ตอนที่ 19: “ฉู่โหย่วหรง—ธรรมด๊าธรรมดา!”

  หลังจากนั่งกินอาหารดึกกันจนพุงกลมทั้งคู่—
  จางเซียนที่นั่งหิวจนไส้กิ่วเพราะไปนั่งเฝ้าริมน้ำมาทั้งวัน ก็กินไปไม่น้อยเหมือนกัน

  แต่สำหรับฉู่โหย่วหรง ซึ่งเคยชินกับการเป็นสมาชิกเกิร์ลกรุ๊ป ต้องคุมอาหารเข้มเป๊ะ ชีวิตหลังเป็นเด็กในค่ายเหมือนถูกริบสิทธิ์ “กินอิ่ม” ไปโดยปริยาย
  ใครจะรู้กันเล่าว่าพวกดาราสาวที่สวยหรูบนเวทีนั้น เบื้องหลังต้องกัดฟันอดทนขนาดไหน โดยเฉพาะคนที่อ้วนง่าย แค่เค้กคำเดียวก็แทบห้ามใจไม่ให้แตะ

  และฉู่โหย่วหรงก็เป็นหนึ่งในนั้น—สมัยยังมีคิวงาน เธอแทบไม่กล้ากินอะไรเลย แต่ช่วงนี้โดนบริษัทดอง ไม่ต้องขึ้นเวที ไหนจะเพิ่งเปิดตัวเรื่องมีแฟนอีก กว่าจะได้งานใหม่ก็คงอีกนาน เธอเลยปล่อยตัวเต็มที่

  คืนนี้บนโต๊ะปิ้งย่าง เธอฟาดซะหมดฟืนหมดไฟ แค่เนื้อแกะก็ยัดไปยี่สิบกว่าไม้ จนจางเซียนถึงกับตาค้าง

  —นี่เธอเป็นดาราจริง ๆ ใช่ไหม? ทำไมไม่ต้องควบคุมอาหารอะไรเลย!

  “จางเซียน วันนี้ฉันยังช่วยนายด่าคนด้วยนะ!”

  หน้าร้านซีฟู้ด เธอเอามือกุมท้องที่ป่องขึ้นนิด ๆ พลางหัวเราะร่า
  ท่าทางชื่นมื่นนั่น ถ้าใครผ่านมามองคงนึกว่าเธอกำลังท้องแน่ ๆ

  “เมื่อกี้ดื่มไปแล้ว เธอขึ้นแท็กซี่กลับเองดีกว่า”

  จางเซียนส่ายหัว เสียงแฝงเสียดายเล็ก ๆ

  “ดื่ม? นายดื่มตอนไหน?”

  เธอกะพริบตาปริบ ๆ จำได้ว่าพวกเขาสั่งแค่น้ำส้มมีเนื้อผลไม้

  “ก็ฉันขอเบียร์มาตอนท้าย ๆ ไง”
  เขายักไหล่หน้าตาย “ขับรถไม่ดื่มเหล้า ข้ามถนนไม่พุ่ง—นี่มันสามัญสำนึกนะ รู้มั้ย!”

  “นี่มัน…” ฉู่โหย่วหรงกัดฟัน “นายจงใจใช่ไหม!”

  เธอเพิ่งนึกออกว่า ตอนจะเช็กบิล เขาเป็นคนเรียกเบียร์เพิ่มเอง! ทีแรกเธอก็สงสัยอยู่แล้วว่าขนาดใกล้กินเสร็จ ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากได้เบียร์ ที่แท้ก็วางแผนแต่แรกว่าจะไม่ไปส่งเธอนี่เอง!

  “นายไม่ได้ขับรถยนต์นะ นั่นมันสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าโว้ย!”

  “ผิดแล้วครับ” จางเซียนชี้นิ้วไปที่บังโคลนหลัง “เห็นคำนี้ไหม—‘รถไฟฟ้า’ …คำว่า ‘รถ’ นะโว้ย!”

  เขาแบมืออย่างจริงจัง “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปส่งหรอก แต่คนจีนที่ดีต้องเคารพกฎจราจร! นี่แหละรับผิดชอบทั้งตัวฉันทั้งเธอ!”

  “ชิ! ไม่ส่งก็ไม่ต้องส่ง!”

  เธอเบ้ปากสะบัดตัวเดินไปขึ้นแท็กซี่ทันที

  “ขับดี ๆ ล่ะ ถึงบ้านส่ง WeChat มาด้วยนะ” จางเซียนยังทำเสียงเข้มใส่ตอนเธอยกกระจกรถขึ้น

  “คุณผู้หญิง ไปไหนครับ?”

  “御景园 (หยู่จิ้งหยวน) ค่ะ”

  “ได้เลย!”

  แท็กซี่ติดเครื่องออกตัว คนขับชายวัยสี่สิบหันมายิ้มแหย่ ๆ “มีเรื่องงอนกับแฟนสินะ?”

  “เขาไม่ใช่แฟนฉัน!”

