ตอนที่ 30 รถคันนี้ ฉันซื้อ!
“คุณลุง คุณป้า สวัสดีครับ!”
เซียวหยางเอ่ยทักทันทีที่ก้าวเข้าบ้านของครอบครัวหลินเยี่ยน
ด้านหลัง เขามาพร้อมกับเจียงเหยียนที่เดินตามมาติด ๆ
“เธอคือ?” พ่อของหลินเยี่ยนถาม
“ผมเป็นลูกพี่ลูกน้องของเซียวอวี้ครับ ผมชื่อเซียวหยาง!”
“อ้อ สวัสดี ว่าจะมาช่วยเกลี้ยกล่อมเราสินะ?” พ่อหลินพูดพลางยิ้ม “หน้าตาดูดีทีเดียวหนุ่มน้อย!”
“ขอบคุณครับ!” เซียวหยางยิ้มตอบ “แต่ผมไม่ได้จะมาเกลี้ยกล่อมหรอกครับ!”
“หืม?” ทั้งคู่ดูประหลาดใจเล็กน้อย
เซียวหยางนั่งลงบนโซฟาอย่างใจเย็น “ผมว่าที่คุณลุงคุณป้าเรียกร้องแบบนี้ก็สมเหตุสมผลดีนะครับ ก็แต่งงานทั้งที เป็นเรื่องใหญ่ของชีวิต จะให้ผ่านไปเฉย ๆ ได้ยังไงล่ะครับ?”
“เลี้ยงลูกสาวมาหลายปี จะให้แต่งก็แต่ง มันก็ต้องจัดให้สมเกียรติหน่อยใช่ไหมครับ?”
คำพูดนี้ทำเอาพ่อแม่หลินเยี่ยนถึงกับหัวเราะ พยักหน้าไม่หยุด “ใช่เลย! ถูกต้องที่สุด พวกเราก็แก่แล้ว มีหลินเยี่ยนคนเดียว อยากจัดให้สมเกียติสักหน่อย เผื่อเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้ ‘ออกงาน’ แล้วล่ะนะ ฮ่า ๆ!”
“แม่คะ พูดอะไรแบบนั้นล่ะ!” หลินเยี่ยนขมวดคิ้วใส่แม่ตัวเอง
“เราน่ะ ไม่ได้ดูถูกเซียวอวี้เลยจริง ๆ แต่มันเรื่องใหญ่นะลูกแต่งงานทั้งที ใครจะไม่หวังให้มั่นคงบ้างล่ะ?” แม่พูดจริงจัง
“เราอาจจะดูเรื่องมากไปหน่อยก็จริง แต่นั่นก็เพราะหวังดีกับหลินเยี่ยนนะ!”
“ก็จริงครับ ถ้าแค่เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วอีกเป็นสิบ ๆ ปีข้างหน้า หลินเยี่ยนจะลำบากแค่ไหนกัน?” เซียวหยางก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
พอเซียวอวี้ที่เพิ่งเข้ามาได้ยินคำพูดพวกนี้เข้า ถึงกับยืนอึ้ง
นี่มันอะไรกัน!?
ไอ้ลูกพี่ลูกน้องนี่มาเพื่อช่วยหรือตีรวนกันแน่วะ!?
“เรื่องรถแต่งงาน จริง ๆ ก็ไม่ยาก เดี๋ยวฉันจัดการเอง!” เซียวหยางหันไปตบบ่าเซียวอวี้
“หา!? นายจัดการ?” เซียวอวี้งงเป็นไก่ตาแตก
“ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการได้!” เซียวหยางยิ้มกว้าง
“แต่ขอออกตัวก่อนนะ พวกเราจะไม่เอารถจากบริษัทเช่านะ พวกนั้นใช้กันมาหลายมือแล้ว มันไม่เป็นมงคล!” พ่อหลินพูดเสียงเข้ม
“รู้ครับ! รถที่ผมหาจะไม่ใช่รถเช่าแน่นอน!”
“งั้นไปดูเลยไหมครับ? ตาเห็นดีกว่าได้ยิน จะได้รู้ว่าผมไม่ได้พูดเล่น” เซียวหยางเสนอ
พ่อแม่หลินหันมามองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย
“ไปก็ไป! ใครขับรถมาอีกบ้าง?”
“ฉันขับมา!”
มีเพื่อนอีกหลายคนขับรถมาด้วยกัน จัดขบวนกันไม่นานก็พร้อมออกเดินทาง
เซียวหยางขึ้นรถของตัวเอง โดยมีเจียงเหยียนนั่งเบาะข้างตามเดิม
ดูเหมือนพ่อแม่ของหลินเยี่ยนจะชอบใจเซียวหยางพอสมควร เลยเลือกนั่งรถเขา
“โห รถนายตกแต่งภายในสวยดีนะ!” พ่อหลินชม
“ก็พอใช้ได้ครับ!” เซียวหยางตอบพร้อมรอยยิ้ม
“คันนี้ไม่น่าจะต่ำกว่าสองแสนนะ!”
“ครับ เดี๋ยวนี้รถแพงกันหมดเลย!” เซียวหยางตอบเลี่ยง ๆ
เจียงเหยียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะแล้วตบไหล่เซียวหยาง “ร้ายจริง ๆ!”
เซียวหยางแค่ยิ้ม เพราะเขาจำได้ว่าเจียงเหยียนเองก็เคยพูดคล้ายกันมาก่อน
“พูดจริงสักคำจะตายไหมเนี่ย…” เธอบ่นพึมพำ
“เอาล่ะ ไปกันเถอะ!” เซียวหยางหันไปตะโกน “พี่อวี้ ขับตามมาด้วยนะ!”
