ตอนที่ 44 ให้ตายสิ โดนแย่งบ้านไปแล้ว!
เซียวหยางยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเอง แล้วเดินตรงไปหาหลินฉีเยว่
"เซียวหยาง มาแล้วเหรอ!" ใบหน้าหลินฉีเยว่ขึ้นสีระเรื่อ ก้มหน้าลงด้วยท่าทางเขินอายสุด ๆ
"ตอนนี้ล่ะถึงรู้จักเขินขึ้นมา!" เซียวหยางอดแซวไม่ได้
"ฮิฮิ..."
หลินฉีเยว่ยื่นหัวน้อย ๆ เข้ามาแล้วยิ้มบอกว่า "คราวนี้ฉันมีของขวัญมาฝาก เป็นผ้าพันคอผืนหนึ่งนะ!"
"ใกล้จะเข้าหน้าหนาวแล้ว ฉันพันให้เธอเลยนะ!" ว่าแล้วก็ยื่นมือออกไปจะพันผ้าพันคอให้เขา
เซียวหยางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกเก้อเขินนิดหน่อย
แต่หลังจากหลินฉีเยว่พันผ้าพันคอเสร็จแล้ว ยังจัดให้เข้าที่อีกเล็กน้อย แล้วยิ้มหวานพลางพูดว่า "ดูดีมากเลย ส่วนหนึ่งเพราะเซียวหยางหล่อเกินไปนั่นแหละ"
เซียวหยางถึงกับหน้าแดง ก็เล่นมีคนมองกันเต็มไปหมด นี่ยังเป็นเพื่อนบ้านที่เห็นเขาโตมาตั้งแต่เด็กอีกต่างหาก
เขาจึงถามอย่างเก้อ ๆ ว่า "เธอรู้ได้ยังไงว่าบ้านฉันอยู่ตรงนี้..."
"ฉันถามจากเซียวอวี่ไงล่ะ!" หลินฉีเยว่ตอบยิ้ม ๆ
"ก็ได้" เซียวหยางพยักหน้า แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ "งั้นเราเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า"
พอพูดจบ หลินฉีเยว่ก็พยักหน้ารับอย่างเขินอาย
นี่คือกำลังจะพาไปเจอพ่อแม่งั้นเหรอ?
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน
พอมองชุดตัวเองแล้วก็รู้สึกเหมือนมันมีแต่จุดผิด
คิดไปคิดมา เธอก็ลังเลพลางพูดว่า "เซียวหยาง ฉันไม่ได้เตรียมอะไรนอกจากผ้าพันคอ จะยังไม่เข้าไปก่อนดีไหม..."
"ไม่เป็นไรหรอก พ่อแม่ฉันไม่สนเรื่องพวกนั้น!" เซียวหยางพูดพลางจับมือเล็ก ๆ ของหลินฉีเยว่แล้วพาเดินเข้าไปในบ้าน
ยังไงข้างนอกก็มีคนเยอะ จะปฏิเสธต่อหน้าแบบนี้มันก็น่าอายไปหน่อย
ความคิดของเซียวหยางนั้นเรียบง่าย เขารู้ว่าการโดนปฏิเสธต่อหน้าคนเยอะ ๆ มันเจ็บแค่ไหน
การที่เขาโดนปฏิเสธตอนสารภาพรักในงานแต่งของเซียวอวี่เมื่อวาน มันก็อับอายพอแล้ว แถมยังแอบนับถือหลินฉีเยว่ด้วยซ้ำ ที่กล้าทำอะไรแบบนั้น
แต่ตอนนี้ หลินฉีเยว่ไม่รู้เลยว่าเซียวหยางคิดอะไรอยู่ เธอแค่ก้มหน้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เซียวหยางกำลังจะพาเราไปเจอพ่อแม่! ทำยังไงดี!
ชุดที่ใส่มาวันนี้มันดูไม่เป็นผู้ใหญ่พอรึเปล่านะ?
คุณลุงคุณป้าจะคิดว่าเราเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องอะไรไหม...
จะรังเกียจเพราะเราไม่ได้เอาของขวัญมาด้วยรึเปล่า...
ในใจเต็มไปด้วยความกังวล
แน่นอนว่าก็มีความหวาน ๆ ปนอยู่ด้วย
ก็การจะได้พบพ่อแม่นี่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ เซียวหยางยอมพาเราไปพบพ่อแม่ ก็แปลว่าเขามีเราอยู่ในใจไม่ใช่เหรอ?
