ตอนที่ 44 : “วันนี้ไม่เหมือนเดิม ตระกูลจางรุ่งเรืองแล้ว!”
พนักงานร้าน LV ไม่ได้แสดงอาการดูถูกจางเซียน แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเจอลูกค้าใหญ่แบบนี้
ก็เล่นชี้นิ้วสุ่ม ๆ โดยไม่ดูป้ายราคาเลยสักนิด
สี่ใบที่เขาเลือก รวมแล้วทะลุหนึ่งแสนหยวนเข้าไปแล้ว!
“คุณผู้ชาย แฟนของคุณนี่โชคดีจริง ๆ เลยค่ะ”
พนักงานสาวอดไม่ได้ที่จะชมขึ้นมา
“สี่ใบนี้ อย่างละหนึ่ง แบ่ง ๆ กันไป”
จางเซียนอารมณ์ดี เลยพูดเล่นหยอกเธอไปหนึ่งดอก
“เอ๋…สี่ใบ…”
รอยยิ้มของพนักงานแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบหันมาอวยต่อ “คุณผู้ชายทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งหนุ่มไฟแรง มีปัญญาซื้อได้อยู่แล้วค่ะ!”
จางเซียนยิ้มรับ ไม่พูดอะไรต่อ แล้วก็หยิบกระเป๋าเอกสารอีกใบ เผื่อไว้ให้พี่เขย
“คุณผู้ชาย…ไม่ทราบว่าสนใจเพิ่มแฟนอีกคนไหมคะ?”
ตอนคิดเงินเสร็จ พนักงานสาวก็กระซิบถามเสียงเบา ๆ
“หือ?”
จางเซียนถึงกับงง—เมื่อกี้ก็พูดเล่นไปเรื่อย ๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจริงจัง อยากเสนอตัวมาเป็น “แฟนลำดับห้า” ซะงั้น
แต่ปัญหาคือ—เงื่อนไขไม่ผ่าน!
ถึงเส้นแดงบนหัวเธอจะน้อยกว่าหวังเจียเจีย แต่ก็ยังมีตั้งสามสี่สิบเส้น …ดูท่าทางน่าจะเป็นพวกทำงานพิเศษด้วยซ้ำ
ไม่ไหว ของแบบนี้ไม่สะอาด!
อย่าดูว่าเขาชอบเข้าร้านนวดฝ่าเท้า—พวกพนักงานนวดน่ะ เส้นแดงบนหัวเยอะจริง แต่เขาไม่เคยแตะต้องเลย แค่ไปผ่อนคลายจริง ๆ มากสุดก็แค่ถามคำถามเชิงวิชาการกับพวกที่ดู “ปลอดภัย” หน่อยเท่านั้น
วัยรุ่นเลือดร้อนก็เถอะ แต่ยังไงการแก้ขัดแบบนั้นมันก็ยังดีกว่าไปเสี่ยงใช้กระดาษทิชชู่
“อย่าล้อเล่นเลยครับ เราคงไม่เหมาะกัน”
“ผมชอบผู้หญิงคัพ D ขึ้นไป”
จางเซียนพูดเลี่ยงไปที
พนักงานสาวก้มมองตัวเอง ก่อนจะโพล่งออกมา “งั้นฉันไปเสริมได้ไหม?”
