

　　……

เนื่องจากตัวตนของโม่เฟย ซีซีจึงไม่เคยติดต่อกับคนแปลกหน้ามากนักตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก ดังนั้นเธอจึงเขินอายมากต่อหน้าคนแปลกหน้า แม้ว่าพ่อของเธอกำลังเตรียมอาหารกลางวัน เธอก็ยืนกรานที่จะอยู่ในครัวกับพ่อของเธอ

กั๋วซียี่ผู้น่าสงสาร!

“ฉันอ้วนและน่าเกลียดเหมือนที่ผู้สัมภาษณ์บอกเอาไว้จริง ๆ ขนาดลูกสาวของพี่หยาง ก็ยังไม่ชอบฉันเลย” กั๋วซียี่นอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่น รู้สึกว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์

โชคดีที่อาหารกลางวันที่สมบูรณ์แบบของหยางยี่ ช่วยปลอบโยนเจ้าอ้วนได้เล็กน้อย

"วันนี้ป๊าป๊าทำซุปปลาใส่มะเขือเทศสูตรพิเศษให้ซีซีโดยเฉพาะ

เพราะป๊าป๊ารู้ว่าหนูไม่กินเผ็ด ป๊าป๊าเลยใส่มะเขือเทศลูกเล็กให้หนูแทน รสชาติเปรี้ยวหวาน กินปลาเยอะหนูจะได้ฉลาด! "หยางยี่แนะนำอาหารที่ละอย่างให้ลูกสาวของเขาด้วยรอยยิ้น แต่กั๋วซียี่ที่ฟังอยู่กลืนน้ำลายไปหลายครั้งแล้ว

"ส่วนนี่ผัดเนื้อใส่เห็ด หมูฝอยราดซอสปักกิ่ง อันนี่อาหารจานชื่อดังของมณฑลซานตงเต้าหู้ยัดไส้..."

"พี่หยางหยุดพูดสักที ผมหิวจะแย่อยู่แล้วเนี่ย!" กั๋วซียี่พูดขณะที่กำลังถือชามและตะเกียบ

ซีซียังคงยิ้มอย่างมีความสุข แต่รูปลักษณ์ที่หิวโหยของลุงอ้วนทำให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ รู้สึกถึงภัยคุกคาม เธอเบ้ปาและพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ห้ามกินนะ ป๊าป๊าทำให้หนูกินคนเดียว”

"แต่ซีซีก็กินคนเดียวไม่หมดอยู่แล้วนิ"กั๋วซียี่ตะโกน

อันที่จริง ซีซียังคงค่อนข้างเต็มใจที่จะแบ่งปันกับผู้อื่น แต่วันนี้ทัศนคติของกั๋วซียี่ทำให้เด็กหญิงตัวน้อยไม่พอใจ เธอพูดว่า: "หึ หนูไม่ให้กินด้วยหรอ!"

"ซีซีลองชิมเต้าหู้นี่สิ"หยางยี่ตักเต้าหู้ให้เธอแล้วนั่งลงข้างๆเธอด้วยรอยยิ้ม

กั๋วซียี่ไม่ได้ตั้งใจที่จะเถียงกับเจ้าตัวน้อยต่อ ในเมื่อหยางยี่ไม่ได้ทำอาหารให้เขา เขารู้สึกเศร้ามาก!

"อร่อยมาก!" ซีซีพูดกับพ่อของเธอขณะที่เธอกินเต้าหู้ทอดกรอบ

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ลืมกั๋วซียี่ที่ถูกเธอปฏิเสธ เจ้าตัวน้อยกระพริบตาโตและมองดูท่าทางที่หงุดหงิดของกั๋วซียี่ เธอดึงแขนเสื้อของหยางยี่และโบกมือให้พ่อของเธอก้มศีรษะลงมา เธอพูดกระซิบให้พ่อของเธอฟังว่า: "ป๊าป๊า ลุงอ้วนดูน่าสงสารจัง หรือซีซีควรจะแบ่งให้เขากินดี"

"วันนี้ลุงอ้วนอารมณ์ไม่ค่อยดี เพราะเขาสอบไม่ผ่านนะ!" หยางยี่ยิ้มเล็กน้อยและกระซิบกับลูกสาวของเขา "แต่ด้วยอาหารอร่อยๆ มากมาย ถ้าเขาได้กินบางที่เขาจะอารมณ์ดีขึ้นก็ได้นะ แต่ซีซีเต็มใจจะแบ่งให้เขาหรือเปล่า"

"งั้นซีซีแบ่งให้เขาก็ได้ เพราะซีซีคงกินไม่หมดหลอก" เจ้าตัวน้อยพูดข้างหูพ่อของเธอ

"งั้นซีซีก็ขอโทษลุงกั๋ว แล้วเรียกเขามากินข้าวด้วยกัน" หยางยี่สนับสนุน

ซีซีรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่เธอยังคงรวบรวมความกล้าและพูดว่า: "ลุงกั๋ว อย่าเศร้าไปเลยมากินข้าวด้วยกันเถอะ!"

เสียงของนางฟ้าตัวน้อยที่ไพเราะมาก รอยมาถึงหูของกั๋วซียี่

"ขอบคุณนะ ซีซี!"กั๋วซียี่ทิ้งความคับข้องใจทั้งหมดของเขาและเพลิดเพลินไปกับอาหาร เขายิ้มอย่างมีความสุขให้ซีซี

“อืม เนื้อปลาก็อร่อย เต้าหู้ก็อร่อย หมูฝอยราดซอสปักกิ่งก็อร่อยยิ่งขึ้นไปอีก!”

เมื่อซีซีเห็น สีหน้าของลุกอ้วนเวลาที่ได้กินอาหารอร่อยๆ เธอก็รู้สึกว่าความอยากอาหารของเธอเพิ่มขึ้นอย่างมาก!