ตอนที่ 45: พ่ายยับ
“สวัสดี ฉันชื่อฉิงเสวียนถง เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเซียวหยาง!” ฉิงเสวียนถง กระพริบตาแล้วพูดขึ้นอย่างเฉียบพลัน “จะบอกอะไรให้นะ ฉันกับเซียวหยางเคยนั่งโต๊ะเดียวกันด้วยล่ะ!”
“……”
มุมปากของเซียวหยางกระตุกเล็กน้อย สมัยมัธยม โรงเรียนเขาใช้ระบบหมุนเวียนโต๊ะเรียน โต๊ะคู่เปลี่ยนแทบจะทุกวัน
ถ้าจะบอกว่าฉิงเสวียนถง เคยนั่งโต๊ะเดียวกับเขาก็ไม่ผิดอะไร
“โต๊ะ...เดียวกัน...” หลินฉีเยว่ชะงักไปนิด
เซียวหยางเห็นสีหน้าเลื่อนลอยของหลินฉีเยว่แล้วก็ปวดหัวขึ้นมาทันที
ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ช่องว่างระหว่างระดับมันห่างกันมากเลยนะ!
เจียงเหยียนกับฉิงเสวียนถง ถึงจะเรียกว่าอยู่ในระดับเดียวกัน ส่วนหลินฉีเยว่...ก็คือเด็กใหม่สุด ๆ!
“พอแค่นี้เถอะ!” เซียวหยางตัดบท
ทางฝั่งเซียวแม่ดูเหมือนจะคิดมากกว่าเซียวหยางอีก
เธอเริ่มคิดคำนวณในใจทันที
ไม่รู้ว่าครอบครัวของฉิงเสวียนถง เป็นยังไงนะ แต่ก็ถือว่าเป็นเด็กดีคนหนึ่ง อย่างน้อยครั้งแรกที่มาบ้านยังรู้จักเอาของฝากมาด้วย!
เห็นแม่ทำท่าจะลากฉิงเสวียนถง ไปคุยเรื่องครอบครัว เซียวหยางจึงรีบเข้ามาขัดไว้
“แม่ พวกเธอสองคนแค่เห็นว่าผมจะกลับเจียงตู ก็เลยแวะมาขอติดรถไปด้วย ผมต้องกลับแล้ว ไม่พูดอะไรละนะ เราจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้”
พูดจบ เซียวหยางก็หันไปมองสาวสองคน
ทั้งคู่มองหน้ากันตาโต แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
“รอฉันสองนาทีนะ!” เซียวหยางพูดพลางกลับเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น
พอออกมาเห็นทั้งสองคนยังยืนงงอยู่ ก็เลยจับมือลากทั้งคู่ไว้คนละข้าง
“ไหนบอกว่าจะกลับเจียงตู ไปกันได้แล้ว!”
สองสาวอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ต้องยอมล่ำลาแม่เซียว
“ลาก่อนค่ะคุณป้า!”
“แวะมาบ่อย ๆ นะจ๊ะ!” เซียวแม่โบกมือให้ด้วยรอยยิ้ม
พอเซียวหยางออกจากบ้านไป เซียวแม่ก็เริ่มกลุ้มใจขึ้นมาอีก
“ดูสิ ลูกคนนี้ เมื่อก่อนยังกลัวว่าหาแฟนไม่ได้ เราสองคนยังวางแผนจะเก็บเงินซื้อบ้านให้เขาแต่งงานอยู่เลย……”
“ใครใช้ให้เขาได้ยีนส์จากเมียฉันไปล่ะ หล่อขนาดนั้นเชียวนะ!” เซียวพ่อยิ้มแหะ ๆ
ตั้งแต่เขาหายป่วย อารมณ์ก็ดีขึ้นเยอะ
“ปากเสีย!” เซียวแม่ดุเข้าให้หนึ่งคำ
จู่ ๆ เซียวพ่อก็พูดขึ้นว่า “ไหน ๆ ลูก ๆ ก็กลับกันหมดแล้ว บ้านก็ไม่มีใคร แถมเธอก็ลาออกจากงานแล้ว งั้นพวกเรา……”
พูดพลางมองเซียวแม่ด้วยสายตาเขินอาย
เซียวแม่ถึงกับตะลึง
“เอวของคุณน่ะ……”
……
ขณะเดียวกัน เซียวหยางที่ไม่รู้อะไรเลยว่า พ่อแม่เริ่มวางแผนจะเปิดตี้เลี้ยงลูกอีกรอบ เขาก็เดินมาเปิดประตูรถนั่งเข้าไป
เมื่อวานลู่ซิงดื่มเหล้า ก็เลยให้คนขับแทนพาเซียวพ่อแม่เซียวหยางกลับมา รถจึงจอดอยู่หน้าบ้าน
“เซียวหยาง ฉันขอนั่งข้างหน้าได้ไหม?” หลินฉีเยว่ถามอย่างอ่อนโยน
“ได้สิ!” เซียวหยางพยักหน้า
หลินฉีเยว่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แต่ทันใดนั้น ตอนที่เธอจะเปิดประตูรถ ฉิงเสวียนถง ก็โดดขึ้นนั่งเบาะข้างหน้าไปแล้ว
“ขอบคุณนะฉีเยว่ ไม่คิดเลยว่าเจอกันครั้งแรก เธอจะดีกับฉันขนาดนี้ ยังอุตส่าห์เปิดประตูรถให้ด้วย!” ฉิงเสวียนถง ยิ้มกว้างอย่างสดใส
มุมปากของเซียวหยางกระตุกอีกครั้ง……
พอหันไปมองหลินฉีเยว่ ก็เห็นสีหน้าเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ กัดริมฝีปากไม่ยอมพูดอะไร
ใช่เลย ระดับของฉิงเสวียนถง กดหลินฉีเยว่ขาดลอย……
“พอเลย ฉิงเสวียนถง ไปนั่งข้างหลังเถอะ!” เซียวหยางพูดพลางมองเธอแวบหนึ่ง
เขากลัวจริง ๆ ว่าหลินฉีเยว่จะร้องไห้ เด็กคนนี้เป็นพวกอ่อนไหว น้ำตาไหลง่าย น่าสงสารชะมัด
“ทำไมล่ะ!” ฉิงเสวียนถง ไม่ยอม
แต่พอถึงตอนนี้ หลินฉีเยว่ก็เปิดประตูรถออกอย่างเงียบ ๆ “ไม่เป็นไร ฉันนั่งข้างหลังก็ได้!”
