ตอนที่ 34: คำสารภาพแบบนี้...ขอฉันสักครั้งได้ไหม
คนไปแล้ว
เซียวหยางยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เขาไม่รู้หรอกว่าความรู้สึก “ชอบใครสักคน” มันเป็นแบบไหน
บางที...ก็คงเป็นแบบนี้แหละ
แค่เห็นเธอมีความสุข เขาก็มีความสุขแล้ว
แม้จะเสียดายแค่ไหน แต่ในวินาทีสุดท้าย เขาก็ทำได้เพียงยิ้ม แล้วมองเธอจากที่ไกล ๆ
เจียงเหยียน...
เซียวหยางก้มมองเส้นผมที่อยู่ในมือ...นี่คือสิ่งเดียวที่เธอทิ้งไว้ให้ นอกจากชื่อของเธอ
เขาทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งยาว
“เป็นไรไปวะ เซียวหยาง?”
“เปล่า!” เขาหัวเราะ “คืนนี้ขอบใจแกมากนะ!”
“แน่นอนอยู่แล้ว แกต้องบูชาฉันเลยนะ ถ้าไม่มีฉัน แกจะมีโมเมนต์โรแมนติกได้ขนาดนี้เรอะ!”
“ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว วิ่งหาที่จัดงานทั่วจงฮวาลั่ว กว่าจะกล่อมให้เขารับงานได้ก็พูดอยู่ตั้งนาน เขาเกือบเลิกงานกลับบ้านแล้ว!”
“แล้วยังมีพวกร้านรวงอีก บ้าเอ๊ย ฉันต้องวิ่งติดต่อเองทุกที่ แกส่งแค่ชื่อร้านมา ไม่คิดจะส่งพิกัดมาด้วยรึไง!”
ลู่ซิงบ่นไม่หยุด เซียวหยางได้แต่ยิ้ม แล้วตบบ่าเพื่อนรักเบา ๆ
“เออ แกพอรู้ไหมว่าเที่ยวนี้ฉันหมดไปเท่าไหร่?” ลู่ซิงถามขึ้น
“สามล้าน?” เซียวหยางเดา
สามล้าน เป็นจำนวนเงินที่เขาโอนเข้าบัญชีของลู่ซิงไว้ คิดว่าน่าจะพอใช้
“สองล้านสี่แสนแปดหมื่นสามพันสองร้อยยี่สิบเอ็ดหยวน กับอีกสามเหมาหกเฟิน!”
“โอ้โห ละเอียดยิบเลยนะ!” เซียวหยางหัวเราะ
“แน่นอน! แค่โชว์โปรเจ็กเตอร์ที่จงฮวาลั่ว ก็ปาเข้าไปสองล้านสี่แสนแล้ว!”
ลู่ซิงถอนหายใจ “แกพวกคนรวยนี่มันช่างเล่นอะไรกันได้จริง ๆ แค่สามนาทีนี่ มูลค่าพอ ๆ กับเงินที่ฉันหาได้ทั้งชีวิตแล้ว!”
“ฮ่า ๆ เงินน่ะก็หามาใช้ไง!”
“แต่มีอย่างหนึ่งที่แกพูดผิดนะ แกหาได้มากกว่าสองล้านแน่นอน!” เซียวหยางยิ้ม
“งั้นมาทำงานกับฉันไหม ฉันจ่ายเงินเดือนให้แกเอง เป็นไงบ้าง?”
“ไม่เอาดีกว่า เขามีคำพูดว่า ‘ยืมข้าวสารหนึ่งถ้วย คือบุญคุณ ยืมข้าวสารหนึ่งถังกลายเป็นศัตรู’”
“ถ้าฉันทำงานกับแก กลัวว่าความรู้สึกมันจะเปลี่ยนไป” ลู่ซิงปฏิเสธทันที
พูดจบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “สามล้าน ตอนนี้เหลือห้าแสนหนึ่งหมื่นหกพันเจ็ดร้อยกว่า ๆ”
“แกให้เลขบัญชีฉันมา เดี๋ยวฉันโอนคืนให้!”
เซียวหยางนิ่งไปนิด แล้วโบกมือ “ช่างเถอะ คืนนี้แกเหนื่อยมากแล้ว”
“อย่าน่า ห้าแสนเชียวนะ!”
“รับไปเถอะ!” เซียวหยางพูดตัดบท “อย่าพูดอะไรไร้สาระเลย ฉันรู้สภาพครอบครัวแกดี แกไม่ได้เรียนมหาลัยก็เพราะไม่มีเงินไม่ใช่เหรอ!”
