ตอนที่ 19 โดนจู่โจม!
เซียวหยางยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฉินซวียนถงกับเจียงเหยียนก็พากันลากเขาเดินเข้าไปข้างใน
ทั้งสองสาวก้มหน้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
อีกวินาทีถัดมา…
“ฮ่าๆ ฉันเข้าไปก่อน!” เจียงเหยียนยืนเท้าสะเอว สีหน้าระรื่นสุดขีด
ส่วนฉินซวียนถงกลับถอนหายใจเบาๆ แล้วออกแรงกอดแขนเซียวหยางแน่นขึ้นราวกับกำลังตำหนิเขาในใจว่า ทำไมถึงไม่ก้าวเท้าซ้ายเข้าประตูล่ะ ถ้าทำแบบนั้นฉันคงเข้าไปก่อนเจียงเหยียนแน่ๆ
“……”
“พวกเธอมันเด็กน้อยชัดๆ” เซียวหยางพึมพำ
ใครก็ได้บอกที ว่าสองสาวงี่เง่านี่คิดอะไรกันอยู่! แล้วช่วยปล่อยฉันสักทีจะได้ไหม ให้ตายสิ…อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแล้วรู้ไหม!
อีกอย่าง…จะเอายังไงกันแน่ จะลากซ้ายหรือขวา หรือจะดึงให้ฉันขาดสองท่อนกันแน่วะ!?
เมื่อสมัยมัธยม เซียวหยางเคยคิดว่า ฉินซวียนถงเป็นสาวเรียบร้อยใสซื่อ บริสุทธิ์แบบสายคลีน
แต่มาวันนี้ เขาเพิ่งรู้…ทั้งหมดนั่นคือภาพลวงตา! หรือไม่ก็อาจโดนปีศาจอย่างเจียงเหยียนกลืนกินไปแล้วก็ได้!
เซียวหยางเบือนหน้ามอง “ปีศาจเจียง” ที่กำลังยิ้มอย่างภูมิใจ
พอดีกับที่ภายในห้องจัดเลี้ยง ไฟเริ่มกระพริบขึ้น แสงไฟเจ็ดสีพากันสาดส่องลงมา
ปัง!
พลุกระดาษยิงขึ้นกลางอากาศ
กระดาษหลากสีร่วงลงราวกับกลีบดอกไม้โปรยปรายอย่างสดใส
เซียวหยางอยากจะปัดมันออกเต็มที แต่ปัญหาคือ…แขนสองข้างยังโดนจับเอาไว้แน่น จะดึงออกก็ไม่ได้
ในจังหวะนั้นเอง เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกัน
“ขอแสดงความยินดีกับหัวหน้าห้องและเพื่อนฉินซวียนถง ขอให้จับมือเดินไปสู่อนาคต อยู่ด้วยกันตลอดไป!”
“จับมือเธอไว้ แล้วอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า~”
เสียงของสาวๆ ล้วนๆ ทั้งนั้น
ตอนนี้เอง เซียวหยางถึงเริ่มเข้าใจสถานการณ์
แสดงว่าแผนของหลี่คังไม่ใช่แค่เซอร์ไพรส์นอกห้องอย่างเดียว ข้างในยังมี “ของแถม” อีกด้วย!
เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง
แต่ยังไม่ทันจะทัน…
ปั่ก!
เค้กชิ้นหนึ่งลอยพุ่งมาตรงหน้า!
ด้วยฝีมือระดับเซียวหยาง การหลบหลีกแบบนี้ไม่น่าจะยาก
แต่ปัญหาคือ เจียงเหยียนกับฉินซวียนถงดันดึงแขนเขาไปคนละข้าง คนละทาง!
จะหลบยังไงไหว!?
และแล้ว…
เค้กฟาดเข้าหน้าแบบจังๆ!!
สาวที่ปาเค้กยืนหัวเราะร่า
“หัวหน้าห้อง~ เซอร์ไพรส์ไหม~”
“เซอร์ไพรส์พ่อเธอสิ! ไอ้ความประหลาดใจบ้านี่!” เซียวหยางหุบยิ้มทันที
ทุกคนรอบข้างตกใจเงียบสนิท
พอไฟเปิดขึ้น
เซียวหยางในสภาพหน้าเต็มไปด้วยเค้ก ก็ยืนอยู่ตรงนั้น ขณะที่สองสาวกำลังช่วยกันปาดเค้กออกจากหน้าเขาอย่างรีบเร่ง
คนอื่นๆ พากันตะลึง
เอ๊ะ?
นี่มัน…
ไม่ใช่หลี่คังนี่!
คนนี้สูงกว่า ผอมกว่า หล่อกว่าอีก!
พอเช็ดครีมออกหมด ทุกคนถึงได้เห็นชัดๆ ว่าเป็นเซียวหยาง!
“เซียวหยางเหรอ!?”
“อ้าว แล้วหัวหน้าห้องล่ะ!?” สาวที่ปาเค้กยืนงงสุดขีด
เซียวหยางไม่ตอบอะไร แค่นวดขมับพลางบ่นเบาๆ
แขนจะหลุดอยู่แล้วโว้ย!
“ไม่เป็นไรนะเซียวหยาง…” ฉินซวียนถงเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
“เธอว่าไงนะ? ฉันว่าพวกเธอตั้งใจจะฉีกฉันให้ขาดกันใช่ไหมเนี่ย!” เซียวหยางเริ่มขึ้นเสียงนิดๆ
“ขอโทษจริงๆ เป็นความผิดฉันเอง!” เจียงเหยียนรีบขอโทษแทบไม่ทัน
เซียวหยางสบถในใจ บ้าชะมัด คิดว่าจะได้มานั่งกินเผือกเฉยๆ ที่ไหนได้กลายเป็นตัวเผือกซะเอง แม่งเอ๊ย!