“โอเค!”
ขบวนรถสามคันมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็มาถึง...
โชว์รูมรถยนต์ Maserati!
ทุกคนพากันลงจากรถ สีหน้าฉงน
“มาที่โชว์รูมทำไม?” มีคนถามขึ้น
“ก็พาคุณลุงคุณป้ามาดูก่อน จะได้รู้ว่ารถที่ผมหามาใช้ได้ไหมน่ะครับ” เซียวหยางตอบหน้าตาย
เจียงเหยียนกระทุ้งท้องเซียวหยางเบา ๆ “อย่าบอกนะว่า...จะซื้อรถให้?”
“เธอนี่มันแมวเข้าไส้รึไง?” เซียวหยางลูบหัวเธออย่างหมั่นเขี้ยว
“ผมเพิ่งจัดทรงมาเลยนะ!” เธอโวยทันที
ทุกคนเดินเข้าไปในโชว์รูม
ตั้งแต่หน้าประตู พนักงานขายก็เริ่มมองกลุ่มนี้ด้วยความลังเล
โชว์รูมนี้ขายแต่รถหรูระดับล้าน ถ้าดูจากรถที่พวกเขาขับมา ไม่น่าใช่ลูกค้าจริงจัง
แต่ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทันที
“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับสู่โชว์รูม Maserati!”
“เรามาดูรถน่ะครับ ช่วยแนะนำหน่อย” เซียวหยางกล่าว
“เชิญทางนี้ครับ”
เขาเริ่มพาทัวร์โชว์รูม
“นี่คือรุ่น Ghibli จุดเด่นคือความปลอดภัยผ่านมาตรฐาน EURO NCAP ระดับห้าดาว...”
พ่อแม่หลินดูตื่นตาตื่นใจมาก
“ราคาคันนี้อยู่ที่เจ็ดแสนหกหมื่นหยวนครับ…”
เซียวหยางก้มถาม “คุณลุงคุณป้าคิดว่าไงครับ?”
“แพงไปหน่อยนะ” แม่หลินพูดแม้สายตาจะยังไม่ละจากรถ
“งั้นไปดูคันอื่นก็ได้ครับ” เซียวหยางยังคงสุภาพใจเย็น
“นี่คือรุ่น Quattroporte เป็นรถหรูขนาดใหญ่สุด มีระบบขับขี่อัตโนมัติระดับสูงสุดในตลาด...”
รถรุ่นนี้ดูภูมิฐานกว่าทุกรุ่นที่ผ่านมามาก ทำเอาทุกคนยืนจ้องตาไม่กระพริบ
พ่อแม่หลินยิ่งพอใจ
“คันนี้สวยจริง ๆ!” แม่หลินเอ่ยอย่างตื่นเต้น
พ่อหลินถามทันที “คันนี้ราคาเท่าไหร่?”
“หนึ่งล้านสี่แสนแปดหมื่นหยวนครับ!”
ทั้งสองสะดุ้งเฮือก
เซียวอวี้ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าซีดเผือด
“ถ้าได้คันนี้เป็นรถแต่งงานล่ะก็ สมบูรณ์แบบเลยนะ…” แม่หลินพูดพลางกลืนน้ำลาย
พ่อหลินหันมาบอกทันที “ถ้าเธอหารถคันนี้มาได้ เราจะไม่ขัดขวางการแต่งงานนี้อีกต่อไป!”
คำพูดนี้ทำให้เซียวอวี้สีหน้าหนักอึ้ง รถราคาขนาดนี้ จะหาจากไหนได้? ต่อให้หาได้ ใครจะกล้าให้ยืมล่ะ!?
เขาหันไปมองเซียวหยางอย่างโกรธปนหมดหวัง
หลินเยี่ยนเองก็กระซิบเบา ๆ “ถ้าไม่ได้จริง ๆ...เราหนีไปแต่งงานกันก็ได้นะ…”
“ไปกันเถอะ…” เซียวอวี้พึมพำ ดึงมือหลินเยี่ยนเบา ๆ
แต่ทันใดนั้นเอง...
เซียวหยางเอ่ยขึ้นมา
“ขอถามหน่อยครับ รถคันนี้มีคนจองไว้ไหม หรือถ้าวันนี้ผมทำเรื่องเสร็จ จะสามารถเอาออกไปได้เลยไหม?”
ทุกคนเงียบกริบ
เซียวอวี้หันไปมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง
พนักงานขายก็อึ้งเช่นกัน ก่อนหน้านี้คิดว่ากลุ่มนี้แค่มาเดินเล่น
แต่คำพูดนี้ทำให้ดวงตาเขาเป็นประกาย
“ได้ครับ ถ้าทำเรื่องเสร็จวันนี้ สามารถรับรถได้ทันที!”
“งั้นเอาคันนี้ล่ะครับ!” เซียวหยางพยักหน้า
“ครับ?” พนักงานขมวดคิ้ว
“รถคันนี้ ผมซื้อ! รูดบัตรเลยครับ!”
คำพูดจบลง
ทั้งเซียวอวี้ พ่อแม่หลิน รวมถึงเพื่อน ๆ ที่ตามมาด้วย ต่างเงียบกริบ
บรรยากาศเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง
แม้แต่พนักงานขายยังยืนอึ้ง
ซื้อ?
ซื้อจริง ๆ เหรอ!?
...
(จบตอน)