ลู่ซิงนิ่งไปเล็กน้อย สุดท้ายไม่ได้พูดอะไรอีก
เขาตบบ่าเซียวหยางเบา ๆ “ขอบใจนะเพื่อน!”
“ถ้าเป็นเพื่อนกันจริง ก็อย่าพูดแบบนั้นอีก”
“พรุ่งนี้ลาออก แล้วไปเจียงตูพร้อมฉัน” เซียวหยางตบบ่าเขาอีกครั้ง
เขารู้ดีว่าครอบครัวลู่ซิงเป็นยังไง พ่อแม่ยังแข็งแรงดี แต่ฐานะค่อนข้างลำบาก มีน้องชายกับน้องสาวอีกคนที่ยังเรียนมัธยม พ่อออกไปทำงานต่างเมือง แม่ทำงานโรงงานผ้า
ตอนนั้นลู่ซิงถึงตัดสินใจออกจากโรงเรียนหลังจบมัธยมปลายไปทำงาน เพราะที่บ้านไม่มีเงินพอส่งลูกทั้งสามเรียนหนังสือ
สำหรับเพื่อนรักตั้งแต่สมัยเด็กคนนี้ เซียวหยางย่อมต้องยื่นมือช่วยอยู่แล้ว
ลู่ซิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า
สุดท้ายชีวิตก็ต้องยอมก้มหัวให้ความจริงอยู่ดี ต่อให้ไม่ใช่เพื่อตัวเอง ก็เพื่อพ่อแม่ที่ตรากตรำทำงานหนัก และน้อง ๆ ที่ยังเรียนอยู่
“โอเค งั้นต่อไปนายคือเจ้านายฉันแล้ว!” ลู่ซิงหัวเราะ
“เรียกฉันว่า ‘เฮียเสี่ยว’ เหมือนเดิมเถอะ!” เซียวหยางหัวเราะบ้าง
“ว่าแต่ แกจะให้ฉันทำอะไรล่ะ บอกไว้ก่อน ฉันไม่เก่งอะไรเลยนะ” ลู่ซิงยักไหล่
“ไม่เป็นไร แกช่วยขับรถให้ฉันก็พอ!”
“ไม่มีปัญหา!” ลู่ซิงยักคิ้ว ไม่ถามแม้แต่เรื่องเงินเดือน เพราะต่อให้ไม่มีเงินเดือน ไอ้ห้าแสนนั่นก็คงมากกว่าเงินเดือนหลายเดือนรวมกันแล้ว
“พูดจริงนะ ฉันอยากขับรถแกมานานละ!” เขาถูมืออย่างตื่นเต้น
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้ดีว่านี่มันรถหรูราคาสองล้านกว่าเชียวนะ!
“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกเล่า!”
“ก็เจียงเหยียนนั่งเบาะหน้าอยู่ตลอด ฉันจะขับได้ไงเล่า…”
พอพูดถึงเจียงเหยียน เซียวหยางก็เงยหน้ามองไปยังความมืดเบื้องหน้า
แต่นั่นก็ไม่มีเธออีกแล้ว
“คณะบริหารธุรกิจ มหาลัยเจียงตู…” เซียวหยางพึมพำเบา ๆ หวังว่าเมื่อกลับไป จะได้เจอเธออีกครั้ง
แต่อิงจากน้ำเสียงของเธอ...ดูเหมือนจะไม่มีโอกาส
หรือว่า...เธอจะไปเรียนต่อต่างประเทศ?
เขาส่ายหัวเบา ๆ ด้วยความหงุดหงิด
ยัยตัวแสบคนนี้ เอาแต่ควบคุมหัวใจเขาอยู่ได้
แล้วทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล!”
“เซียวหยางเหรอ ฉันฉิงเสวียนถงนะ!”
“เจียงเหยียนอยู่กับนายรึเปล่า?”
“ไม่อยู่ มีอะไรเหรอ?” เซียวหยางรู้สึกแปลกใจ ปกติสองคนนี้เจอกันก็ทะเลาะกันตลอด แล้วทำไมวันนี้ถึงโทรมาหาเขาเพราะเจียงเหยียนล่ะ?
“ไม่อยู่ก็ดีแล้ว!”
“ฉันเพิ่งเห็นคลิปที่มีคนแชร์กัน คืนนี้ที่จงฮวาลั่วมีคนสารภาพรักกับฉากไฟกลางคืน นี่นายทำใช่ไหม!”