  “อ้าว ก็อย่าพูดประชดเลยน่า เห็นไหมยังขี่รถตามมาหลังรถเลย”

  “หา?” เธอหันกลับไปมองด้วยความงง คิดว่าคนขับคงตาฝาด—แต่ไม่! จางเซียนกำลังขี่สกู๊ตเตอร์ตามมาจริง ๆ

  “จะให้ผมจอดรอไหมล่ะ?” คนขับถามเสียงอารมณ์ดี ราวกับกำลังเชียร์ละครรักสด ๆ

  ในใจเขาอดอิจฉาไม่ได้—อายุขนาดนั้นแล้ว ความรักกลายเป็นแค่ภาพซีด ๆ บนบิลค่าใช้จ่าย แต่พอเห็นหนุ่มสาวยังตามง้อกันได้แบบนี้ ก็อดอบอุ่นหัวใจไม่ได้

  ฉู่โหย่วหรงเกือบจะเผลอพูดว่า “จอดเลย” แล้วด้วยซ้ำ ทว่าทันใดนั้น จางเซียนก็หักรถเลี้ยวเข้าซอยบ้านตัวเอง

  “…”

  เธอเห็นป้ายบอกทาง [ถนนตงหลิว] พอดี ธอหันหน้ากลับด้วยความหงุดหงิด—เขาไม่ได้ตามเธอสักหน่อย! นี่มันขี่กลับบ้านตัวเองชัด ๆ!

  คนขับที่กำลังจะเอ่ยคำปลอบ ก็เงียบไปแทบจะทันที รอยยิ้มบนหน้าของเขาแข็งค้างอยู่ตรงมุมปาก “แค่ก แค่ก…จริง ๆ รักใครก็ต้องเจอ ‘คนที่ใช่’ นั่นแหละนะ”

  …

  ทางด้านจางเซียน หลังจากสลัด “สัมภาระหนัก” ออกไปแล้ว เขาก็ฮัมเพลงขี่รถกลับบ้านอย่างสบายใจ

  เมื่อวานเขายอมอ้อมไปส่งก็เพราะบ้านเธอไม่ไกลจากร้านอาหาร แต่วันนี้กินซีฟู้ดตรงย่านไกลกว่าสิบสองกิโล! ขี่ไปกลับหนึ่งชั่วโมงกว่า—บ้าแล้ว! ไหนจะไม่ใช่แฟนจริงอีก “ไม่ให้แตะ ไม่ให้กอด ไม่ให้นอน” แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปทน!

  “เฮ้ย พี่เซียน รอด้วย!”

  เสียงตะโกนดังมาจากหน้าร้านโชห่วย หลิวตงซวี่หอบถุงของพะรุงพะรังวิ่งมาตาม

  “ขึ้นมาเลย” จางเซียนชี้เบาะหลังอย่างขี้เกียจ

  “พี่เซียน นายสุดยอดจริง ๆ ไปเดตกับฉู่โหย่วหรงมาใช่ไหม ถึงเพิ่งกลับดึก ๆ แบบนี้!”

  “ก็เพิ่งกินเสร็จนั่นแหละ”

  “โห! สุดยอด! นี่มันเทพเจ้าสายเปย์เลยนะ คนอย่างฉู่โหย่วหรง ใคร ๆ ก็ฝันอยากได้เป็นแฟน แต่นายดันคว้ามาได้!” หลิวตงซวี่ทำตาเป็นประกายอิจฉาสุด ๆ

  จางเซียนถอนหายใจยาว พูดออกมาอย่างมั่นหน้า
  “พวกนายเห็นว่าเธอเป็นเทพธิดา เพราะติดฟิลเตอร์ดาราไง—จริง ๆ แล้วก็ผู้หญิงธรรมด๊าธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”

  ฉู่โหย่วหรงธรรมด๊าธรรมดา!

  พูดออกมาได้หน้าตายจนหลิวตงซวี่ถึงกับกระตุกยิ้มมุมปาก—ตูไม่น่าถามเลย! เล่นยื่นโอกาสให้เขาได้อวดเก่งอีกแล้ว!

  แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันชนะจนได้ หลิวตงซวี่กลืนน้ำลายแล้วถามต่อ “ว่าแต่ว่า…พี่เซียน กับเธอน่ะ เคยนอนด้วยกันหรือยัง?”

  จางเซียนหันมายักคิ้วตอบกลับทันควัน “แล้วนายล่ะ นอนกับหวังเจียเจียหรือยัง?”

  “แน่นอนสิฟะ!”

  พอได้โอกาส หลิวตงซวี่ก็เบิกตากว้างด้วยความภาคภูมิใจ “ฉันนี่แหละผู้ชายคนแรกของเจียเจีย! สองวันนี้กำลังติวเข้มให้เธอเรื่องใหม่ ๆ อยู่ บอกเลย… พรสวรรค์โคตรดี!”

  เขายิ้มย่อง แววตาเปล่งประกายราวกับคนเพิ่งแจ็กพอตแตก

  จางเซียน: …
  โอ๊ย โลกนี้มันช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ!