ตอนที่ 70 : แลกเปลี่ยนวิชา
“เฮ้อ จริง ๆ ฉันก็แค่อยากอยู่กับนายในฐานะคนธรรมดา”
“แต่ดูเหมือนเจ้าหนุ่มนี่จะไม่รู้ค่าของมัน ฟังให้ดี ฉันชื่อ หวาซื่อเซียน!”
ตอนที่จางเซียนกำลังตื่นเต้นอยู่นั้น ลุงตกปลาผิวคล้ำก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วแอ่นอกแนะนำตัวเองเสียงดัง
“หา? นายชื่อ หวาซื่อ*?”
“ฉันยังชื่ออวี้ซีด้วยมั้ง!”
จางเซียนถึงกับหัวเราะก๊าก ชื่อเล่นอะไรกันฟังตลกชะมัด
“ไม่ใช่หวาซื่อ!” “หวาซื่อเซียน!”
“หมอเทวดาแห่งยุค หวาซื่อเซียน ไม่เคยได้ยินมาก่อนหรือไง!”
ลุงผิวคล้ำเบิกตาโพลง ตะโกนใส่ด้วยความโกรธ
“อ๋อ…ข้างหลังยังมีคำว่า ‘เซียน’ อีกเรอะ”
จางเซียนที่กำลังตื่นเต้นเลยพลาดไปหนึ่งคำ แต่พอได้ยินอีกฝ่ายย้ำว่า “หมอเทวดาแห่งยุค” เขาก็เริ่มนึกออกแล้ว—ใช่เลย ที่ปักกิ่งมีบุคคลนี้จริง ว่ากันว่าเป็นผู้สืบทอดรุ่นที่ 66 ของหมอฮูโต๋
เมื่อไม่กี่ปีก่อน พ่อยังพา จางเจาจี้ ออกตามหาหมอรักษา ก็เคยคิดจะไปหาหวาซื่อเซียน แต่ปัญหาคืออีกฝ่ายเปิดคลินิกแค่สัปดาห์ละ 2 วัน คิวเลยแน่นเอี้ยด สุดท้ายจางตงซานต้องควักเงิน 5,000 ไปซื้อคิวจากพวกนายหน้ามืด แต่กลับโดนหลอกพาไปเจอคลินิกปลอม
ตอนนั้นหวาซื่อเซียนโด่งดังมาก จึงมีคนหัวใสเปิด “คลินิกเลียนแบบ” ขึ้นมา นายหน้าหลายคนเลยพาคนไข้ไปที่เก๊นั่น เพราะส่วนใหญ่เป็นคนต่างถิ่นที่ไม่เคยเห็นตัวจริงอยู่แล้ว
ทีแรกจางตงซานก็ไม่รู้ว่าถูกต้ม จนกระทั่งข่าวแก๊ง “หมอเก๊” ถูกจับออกทีวี ถึงได้รู้ว่าตัวเองเสียเงินก้อนโตไปเจอของปลอม
เรื่องซวย ๆ นี้จางตงซานยังบ่นไม่เลิกทุกครั้งที่นึกถึง …ไม่คาดคิดเลยว่าจางเซียนวันนี้จะเจอตัวจริงเข้าให้!
“นี่…คุณคือหมอเทวดาแห่งยุคนั่นจริง ๆ เหรอ?”
จางเซียนยังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ ใคร ๆ ก็อ้างตัวเองได้ทั้งนั้น แถมลุงผิวคล้ำคนนี้ก็ดูไม่เหมือนหมอเลย
“ฉันจะปลอมไปทำไมกัน!”
หวาซื่อเซียนโมโหจนหนวดกระดิก “ถ้าไม่เชื่อก็ไปหาในเน็ตสิ ฉันได้ทั้งรางวัลวิทยาศาสตร์การแพทย์, รางวัลไป๋ชิวเอิน, รางวัลแพทย์แห่งประเทศฮวา ภาพถ่ายก็มีให้ดู”
จางเซียนเลยหยิบมือถือค้นหาชื่อ “หวาซื่อเซียน” ขึ้นมา ผลข่าวกับภาพถ่ายโผล่มาเพียบ
พอเอารูปเปรียบกับลุงตรงหน้า “อืม…สีผิวมันไม่ค่อยตรงเท่าไหร่”
“ก็เพราะนักข่าวชอบใส่ฟิลเตอร์สิ!”
หวาซื่อเซียนกลอกตาใส่
จริง ๆ แล้วถ้าไม่นับสีผิว ทุกอย่างก็ตรงเป๊ะ จะบอกว่าไม่ใช่ก็คงยาก
“เอาล่ะ คราวนี้เชื่อหรือยัง?”
“ฟังนะหนุ่มน้อย แค่คนที่อยากเป็นศิษย์ฉันน่ะ ต่อแถวยาวไปถึงสนามบินต้าซิงเลย การแลกเปลี่ยนวิชากับฉันแบบนี้ นายถือว่าโชคดีสุด ๆ แล้ว!”
หวาซื่อเซียนเชิดหน้า เพราะด้วยอาชีพและชื่อเสียงของเขา ปกติใครเจอก็ต้องก้มหัวนอบน้อม แม้แต่นักการเมืองใหญ่ ๆ ก็ยังให้เกียรติ แต่ไอ้หนุ่มตรงหน้ากลับทำเป็นไม่รู้จักของจริง
“ก็ได้ งั้นก็แลกเปลี่ยนวิชากัน”
จางเซียนเองก็กำลังคิดพอดีว่า อยู่ดี ๆ ดันมีสกิลฝังเข็มโผล่มา อธิบายให้คนอื่นฟังคงลำบาก พอมีหวาซื่อเซียนมาบังหน้า แบบนี้ก็ง่ายเลย …ต่อไปบอกว่าเป็นทายาทรุ่นที่ 67 ของหมอฮูโต๋ก็ยังได้!
“แต่ขอบอกก่อนนะ ฉันถนัดแพทย์แผนจีน ซึ่งมันยากกว่าแพทย์ตะวันตกเยอะ ต้องเรียนพื้นฐานมากมาย กว่าจะเก่งต้องใช้เวลาเป็นปี ๆ มันคือบททดสอบความพยายามของนาย ถ้านายเลิกกลางคัน ฉันไม่รับผิดชอบนะ!”
แท้จริงแล้วหวาซื่อเซียนก็มีเล่ห์เหลี่ยม—ใครคิดจะเรียนแพทย์จีนจากเขา เขาจะโยนตำราพื้นฐานยาวเป็นหางว่าวให้ก่อน ทั้ง คัมภีร์แพทย์แผนจีนเบื้องต้น, ทฤษฎีพื้นฐานแพทย์จีน, การวินิจฉัยแพทย์จีน, เภสัชศาสตร์จีน, หวงตี้เน่ยจิง, นานจิง, ตำราหลายโรคไข้หนาว, ชินหนงเปินเฉ่าจิง …
อ่านให้ครบแค่นี้ ส่วนใหญ่ก็ถอดใจแล้ว และนี่เองที่ทำให้หมอจีนแท้ ๆ มีน้อย
“เมื่อกี้คุณบอกว่าถนัดฝังเข็ม งั้นผมก็อยากเรียนฝังเข็มนั่นแหละ”
“ฝังเข็มก็ต้องเริ่มจากพื้นฐานเหมือนกัน เดี๋ยวฉันส่งลิสต์หนังสือให้ นายอ่านไปก่อน ไม่เข้าใจค่อยถาม”
พูดแล้วหวาซื่อเซียนก็หยิบมือถือมาแอด WeChat ของจางเซียน
“อืม งั้นผมก็ส่งลิสต์หนังสือให้อาจารย์เหมือนกัน ลองอ่านดูก่อนนะ”
จางเซียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนส่งรายชื่อหนังสือกลับไป
“หา? ตกปลาก็ต้องอ่านหนังสือด้วย?”
