ตอนที่ 32 หนึ่งวันของแฟนกัน (ตอนต้น)
การดำเนินเรื่องเอกสารยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก
เซียวหยางกับทุกคนเลยนั่งรอกันอยู่ในห้องโถง
“เซียวหยาง นั่นแฟนนายเหรอ?” พวกเขาเพิ่งจะว่างจากเรื่องวุ่น ๆ ของงานแต่ง ถึงได้หันมาสังเกตเห็นสาวสวยสุดขีดที่นั่งอยู่ข้างเซียวหยาง
“สาวน้อยคนนี้หน้าตาดีจริง ๆ!” แม่ของหลินกล่าวชม
“คู่แท้เลยนะ คนหล่อกับสาวงาม!”
พูดมาถึงตรงนี้ เจียงเหยียนก็เขินขึ้นมา เธอขยับเข้าไปใกล้เซียวหยางมากขึ้น
เซียวหยางเหมือนจะอ้าปากพูดอะไร แต่เจียงเหยียนกลับโน้มตัวมากระซิบเบา ๆ ข้างหู
“เซียวหยาง ให้ฉันเป็นแฟนนายสักวันเถอะนะ…”
“แค่วันนี้เอง เชวียนถงยังเคยเป็นมาแล้วเลยนี่นา!”
เซียวหยางที่ดูเหมือนจะปฏิเสธ กลับยื่นแขนโอบเธอเข้ามาแนบอก แล้วยิ้มตอบกับคนอื่นว่า
“ใช่ครับ เธอชื่อเจียงเหยียน แฟนของผมเอง!”
“น้องสะใภ้น่ารักมากเลย!” หลินเอี้ยนกล่าวชม
“ขอบคุณค่ะ!” เจียงเหยียนยิ้มอย่างสดใส ตอบรับอย่างสุภาพ
เอกสารจัดการเรียบร้อย
พอขึ้นรถหรูไปนั่งจริง ๆ เซียวอวี้ถึงกับไม่อยากเชื่อว่านี่คือความจริง
เซียวหยางรีบเข้าไปขัดจังหวะเมื่อเห็นเซียวอวี้ทำท่าจะพูดอะไร
“พรุ่งนี้อย่าลืมรินเหล้าให้ผมนะ เจ้าสาว!” เขาพูดหยอก ๆ
“แน่นอน!” หลินเอี้ยนยืนยัน ดวงตารื้นน้ำตา
พ่อกับแม่ของหลินเองก็นั่งลูบภายในรถหรูด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“เซียวหยาง!”
“ว่าไงพี่สะใภ้!”
หลินเอี้ยนดึงเขาไปคุยส่วนตัว
“ขอบใจจริง ๆ เรื่องนี้ฉันกับพี่นายจะพยายามด้วยตัวเอง เงินค่ารถนั่น ให้เราช่วยออกครึ่งหนึ่งเถอะ…”
“พูดอะไรแบบนั้น ไม่มีใครเอาของขวัญมาแล้วขอเงินคืนครึ่งหนึ่งหรอกนะ”
“ถือว่าเป็นของขวัญวันครบเดือนลูก กับของขวัญวันครบรอบแต่งงานพวกเธอด้วยแล้วกัน!”
“ยังไงตอนฉันไปบ้านพวกเธอแล้วกินฟรีอยู่ฟรี เอาของฟรี ก็อย่าบ่นก็พอ!” เซียวหยางหัวเราะ
“…” หลินเอี้ยนหลุดหัวเราะออกมาเช่นกัน
ด้วยสภาพเขาตอนนี้ แค่ซื้อรถหรูสักคันก็ไม่กระพริบตา แบบนั้นคงไม่มีทางต้องกินฟรีอยู่ฟรีใครหรอก
“เราจะคืนให้นะ!” หลินเอี้ยนทิ้งท้ายอย่างแน่วแน่
เซียวหยางยิ้มพยักหน้า “พี่อวี้สายตาไม่เคยพลาดเลยจริง ๆ”
…
เซียวอวี้และพวกเขาจากไป เพราะยังต้องจัดการงานแต่งให้เสร็จ
เวลาล่วงเข้าสู่ช่วงบ่าย เซียวหยางเดินกลับขึ้นรถพร้อมเจียงเหยียน
“ฉันแอบอิจฉาเซียวอวี้กับพวกเขานิดหน่อย” เจียงเหยียนพูดขึ้นมา
“อิจฉาอะไรเหรอ?”
“ก็ถึงแม้พ่อแม่จะเข้มงวดไปหน่อย แต่สุดท้ายเซียวอวี้ก็มีคนช่วย แล้วทุกอย่างก็ลงเอยด้วยดี…” เจียงเหยียนพูดพลางถอนหายใจ
เซียวหยางเห็นเธอทำหน้าหม่นก็รู้สึกสงสาร
“คืนนี้ ฉันต้องไปแล้วนะ” เธอพูดขึ้นกะทันหัน
“เร็วจัง?” เซียวหยางตกใจ
เจียงเหยียนพยักหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัย
“รู้งี้ไม่ยุ่งเรื่องเซียวอวี้ตั้งแต่แรกก็ดี เสียเวลาเราไปเยอะเลย!” เซียวหยางถอนหายใจ
เจียงเหยียนหัวเราะ “ตอนนี้ นายเป็นแฟนฉันแล้วนี่นา เราควรทำกิจกรรมแบบแฟน ๆ กันหน่อยไหม?”
“กิจกรรมแบบแฟน ๆ ?”