สองสาวก็ยังคงช่วยกันเช็ดหน้าให้พลางขอโทษไม่หยุด
คนรอบข้างยืนมองตะลึง ไม่รู้จะทำยังไงต่อ
แต่แล้ว…
สายตาทุกคนก็เริ่มจับจ้องไปที่ฉินซวียนถง
เมื่อกี้เธอยังจับแขนเซียวหยางแน่นอยู่เลยนะ!?
แล้วหัวหน้าห้องล่ะ?
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่รู้เลยว่าในล็อบบี้เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
“แย่แล้ว…ครีมเปื้อนเข้าเสื้อไปหมด เหนียวหนึบเลย” เซียวหยางขมวดคิ้ว
“งั้นไปเปิดห้องอาบน้ำก่อน เดี๋ยวฉันไปเอาเสื้อใหม่ให้!” เจียงเหยียนพูดขึ้น
โชคดีที่เสื้อผ้าที่ซื้อมีหลายชุด ยังมีอีกชุดอยู่ในรถ
“ก็ได้…” เซียวหยางถอนหายใจแบบคนหมดแรง
ไม่ได้กินเผือก แถมเจอภัยพิบัติเข้าเต็มเปาอีก…
ฉินซวียนถงมองตามหลังเจียงเหยียนที่เดินออกไป แล้วช่วยบีบแขนเซียวหยางเบาๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่ว
“ขอโทษจริงๆ นะ เจ็บมากไหม?”
เซียวหยางยังไม่หายหัวเสีย จึงตอบเสียงเย็น
“เธอลองคิดดูสิ ฉันกลัวพวกเธอสองคนจะดึงกันจนฉันขาดสองท่อนจริงๆ นะ เด็กน้อยเอ๊ย”
พูดพลางขยับแขนไปมาแล้วทำหน้าบูด
เห็นแบบนั้น ฉินซวียนถงมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย เธอเม้มปาก แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว
ฝุ่บ~
ริมฝีปากนุ่มแตะลงบนแก้มของเซียวหยาง
ทั้งห้องช็อกทันที
เธอจูบเขา!!
สาวเรียบร้อยที่ดูเงียบๆ เมื่อกี้นี่แหละ!?
นี่มัน…
ดาเมจทะลุเพดานเลยนะเฮ้ย!
เซียวหยางยืนเหวออยู่กับที่
จู่โจมชัดๆ!!
เขาโดนจูบแบบไม่ให้ตั้งตัว!
ตลอดสามปีมัธยม เซียวหยางเคยคิดว่า ฉินซวียนถงคือตัวแทนของความใสซื่อและขี้อาย
แต่ตอนนี้… ผู้หญิงคนนี้เล่นจูบเขากลางฝูงชนแบบไม่ทันตั้งตัว!?
นี่มันบ้าไปแล้ว!
ในขณะที่เซียวหยางยังอึ้ง
ฉินซวียนถงกลับกระพริบตา หน้าแดงซ่าน แล้วพูดเบาๆ “เอ่อ…ยังเจ็บอยู่ไหม?”
……
สายตาสองคู่สบกันตรงๆ
เซียวหยางมองสาวที่หน้าร้อนจนแทบเป็นไข้ แต่ดันถามว่า “ยังเจ็บไหม”
เธอพูดเป็นเล่นรึเปล่า!? ฉินซวียนถง เธอบ้าไปแล้วรึไง!
“เธอคิดว่าอะไร แค่จูบแล้วจะหายเจ็บเหรอ? ดูละครน้ำเน่ามากไปหรือเปล่า!? คิดว่าจูบของเธอเป็นยาอายุวัฒนะหรือยังไง!”
“ฉันเจ็บอยู่แน่นอนอยู่แล้ว! คิดว่าฉันเป็นเจ้าหญิงนิทราหรือไง! หรือว่าเธอคือเจ้าชายขี่ม้าขาววะ!?”
พูดจบ เซียวหยางก็หันหน้าหนี หน้าเริ่มร้อนระอุขึ้นมาเอง
“พุ่ดดด ฮ่าๆๆๆ!”
คำพูดสองสามประโยคนั้นทำเอาฉินซวียนถงหลุดหัวเราะ
เดิมทีเธอเขินมากที่จูบเขาต่อหน้าคนอื่น
แต่พอเจอเซียวหยางตอบแบบนั้น เธอกลับรู้สึกตลกชะมัด
มองเซียวหยางที่หันหน้าหนีเหมือนสาวน้อยแล้ว เธอยิ่งอดใจไม่ไหว
“ทำไมล่ะ งอนเหรอ? งั้นเอาแบบนี้ไหม ฉันจูบอีกข้างให้มันเท่ากันนะ~” ฉินซวียนถงยื่นมือมาจับหน้าเซียวหยางแล้วแกล้งทำหน้าตาใสซื่อ
ดูเหมือนเธอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเจียงเหยียนถึงชอบแกล้งเซียวหยางนัก
ก็เพราะหมอนี่…มันน่าหยอกจริงๆ!
เซียวหยางหน้าแดงทันที แล้วรีบเบือนหน้าหนี
“ไปให้พ้น! ฉินซวียนถง! เธอมันไร้ยางอาย! แต่ฉันไม่ใช่นะ! บ้าเอ๊ย ไอ้สาวบ้ากาม!”
“ฮ่าๆๆๆ!”
เสียงหัวเราะของฉินซวียนถงดังลั่นห้อง
เซียวหยาง…ช่างน่าแกล้งอะไรแบบนี้!
(จบตอน)