ตอนที่ 26 ศิษย์น้อยทะลวงอีกแล้ว
ด้วยความคิดเช่นนั้น ซิ่งเอ๋อร์จึงเริ่มถ่ายทอดวิชา นางค่อย ๆ สอนเคล็ดก้าวอสรพิษเหินฟ้าแก่ฉินเยว่ทีละขั้น
สิ่งที่ทำให้ซิ่งเอ๋อร์ประหลาดใจคือ ความเร็วในการเรียนรู้ของฉินเยว่สูงล้ำเพียงครึ่งวันก็ฝึกจนเข้าท่าเข้าทาง
พรสวรรค์เช่นนี้ ช่างน่าตกตะลึงนัก
แม้แต่นางเองผู้เป็นผู้ฝึกเซียน ยังอดรู้สึกอิจฉามิได้
ต้องรู้ว่าแม้นางซิ่งเอ๋อร์เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะที่สุดในตระกูล ก็ยังใช้เวลาถึงครึ่งเดือนกว่าจะฝึกเคล็ดนี้ได้สำเร็จ แต่ฉินเยว่กลับใช้เวลาเพียงครึ่งวัน!
ความแตกต่างอันมหาศาลเช่นนี้ ทำให้ซิ่งเอ๋อร์ทั้งหงุดหงิด ทั้งอิจฉาในคราวเดียว
“ไม่เสียแรงที่เป็นผู้มีชะตาฟ้า ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ ข้าได้เป็นผู้พิทักษ์นาง ถือว่าโชคดีนัก”
ซิ่งเอ๋อร์พึมพำเบา ๆ พลันนึกถึงหลี่เซวียน รู้สึกว่าอีกฝ่ายยิ่งโชคดีกว่านางเสียอีก เพราะได้เป็นถึงอาจารย์ของฉินเยว่ ความใกล้ชิดยิ่งลึกซึ้งกว่าผู้พิทักษ์มากนัก
“ไม้พายตกน้ำไปแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ สิ่งที่ข้าทำได้บัดนี้ คือพยายามช่วยให้นางแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ทำได้”
นางครุ่นคิดพลางคาดการณ์ถึงเวลา ที่สมบัติฟ้าในตระกูลจะถูกส่งมาถึง เพื่อจะได้มอบให้ฉินเยว่ใช้เร่งพลังโดยเร็ว
อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องใต้ดิน
หลี่เซวียนเพิ่งสลักยันต์หยกเสร็จสิ้นชุดสุดท้าย จึงถอนหายใจยาว วางมีดแกะสลักลง แล้วเปิดมุมมองพระเจ้า
พลัน—
ทัศนียภาพเบื้องหน้าเคลื่อนมาถึงเหมืองไป๋อวิ๋น เห็นหมอกขาวหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ
“หมอกขาวขยายตัวเร็วกว่าที่คำนวณ หากปล่อยต่อไปอีกยี่สิบวันก็จะกลืนถึงเมืองไป๋อวิ๋นแล้ว ชักลำบากแล้วสิ”
เขาขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าปัญหาหนักหนา
โดยปกติแล้ว เขาไม่อยากย้ายบ้านเลย เพราะการย้ายครั้งหนึ่งยากลำบากเกินไป
ระหว่างทางเต็มไปด้วยปีศาจ อสูร สัตว์ร้าย และพิษภัยคาดไม่ถึง ยากนักจะรับประกันความปลอดภัยได้
แม้พลังเขาจะสูงส่งขึ้นมากแล้ว แต่ก็มิอาจมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ยิ่งเมื่อคิดถึงบิดามารดาและเหล่าผู้ติดตามมากมาย หากเกิดอันตรายแม้แต่เพียงหนึ่งชีวิตก็ล้วนเป็นเรื่องใหญ่
ซ้ำยังอุตสาหกรรมสามแห่งในเมืองไป๋อวิ๋น หากละทิ้งไปก็น่าเสียดายยิ่ง
“อดใจรออีกสักครู่เถิด เรื่องนี้ทางการต้องรายงานขึ้นเบื้องบนแล้ว อีกไม่นานคงมีผู้ฝึกเซียนฝีมือสูงมาแก้ไข หากยังไม่มา ข้าก็จะใช้ยันต์หยกผนึกซื้อเวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน”
สายตาเขาจับจ้องยันต์หยกเบื้องหน้า ใจรู้สึกมั่นคงขึ้นมาก
เพราะสิ่งพิศวงนั้นสังหารได้ยากเย็นนัก แต่การผนึกชั่วคราวยังทำได้ และยันต์หยกที่เขาสลักก็เพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะ
“ช่างเถิด ฝึกตนต่อดีกว่า การยกระดับพลังสำคัญที่สุด”
ว่าพลาง เขาหยิบโอสถเสริมกายขึ้นมากินหนึ่งเม็ด เคลื่อนเลือดลมพลุ่งพล่านทั่วร่าง เสริมสร้างกายาให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
เวลาผ่านไปห้าวันโดยไว
ระหว่างที่หลี่เซวียนกำลังบำเพ็ญสมาธิอยู่ในห้องพัก พลันได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินใกล้เข้ามา เสียงนั้นชัดเจนว่าเป็นฉินเยว่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น หลี่เซวียนเผยรอยยิ้ม เอ่ยเสียงนุ่ม “เข้ามาเถิด ประตูไม่ได้ล็อก”
แอ๊ด…
ประตูถูกผลักออก หัวน้อย ๆ ของฉินเยว่ว่องไวชะโงกเข้ามา ดวงตากลมโตใสกระพริบมองเขา
จากนั้นนางรีบวิ่งเข้ามา หยิบลูกแก้วเล็กในมือขึ้นมาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
“ท่านอาจารย์ ลูกแก้วเพลิงนี้มีปฏิกิริยาแล้วเจ้าค่ะ”
“ปฏิกิริยา? อย่างไร?” เขามองลูกแก้วในมือน้อยถามด้วยความสงสัย
“วันนี้มันหลั่งหยดน้ำสีแดงเพลิงออกมาสองหยด ข้าเก็บใส่ขวดเล็กนี้แล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ดูสิ”
นางพูดพลางยื่นขวดส่งให้
“อืม?”