ถึงครั้งนี้การสารภาพรักน่าจะโดนปฏิเสธเหมือนเดิม แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิมอยู่ดี แค่ขั้นตอนมันเยอะหน่อยเท่านั้น!
ตอนนี้หลินฉีเยว่เลิกคิดเรื่องการสารภาพรักไปแล้ว คิดแต่เรื่องว่าจะรับมือพ่อแม่เซียวหยางยังไง
"ดูท่าจะรีบเกินไปแล้ว ฉันเคยเห็นหนังสือ ‘วิธีเอาตัวรอดจากพ่อตาแม่ยาย’ ในร้านออนไลน์อยู่เลย น่าจะซื้อไว้นะ..."
…
เมื่อเข้าบ้านมาได้ เซียวหยางก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ในบ้าน
พ่อกับแม่ของเขานั่งเรียงกันอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น
พอเห็นเซียวหยางพาหลินฉีเยว่เข้าบ้าน ทั้งสองคนก็ตกใจอยู่เล็กน้อย
ส่วนหลินฉีเยว่ ยิ่งช็อกกว่าใคร
“ป้า! เป็นคุณป้านี่เอง!” พอหลินฉีเยว่เข้ามาก็เห็นแม่เซียวหยางเข้า เธอก็นึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมาทันที
ตัวเองเพิ่งพูดจามั่นอกมั่นใจกับแม่เซียวหยางว่าเป็นแฟนเซียวหยางแท้ ๆ แต่ดันโดนตัดหางปล่อยวัดทันที...
นี่มัน…
ขายขี้หน้าสุด ๆ!
“สวัสดีจ้ะ!” แม่เซียวหยางยิ้ม ๆ แล้วคว้ามือหลินฉีเยว่ให้นั่งลงข้าง ๆ
“แม่ ผมยังมีเรื่องจะคุยกับหลินฉีเยู่นะ…” เซียวหยางเอียงคอไปกระซิบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก
“ไสหัวเข้าห้องไปเลย!” แม่เซียวหยางถลึงตาใส่ลูกชาย
เซียวหยางก็ยอมถอยกลับเข้าห้องอย่างว่าง่าย พ่อเขาก็รู้จังหวะดี ไม่รอให้ภรรยาพูดอะไร ก็เดินเลี่ยงออกไปก่อนแล้ว
ตอนนี้ในห้องรับแขกเหลือแค่แม่เซียวหยางกับหลินฉีเยว่สองคน
“ลูกสาวจ๋า หนูชื่ออะไรเหรอ?” แม่ถาม
“หนูชื่อหลินฉีเยว่ค่ะ”
“อายุเท่าไหร่แล้ว?”
“เดือนหน้าก็ครบยี่สิบค่ะ” หลินฉีเยว่หน้าแดง ตอบเบา ๆ พลางเม้มปากแน่น
“อ๋อ หนูกับเซียวหยางเป็นเพื่อนกันเหรอ?”
“ใช่ค่ะ หนูเรียนคณะการเงิน เขาเรียนเศรษฐศาสตร์ค่ะ…” หลินฉีเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด
“ที่บ้านทำอะไรเหรอ?”
…
…
เวลาผ่านไปสักพัก แม่ก็มาเคาะประตูห้องเซียวหยาง
“แม่!”
“ฉีเยว่ล่ะ?”
“เข้าห้องน้ำอยู่” แม่ถลึงตาใส่เซียวหยางอีกรอบ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงปนเหนื่อยใจว่า “เซียวหยาง บอกแม่ตรง ๆ เถอะ ว่าจริง ๆ แล้วลูกชอบใครกันแน่?”
“เจียงเหยียนมั้งครับ!” คราวนี้เซียวหยางไม่ลังเล เขามั่นใจในใจตัวเองแล้ว
แม่เซียวหยางได้แต่ส่ายหัวด้วยความจนใจ เพราะเธอก็ชอบหลินฉีเยว่ไม่แพ้กัน
เมื่อได้ยินคำตอบ เธอก็ถอนหายใจหนึ่งเฮือก
“ถ้าแต่งได้ทั้งสองคนก็คงดีสิ…”
เซียวหยางมองแม่อย่างช็อกสุดขีด...
แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนมาจากนอกบ้าน
“เซียวหยาง ฉันมาแล้ว!”
เซียวหยางหันไปมอง เห็นหัวเล็ก ๆ โผล่จากหน้าต่างมา
ใครจะใช่ถ้าไม่ใช่ฉิงเสวียนถง
แม่เซียวหยางก็หันไปมองเช่นกัน พอเห็นว่าเป็นสาวสวยอีกคน หน้าก็เริ่มตึงทันที
“ใครเหรอ?”