หวาซื่อเซียนอึ้งไป ก่อนจะกดเปิดดู
《การตกปลาสำหรับมือใหม่》, 《พฤติกรรมปลาและเทคนิคการตกปลา》, 《สูตรและการทำเหยื่อตกปลา》, 《เทคนิคการตกปลาสไตล์ไถ》, 《คู่มือขั้นเทพการตกปลาในบ่อเช่า》, 《เทคนิคตกปลาในอ่างเก็บน้ำ》 …
จางเซียนส่งมาซะเยอะกว่าที่เขาส่งให้อีก!
“อาจารย์หวา ในโลกนี้มีอาชีพตั้ง 360 อย่าง แต่ละสายก็มีเคล็ดลับของมัน ตกปลาก็เหมือนกัน มันคือการผสมผสานทั้งวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ทักษะการเคลื่อนไหว และการวางกลยุทธ์ ถ้าอยากตกได้ทุกวันแบบผม ต้องเรียนทั้งทฤษฎี เทคนิคเฉพาะ พฤติกรรมปลา อุปกรณ์ และการประยุกต์ตามสถานที่ต่าง ๆ!”
“เอาล่ะ ๆๆ ดูสิ! นี่ก็ติดเบ็ดอีกแล้ว!”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ทุ่นก็ดิ่งลง จางเซียนรีบหมุนรอก คราวนี้เป็นปลาคาร์พหนักราว 5–6 กิโล
หวาซื่อเซียนมองปลากระโดดน้ำตาเป็นประกาย รีบหยิบสวิงมาช่วยตัก
“เมื่อกี้นายพูดว่าตกได้ทุกวันจริงหรือเปล่า ไม่ใช่โม้นะ?”
หวาซื่อเซียนยังลังเลอยู่ ไม่รู้ว่าที่เห็นเมื่อครู่เป็นเพราะโชคหรือเปล่า
“นี่ไม่ใช่เรื่องโม้หรอก ถ้าไม่เชื่อก็นั่งดูไปเลย เดี๋ยวตอนเย็นผมพาไปที่หนึ่ง รับรองจะรู้ว่าผมโม้หรือไม่”
จริง ๆ จางเซียนกะจะให้หมอเทวดาแห่งยุคไปช่วยเขาแจกปลา เพื่อที่ตัวเองจะได้มีเวลาคุยกับบรรดาพี่สาว ๆ มากขึ้นด้วยซ้ำ
นอกจากชมเรียวขาสวย ๆ ก็ยังได้ส่อง “เส้นแดงเหนือหัว” ของพวกเธอด้วย
“ได้ งั้นฉันจะตกกับนายทั้งวัน!”
หวาซื่อเซียนอยากพิสูจน์ให้แน่ ถ้าหนุ่มนี่ทำได้จริง เขาก็พร้อมหาซื้อทุกเล่มที่อีกฝ่ายส่งมา
เขาเลยนั่งข้าง ๆ จางเซียน คอยช่วยใช้สวิงตักปลาเป็นพัก ๆ
จนถึงตอนเย็น กล่องปลา 2 ใบของจางเซียนเต็มแน่น หวาซื่อเซียนนับได้ 38 ตัว ตัวใหญ่สุดหนักถึง 16.4 กิโล!
จะบอกว่าโชคดีวันเดียวก็ว่าได้ แต่พอเทียบกับที่ตัวเองตกมา 2 เดือนยังไม่เท่านี้ มันก็ชวนให้คิดแล้วว่า…นี่มันของจริงหรือเปล่า!
(จบตอน)
*หวาซื่อ ในภาษาพูดจีน เป็นชื่อเล่นที่ดูตลก ๆ คล้ายชื่อบุหรี่ยี่ห้อหนึ่ง