เขาเปิดดู เห็นน้ำสีแดงสองหยดภายใน ล้วนแผ่พลังประหลาดออกมา
ลองสูดดมเพียงเบา ๆ ก็รู้สึกสดชื่นทั้งกายใจ เพียงแต่ยังมีความร้อนแผดเผาเจืออยู่
“ท่านอาจารย์ ซิ่งเอ๋อร์บอกว่าของนี้เรียกว่าหยดเพลิงวิญญาณ ใช้ล้างไขกระดูก ขับพิษตกค้าง เสริมกำลังให้แก่ผู้ฝึกกายได้มาก” ฉินเยว่พูดจริงจัง
“หยดเพลิงวิญญาณหรือ…คาดไม่ถึงว่าจะมีผลเช่นนี้” หลี่เซวียนแปลกใจยิ่ง
“ท่านลองดื่มดูสิ ว่าจะได้ผลเพียงใด?” นางพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เดี๋ยวก่อน”
เขาแบ่งออกเป็นสองขวด แล้วยื่นขวดหนึ่งให้นาง
“เราคนละหยด ดื่มพร้อมกัน”
ฉินเยว่พยักหน้ารับทันที แล้วรีบดื่มเข้าไป
พลัน—
พลังเลือดลมในร่างนางปั่นป่วนพลุ่งพล่าน นางรีบขัดสมาธิปรับลมปราณเร่งเร้ากายา
เดิมทีหลังจากเลื่อนถึงฝึกกายชั้นสี่ ก็ใกล้จะถึงชั้นห้าอยู่แล้ว ครานี้เพียงดื่มหยดเพลิงวิญญาณ นางก็ทะลวงผ่านขึ้นไปฝึกกายชั้นห้าในทันที!
【ติ๊ง! ศิษย์ของท่าน ฉินเยว่ ทะลวงสู่ฝึกกายชั้นห้า รางวัล: พรสวรรค์ฟื้นฟูรวดเร็ว】
【พรสวรรค์ฟื้นฟูรวดเร็ว: ความสามารถสมานบาดแผลเพิ่มขึ้นอย่างมาก บาดเจ็บแล้วฟื้นตัวได้ฉับไว】
ติ๊ง!
【ชื่อ: หลี่เซวียน】
【กายา: ฝึกกายชั้นแปด】
【พรสวรรค์: ระดับเลิศ】
【พรสวรรค์เสริม: ฟื้นฟูรวดเร็ว, มุมมองพระเจ้า, เซียนกระบี่, ร่างแยกโลหิต, พลังเทพกำเนิด, การหยั่งรู้, ตาเหยี่ยว】
【ความสามารถ: ปรมาจารย์ผนึกโลหิต, กระบี่ดวงดาว, เทพนักธนู, กระบี่ลมกรด, ก้าวเมฆา, เคล็ดปรุงอาหารเทพ】
【ศิษย์: ฉินเยว่, ลู่ฉางเซิง】
“ฟื้นฟูรวดเร็วรึ? ดีมาก! ของเช่นนี้แม้ดูเรียบง่าย แต่ในการรบถือว่าร้ายกาจยิ่ง”
ในใจเขาเต็มไปด้วยความปิติ ซ้ำยังนึกถึงว่าพรสวรรค์นี้สามารถถ่ายไปยังร่างแยกโลหิตได้ แม้จะลดทอนลงบ้าง แต่เมื่อร่างแยกมีถึงสองพันตน ย่อมกลายเป็นกำลังที่น่าหวั่นเกรงเกินพรรณนา
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าเขาก็ผ่อนคลายลงทันที แล้วหยิบหยดเพลิงวิญญาณของตนดื่มตาม
พลังโลหิตพลันเดือดพล่านราวเพลิงโหมซัด ทำให้ฝึกกายชั้นแปดของเขาเข้มแข็งยิ่งขึ้น แม้ยังไม่ทะลวงสู่ชั้นเก้า แต่ก็เพิ่มพูนขึ้นไม่น้อย
เมื่อสิ้นสุดพลัง เขาเหลือบมองฉินเยว่ที่เพิ่งลืมตาตื่นจากภาวะบำเพ็ญ
“รู้สึกอย่างไรบ้าง?” เขาถามยิ้ม ๆ
“ดีมากเจ้าค่ะ ข้าแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว” เด็กน้อยกำหมัดเล็ก แววตาส่องประกายเปี่ยมพลัง
แต่พลันนางนึกได้สิ่งหนึ่ง จึงรีบเอ่ยต่อ
“ท่านอาจารย์ แท้จริงแล้วลูกแก้วเพลิงยังสามารถเก็บสะสมหยดเพลิงวิญญาณได้เอง เดือนหนึ่งราวสองหยด…แต่ข้าพบวิธีเร่งให้มันหลั่งได้เร็วขึ้น อาจใช้เวลาเพียงสองวันก็ได้สองหยดแล้ว”
(จบตอน)