“เพื่อนมัธยมครับ ชื่อฉิงเสวียนถง !” เซียวหยางไม่ได้สังเกตสีหน้าแม่ แค่ตอบผ่าน ๆ ไป
“……”
“เซียวหยาง ถ้าไม่ใช่ลูกฉันนะ ฉันจะตื้บแกให้จมดินเลย!” แม่พูดอย่างโมโหแบบคนที่หมดหนทาง
แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกงง ๆ ทำไมลูกชายถึงดวงเรื่องสาวดีขนาดนี้…
นี่จะทำไงดีล่ะ เจ้านี่ชื่อฉิงเสวียนถง หน้าตาก็ใช้ได้เลยนะ…
ตอนนั้นเอง หลินฉีเยว่ก็เพิ่งออกจากห้องน้ำ
พอได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกเซียวหยางจากนอกบ้าน สีหน้าหลินฉีเยว่ก็เริ่มหม่นลง
เธอเห็นเซียวหยางไปเปิดประตู
ฉิงเสวียนถง ยื่นหัวเข้ามาก่อน พอเห็นว่าเป็นเซียวหยาง ก็ยิ้มดีใจสุด ๆ
“เซียวหยาง ไม่เจอกันหลายวันเลย คิดถึงฉันไหม!”
พูดพลางยื่นมือจะเข้าไปกอดเซียวหยาง
“คิดถึงผีน่ะสิ ออกไปเลย!” เซียวหยางไม่ยอมให้อีกฝ่ายกอด หลบออกด้านข้างทันที
ฉากนี้ก็ไม่พ้นสายตาหลินฉีเยว่ที่อยู่ไม่ไกล
เธอถึงกับมุมปากกระตุก รู้สึกว่ามีลางร้าย
แต่เซียวหยางไม่คิดอะไรมาก สำหรับเขาแล้ว สองคนนี้ก็ไม่ใช่คนที่เขาชอบจริง ๆ
“เอาล่ะ เลิกเล่นได้แล้ว ขอแนะนำหน่อย นี่แม่ฉันเอง!”
“นี่เพื่อนมัธยมของผม ฉิงเสวียนถง ”
“สวัสดีค่ะป้า หนูเอานมมาฝากป้า แล้วก็มีเหล้าฝากลุงด้วยค่ะ!” ฉิงเสวียนถง ไม่เหมือนหลินฉีเยว่ที่มือเปล่า
พอเจอแม่ของเซียวหยาง ก็ยื่นของขวัญให้ทันที
แม่เซียวหยางยิ้มกว้าง “โอย มาเยี่ยมถึงบ้านแล้วยังเอาของมาฝากอีก เกรงใจจริง ๆ!”
“ให้มากหน่อยไม่มีใครว่าเสียหายหรอกค่ะ!”
ฉิงเสวียนถง ไม่ได้เขินอายเหมือนหลินฉีเยว่ แต่พอเห็นอีกฝ่ายเข้า เธอก็เริ่มลนขึ้นมา
พูดให้ถูกคือ เธอรู้ว่าเจียงเหยียนจากไปแล้ว เลยคิดจะใช้จังหวะนี้บุกมายึดพื้นที่
แต่ใครจะคิดว่าจะมีสาวอีกคนอยู่ในนี้แล้ว
แถมหน้าตายังไม่แพ้กันเลยสักนิด
ผู้หญิงสองคนเจอกัน ย่อมมองตากันแรงเป็นธรรมดา
โดยเฉพาะเมื่อหน้าตาใกล้เคียงกันขนาดนี้
ฉิงเสวียนถง มองไปทางหลินฉีเยว่ แล้วพูดขึ้นก่อนว่า “เซียวหยาง นี่ใครเหรอคะ? ทำไมไม่แนะนำบ้าง”
“ลูกพี่ลูกน้อง?”
“เพื่อนมหาลัยครับ!” เซียวหยางยิ้มแล้วดึงหลินฉีเยว่เข้ามา
“เธอชื่อหลินฉีเยว่ วันนี้มาขอติดรถกลับเจียงตูด้วย!”
“……”
สองสาวจ้องตากัน
ในใจทั้งคู่ต่างตะโกนออกมาประโยคเดียวกันว่า—
“ให้ตายสิ โดนแย่งบ้านไปแล้ว!”
(จบตอน)