“เอ้า～ฉันไม่ได้อยากนั่งข้างหน้าสักหน่อย เธอต่างหากที่ไม่อยากนั่งเอง!” ฉิงเสวียนถง ยิ้มแป้น เหน็บแนมอย่างภูมิใจ
K.O.!
จบในหมัดเดียว!
แค่นี้ยังจะบุกบ้านเขาอีกเหรอ!
ใครให้ความกล้าคุณมา!?
เจียงเหยียนเหรอ?
ฉิงเสวียนถง คาดเข็มขัดนิรภัย
เซียวหยางเหลือบมองเธอผ่านหางตาแล้วก็ส่ายหน้า
ถ้าเรื่องขนาดนี้ ยังไงก็ต้องยกให้เจียงเหยียนเป็นตัวท็อป
“รีบไปเถอะ!” เซียวหยางมองเธออย่างเบื่อ ๆ แล้วหันไปยิ้มให้ “ฉีเยว่ คาดเข็มขัดด้วยนะ!”
“โอเคค่า!” หลินฉีเยว่ยิ้มสดใส ดูเหมือนไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรเลย
จนเซียวหยางแอบงง ไม่รู้เธอคิดอะไรอยู่กันแน่
“ตอนนี้ยังเช้าอยู่ รออีกหน่อยให้ลู่ซิงมาก่อน แล้วค่อยกลับเจียงตูพร้อมกัน” เซียวหยางอธิบาย
ลู่ซิงตั้งใจจะกลับเจียงตูพร้อมเขาอยู่แล้ว ก็เลยรออีกคนหนึ่งไปพร้อมกันเลย
ทันใดนั้น หลินฉีเยว่ก็ร้องขึ้นว่า “เซียวหยาง!”
“หืม?”
“เธอยังจำได้ไหมว่า ครั้งที่สามที่เธอบอกรักฉัน เธอให้ของขวัญอะไร?” ดวงตาเธอหรี่ลงเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มอย่างมีความสุข
เซียวหยางถึงกับงง
ส่วนฉิงเสวียนถง หน้าถอดสีทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ
บอกรักครั้งที่สาม?
หมายความว่าไง?
เวรแล้ว……
อย่าบอกนะว่า!
เธอหันไปมองหลินฉีเยว่ แล้วหันมามองเซียวหยางด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เหมือนจะพูดว่า: ไม่จริงใช่ไหม เธอชอบผู้หญิงแบบนี้?
เซียวหยางแน่นอนว่านึกไม่ออก จึงตอบไปตามตรง “จำไม่ได้แล้ว!”
แต่หลินฉีเยว่ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะลืม ก็เขายังจำบทพูดตอนบอกรักครั้งที่สองได้เลย!
หลินฉีเยว่เม้มปากเล็กน้อยแล้วพูดด้วยความภาคภูมิใจ “ก็ผ้าพันคอน่ะสิ เพราะงั้น วันนี้ฉันเลยจะให้ผ้าพันคอเธออีกผืน!”
เซียวหยางเหลือบมองผ้าพันคอ “มีน้ำใจดีนะ ช่วงนี้อากาศก็หนาวขึ้นพอดี”
“ไม่เป็นไร ขอแค่เธอชอบก็พอแล้ว!”
จากท่าทีของทั้งคู่ ทำให้หลินฉีเยว่มั่นใจในสิ่งที่คิด
ฉิงเสวียนถง คนนี้กับเซียวหยาง เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดาจริง ๆ!
เธออาจจะซื่อไปหน่อย แต่ไม่ใช่คนโง่
คนชื่อฉิงเสวียนถง นี่มันจงใจเข้ามาใกล้ชัด ๆ แต่เมื่อกี้ที่ตัวเองถูกแย่งที่นั่ง เซียวหยางก็ยังพูดแทนให้เลยไม่ใช่เหรอ?
อีกอย่าง ถ้าสองคนนั้นมีอะไรจริง เซียวหยางไม่มีทางพูดถึงเรื่องบอกรักหรอก!
แต่ตอนนี้ ด้านของฉิงเสวียนถง กลับเต็มไปด้วยภาพในหัวอีกแบบ
เซียวหยางบอกรักสามรอบ!?
ให้ตายเถอะ!
เจียงเหยียนกับฉัน……
พ่ายยับหมดรูป……
(จบตอน)