“อืม ฉันทำเอง”
“บ้าจริง! โดนแย่งอีกแล้ว…” ฉิงเสวียนถงสบถเบา ๆ
“…”
“โคตรโรแมนติกเลยอะ เซียวหยาง นายจัดงานแบบนั้นให้ฉันบ้างได้ไหม!”
“แต่ว่าฉันได้ยินว่าจงฮวาลั่วแพงมาก งั้นเปลี่ยนเป็นแบบอื่นที่ประหยัดหน่อยได้ไหมล่ะ!”
“…?” เซียวหยางอึ้งไป ไม่คิดว่าเธอโทรมาจะคุยเรื่องนี้
“เดี๋ยว! นายสารภาพกับเจียงเหยียน แล้วเธอก็ชอบนาย งั้นพวกนายสองคน…ไม่ใช่ว่ากำลัง…!”
“เซียวหยาง พวกนายไม่ได้เปิดห้องกันอยู่ใช่ไหม เจียงเหยียนล่ะ? หรือว่า…เธอกำลังอาบน้ำอยู่?!”
“…เธอไปแล้ว” เซียวหยางพูดเบา ๆ
“ไปแล้ว? หมายความว่าไง?” ฉิงเสวียนถงตกใจ
“ก็ไปแล้ว ก็คือไปแล้ว” เซียวหยางไม่อธิบายเพิ่มเติม หรืออาจจะเพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง
ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันพูดอะไร เขาก็รีบตัดสายทันที
“ไปกันเถอะ!” เซียวหยางตบบ่าลู่ซิง
ลู่ซิงขับรถไปส่งเซียวหยางกลับบ้าน
พอจะยื่นกุญแจให้เขา เซียวหยางกลับโบกมือแล้วหัวเราะ “ตอนนี้นายเป็นคนขับรถของฉันแล้วนะ แน่นอนว่าต้องเป็นนายที่ขับ”
“พรุ่งนี้เช้ามารับฉันด้วยนะ เราจะไปงานแต่งงานของพี่อวี่กัน”
“โอเค!”
…
“เซียวหยาง กลับมาแล้วเหรอ?” เวลาตอนนั้นล่วงเลยมาถึงตีหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าแม่จะยังนั่งอยู่ที่โซฟา
“เสี่ยวเหยียนล่ะ ทำไมไม่เห็นเธอ?”
“เธอ...กลับบ้านไปแล้วครับ!”
“ก็ดีแล้วล่ะ ลูกสาวบ้านเขาก็ต้องให้เกียรติบ้าง อยู่บ้านเราตลอดก็ไม่เหมาะ”
“อืม”
“แม่บอกเลยนะ เสี่ยวเหยียนน่ะเป็นเด็กดี หน้าตาสะสวย มารยาทก็ดี ลูกต้องดูแลเธอให้ดีล่ะ”
“รู้แล้วครับ” เซียวหยางตอบแบบขอไปที
“พรุ่งนี้อย่าลืมงานแต่งงานของลูกพี่ลูกน้องนะ”
“…”
…
ในเวลาเดียวกัน ที่เมืองเจียงตู
ภายในคฤหาสน์สุดหรูหลังหนึ่ง
“ท่านผู้จัดการเจียงครับ”
“สืบได้หรือยังว่าใครเป็นคนกว้านซื้อหุ้นบริษัทเรา?”
ชายที่เข้ามารายงานเพียงส่ายหัว
เพล้ง!
ถ้วยชาถูกปาแตกกระจายบนพื้น
“ไร้ความสามารถกันหมด! กว้านซื้อหุ้นบริษัทเราขนาดนี้ ยังกล้าบอกว่าสืบไม่ได้อีกเหรอ?”
“คะ…คุณเจียงครับ พวกเราสงสัยว่าเป็นตระกูลฟาง…”
“ตระกูลฟางงั้นเหรอ!”
“จะรีบร้อนอะไรกันนักหนา…” บนใบหน้าของผู้จัดการใหญ่ที่อยู่ในวัยกลางคนเต็มไปด้วยความเดือดดาล
“เอาล่ะ เจียงเหยียนกลับมายัง?”
“คุณหนูกำลังเดินทางกลับมาแล้วครับ”
“อืม…พอเธอกลับมาแล้วก็จับตาดูเธอให้ดี อย่าให้หนีไปอีก!”
“ครับ…”
จบตอน