จางเซียนหัวเราะ “ของแท้ธรรมชาติน่ะ ถึงจะถูกสุขอนามัยครับ”
สิ้นประโยค บทสนทนาก็จบลงตรงนั้น
พนักงานสาวยิ้มค้างไปต่อไม่ถูก
…
ออกมาจากร้าน LV ในมือจางเซียนก็เต็มไปด้วยถุงช้อปปิ้ง ส่วนจางเจาจี้ยังถือชานมสองแก้วที่ยังไม่หมด
เด็กสาวเหมือนกำลังเล่นเกมอะไรสักอย่าง—จิบแก้วซ้ายทีนึง แก้วขวาที จ้องดูให้ระดับน้ำพอดีกัน แล้วก็จิบแก้วที่สูงกว่านิดหนึ่งเพื่อให้มันบาลานซ์
แน่นอนว่านี่มันคือ “ตรรกะแบบเด็ก ๆ” ของแท้
สองชั่วโมงกว่าในห้าง SKP จบลงด้วยการที่พนักงานร้านชาแนลต้องช่วยกันหอบถุงของช้อปปิ้งพะรุงพะรังลงไปส่งถึงที่จอดรถใต้ดิน
“คุณจาง สะดวกแอด WeChat ไว้ไหมคะ? ถ้ามีสินค้าใหม่จะได้บอกคุณทันที”
พนักงานสาวคนหนึ่งยื่นข้อเสนอ
“ได้สิ”
จางเซียนไม่ปฏิเสธ เพราะเส้นแดงบนหัวเธอมีแค่สองเส้น ถือว่าเป็นผู้หญิงที่ยัง “สะอาด” อยู่พอควร อย่างน้อยก็ไม่ได้มั่วไปทั่ว
…
หลังจากนั้น จางเซียนขับรถตรงไปที่มหาวิทยาลัยแพทย์
ที่นี่คือที่เรียนของพี่สาวคนที่ห้า—จางพ่านตี้
เขามาไม่ใช่ครั้งแรก เพราะสมัยเรียนมหาวิทยาลัยการค้าของตัวเอง ที่นี่ก็อยู่ไม่ไกล บางครั้งไม่มีเงินยังเคยนั่งรถเมล์มาขอพี่สาวเลี้ยงข้าวเลย
พอจอดรถถึงตึกหอพักนักศึกษาปริญญาโท เขากำลังจะหยิบมือถือโทรหาพี่สาว แต่บังเอิญพ่านตี้เดินกลับมาจากโรงอาหารพอดี แถมยังมากับเพื่อนสาวร่างสูงโปร่งอีกคนที่ถือเสื้อกาวน์พาดแขน ดูแล้วน่าจะเพิ่งไปฝึกปฏิบัติที่โรงพยาบาลเสร็จ มานั่งกินข้าวแล้วกลับหอ
จางเซียนรีบโบกมือ “พ่านตี้!”
“เสี่ยวเซียน? มาทำอะไรที่นี่น่ะ?”
พ่านตี้เบิกตากว้าง อดคิดไม่ได้ว่า—นี่ฉันจะต้องเสียเงินให้น้องชายอีกแล้วหรือเปล่า?
เพราะทุกครั้งที่น้องโผล่มาโดยไม่บอกล่วงหน้า มักจะมาขอข้าว ขอเงินอยู่ร่ำไป …แต่คิดอีกที ตอนนี้ไม่เหมือนแล้ว
น้องชายคนนี้มีแฟนเป็นถึงดาราอย่างฉู่โหย่วหรง แถมยังแต่งเพลงดัง ๆ ได้เองอีก เพลงของพ่อก็ฮิต เพลงของแฟนก็ฮิต รายได้คงไม่ธรรมดาแน่ ๆ
พอคิดว่าเขาไม่ได้มาขอเกาะกินแล้ว พ่านตี้ก็โล่งใจขึ้นมาทันที
“ว่าง ๆ เลยแวะมาไง มาหาพี่สาวสุดที่รักซะหน่อย”
จางเซียนยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปทักเพื่อนของพ่านตี้ “หวัดดีครับพี่เฉียว ยังโสดอยู่สินะ!”
พ่านตี้เรียนต่อแบบตรีควบโท รวมทั้งหมดแปดปี เลยสนิทกับเพื่อนร่วมรุ่นมาก เพื่อนสาวร่างสูงที่มากับเธอชื่อ “หลานเฉียวเฉียว” เป็นทั้งเพื่อนและรูมเมต ซึ่งจางเซียนก็เคยเจอบ่อยแล้ว
ครั้งนี้เขาสังเกตเห็นว่าเส้นแดงบนหัวเธอไม่มีเลยเหมือนพี่สาวของเขา เลยอดแซวไม่ได้
“พูดแทงใจดำ!”
“พ่านตี้ ฉันจะจัดการน้องชายเธอนะ!”