รถแล่นออกจากโชว์รูมไปแล้ว
เซียวหยางมองไปยังโรงแรมที่อยู่ไม่ไกล สีหน้าครุ่นคิด
“ต้องแวะร้านขายยาก่อนหรือเปล่านะ…”
“ไอ้บ้านี่! คิดอะไรอยู่!” เจียงเหยียนหน้าแดงจัด รีบว่ากลับ
เซียวหยางหัวเราะ “งั้นเธอล่ะ อยากทำอะไรล่ะ?”
“ดูหนัง ช้อปปิ้ง ซื้อเสื้อผ้า!” เธอพูดพลางทำหน้าฝันหวาน “อยากซื้อกระโปรงเยอะ ๆ เลย!”
ยังไม่ทันพูดจบ รถก็เร่งเครื่องพุ่งทะยานออกไป
“เซียวหยาง! นี่มันในเมืองนะ!” เจียงเหยียนร้องขึ้น
“เราต้องรีบใช้เวลาให้คุ้ม!” เขายิ้มตอบ
แสงไฟระยิบระยับ ดาวพราวเต็มฟ้า
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงช้า ๆ
ยิ่งค่ำลง ก็ยิ่งเข้าใกล้เวลาที่เจียงเหยียนจะต้องจากไป
เมื่อมาถึงถนนเฉาหยิ๋น ซึ่งเป็นถนนคนเดินที่ใหญ่ที่สุดของเมือง JM
ผู้คนคับคั่ง คู่รักเดินจับมือกันทั่ว
เซียวหยางยิ้ม “นี่คือถนนคนเดินที่ใหญ่ที่สุดของเมือง JM เลยนะ!”
เจียงเหยียนพยักหน้า และเมื่อก้าวลงจากรถก็รีบคล้องแขนเซียวหยางทันที
เซียวหยางจับมือนั้นมาแล้วสอดนิ้วประสาน
เขาลูบหัวเธอเบา ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ
“วันนี้ อยากได้อะไรก็เลือกได้เลย!”
“เยี่ยมเลย!” เจียงเหยียนยิ้มสดใส
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เดินเข้าไปในถนนคนเดิน
“เซียวหยาง ดูสิ นั่นมันอะไรอะ!”
เซียวหยางเหล่ตามไปดูแล้วถึงกับขนลุก “แมลงย่าง อย่ามองเลย!”
“ไม่ได้! ฉันไม่เคยกินมาก่อน!”
“อย่าเลยเถอะ…”
“ได้ยินมาว่าโปรตีนสูงนะ!”
พอเห็นเซียวหยางทำหน้าขมขื่นขณะยัดแมลงตัวขาวนุ่มเข้าไป เจียงเหยียนก็หัวเราะร่า
“ร้านชาไข่มุกนี่คนเยอะจัง! ต้องอร่อยแน่เลย!”
ตลอดทาง เจียงเหยียนพูดไม่หยุด ยิ้มจนตาโค้งน่ารัก ดึงดูดสายตาหลายคู่
แน่นอน ก็มีหนุ่ม ๆ หลายคนแอบโดนแฟนสาวบีบเอวไปตาม ๆ กัน
เซียวหยางโตในเมือง JM รู้จักทุกซอกทุกมุม
เขาเล่าเรื่องต่าง ๆ อย่างละเอียด รวมถึงเหตุการณ์ตลกที่เคยเกิดขึ้นที่แต่ละร้าน
“นั่นร้านหมวก ไปดูกันเถอะ ฉันอยากได้หมวก!” เจียงเหยียนพูดอย่างตื่นเต้น
เซียวหยางพยักหน้าตอบรับ
ในร้านแสงไฟสว่างไสว ทั้งสองเดินเลือกหมวกกันในหมู่ชั้นวาง
“อันนี้น่ารักดี!” เธอหยิบขึ้นมาสองใบ
ใบหนึ่งเขียนว่า: ฉัน งามดั่งบุปผา
อีกใบเขียนว่า: ฉัน หาเงินเลี้ยงครอบครัว
“ลองใส่ดูไหม?”
เซียวหยางหัวเราะ “โอเค เธอใส่ให้ฉันสิ!”
“แต่เธอตัวสูงเกิน ต้องก้มหน่อยสิ!”
เซียวหยางยิ้ม ก้มลง แล้วหยิบหมวกขึ้นมา
“เดี๋ยวฉันใส่ให้เธอเอง”
สองคนยืนหันหน้าเข้าหากัน ระยะใกล้จนได้ยินลมหายใจของอีกฝ่าย
สายตาประสานกัน ใบหน้าแดงซ่าน
เซียวหยางมองเธอด้วยแววตานุ่มนวล
เจียงเหยียนรีบเบือนหน้าไป เพราะในหัวดันนึกถึงภาพตอนอยู่ในรถวันนั้นขึ้นมา
บ้าที่สุดเลย!
“เข้ากันดีเลย!” เซียวหยางมองตัวเองในกระจก แล้วยิ้ม
“จริงด้วย!”
“ซื้อเลยแล้วกัน!”
ผ่านไปไม่ถึงนาที ทั้งคู่ก็เดินออกจากร้าน โดยมีหมวกคู่บนศีรษะ
“ไปดูเสื้อผ้าต่อกันเถอะ!” เจียงเหยียนยิ้มร่า
“ได้!” เซียวหยางหยิบโทรศัพท์ออกมา “ขอโทรศัพท์ก่อนแป๊บหนึ่งนะ”
เขากลับมารวดเร็ว จากนั้นก็พาเจียงเหยียนเดินจูงมือเข้าร้านเสื้อผ้าที่ใหญ่ที่สุดบนถนนคนเดิน
(จบตอน)