หลานเฉียวเฉียวถลึงตาใส่เขา จริงอยู่ว่าเธอเป็นโสดจริง ๆ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ทำให้เธอกังวลไม่น้อย
ไม่ใช่เพราะไม่สวย ตรงกันข้าม เธอทั้งสวย หุ่นดี สูงตั้ง 175 ซม. ขายาวสะบัด แต่ปัญหาก็คือ—มัน “สูงเกินไป”
ตามความเป็นจริง ผู้ชายส่วนใหญ่จะประเมิน “โอกาสคว้าได้” ก่อนจีบใครสักคน ถ้ารู้สึกว่าตัวเองเอื้อมไม่ถึง ถึงจะชอบก็ได้แต่เก็บไว้ในใจ ไม่กล้าลงมือ
เพราะงั้น บรรดาสาวสวยสุด ๆ เลยกลายเป็นไม่มีแฟนง่าย ๆ ต่างจากสาวน่ารักหน้าตาธรรมดาหน่อย ที่กลับมีคนเข้าหามากกว่า
ยิ่งหลานเฉียวเฉียวสูงขนาดนี้ เวลาใส่ส้นสูงที ผู้ชายสูง 180 ยังดูเตี้ยกว่าด้วยซ้ำ ทำให้ผู้ชายส่วนใหญ่ถอยกรูดกันหมด
เมื่อก่อนจางเซียนก็ไม่กล้าคิดอะไร แต่วันนี้เขาเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองก็มี “คุณสมบัติ” แล้วเหมือนกัน
สูง 183 ซม. หน้าตาก็โอเค ที่สำคัญตอนนี้เขากลายเป็น “สูง หล่อ รวย” ครบทั้งสามอย่างแล้ว!
“เล่นแรงไปแล้วนะ!”
“ฉันทำเป็นไม่เห็นก็แล้วกัน”
พ่านตี้หัวเราะก่อนตอบ
“จริงด้วย ฉันว่าหมอนี่ต้องโดนสั่งสอนบ้าง!”
หลานเฉียวเฉียวทำท่าจะบีบแขนเขา แต่จางเซียนกลับชิงหยิบถุงชาแนลออกมาส่งให้ทันที “ได้ยินว่าพี่เฉียวจะมีวันเกิดนี่ เลยเตรียมของขวัญไว้ให้”
ในถุงเป็นน้ำหอมหนึ่งขวด ที่จริงเป็นของแถมจากการซื้อของคราวนั้น แต่พ่านตี้เคยเล่าว่าพี่เฉียวใกล้จะถึงวันเกิดแล้ว เลยเอามาใช้ให้เป็นประโยชน์
“หา? ของฉันเหรอ?”
หลานเฉียวเฉียวที่กำลังจะหยุดมือชะงักไปทันที ก่อนจะยิ้มกว้าง “ของจริงใช่ไหมเนี่ย!”
“ถ้าไม่เอา เดี๋ยวผมให้พ่านตี้แทนก็ได้”
“อย่าเลย! ฉันเอา!”
เธอรีบคว้าถุงไปกอดแน่น ยิ้มตาหยี “เสี่ยวเซียน เธอนี่มันมีน้ำใจจริง ๆ ไม่เสียแรงที่เคยเลี้ยงข้าว”
ภาพนั้นทำเอาพ่านตี้อึ้งไปเลย—น้องชายเธอไปเอาความใจกว้างมาจากไหนกันเนี่ย ของชาแนลแท้ ๆ แจกเล่น ๆ แบบนี้?
แต่สิ่งที่ช็อกกว่าคือ—จนตอนนี้ยังไม่มีของให้เธอสักชิ้น!
“พี่ห้าครับ ของพี่อยู่ตรงนี้”
จางเซียนยิ้มพลางหยิบถุง LV ใบโตออกมาส่งให้
“หา?!”
พ่านตี้เบิกตาโพลง—ถุงใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่เสื้อก็ต้องกระเป๋าแน่ ๆ!
แต่ครอบครัวอย่างพวกเขาจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของระดับนี้ได้กัน?!
ชัดเจนแล้วว่าความคิดของจางพ่านตี้ยังปรับไม่ทัน ยังไม่เข้าใจฐานะทางการเงินของครอบครัวอย่างถ่องแท้ วันนี้ไม่เหมือนวันวานอีกต่อไป ตระกูลจางรุ่งเรืองแล้ว!